Page images
PDF
EPUB
[ocr errors]

κασεν.

366 της έμής γυναικός όντε ξυγγενή και φυλέτα; ΧΟΡ. φεισόμεσθα γαρ τί τώνδε μάλλον ημείς

ή λύκων; ή τίνας τισαίμεθ' άλλους τώνδ' άν έχθίους έτι; ΕΠ. ει δε την φύσιν μεν έχθροί, τον δε

νούν είσιν φίλοι, 370 και διδάξοντές τι δεύρ' ήκουσιν υμάς χρήσιμον. ΧΟΡ. πώς δ' αν οίδ' ημάς τι χρήσιμον δι

δάξειάν ποτε, ή φράσειαν, όντες έχθροί τοίσι πάπποις τοις

έμοις ; ΕΠ. αλλ' απ' εχθρών δήτα πολλά μαν

θάνουσιν οι σοφοί. η γαρ ευλάβεια σώζει πάντα. Παρά μεν ουν

φίλου 375 ου μάθοις αν τούθ', ο δ' εχθρός ευθύς εξηνάγαυτίχ' αι πόλεις παρ' ανδρών γ' έμαθον εχθρών

κού φίλων εκπονείνθ' υψηλά τείχη ναύς τε κεκτήσθαι μακράς. το δε μάθημα τούτο σώζει παίδας, οίκον, χρήματα. ΧΟΡ. έστι μεν λόγων ακούσαι πρώτον, ως

ημίν δοκεί, χρήσιμον" μάθοι γαρ άν τις κάπό των εχθρών

σοφόν. ΠΕΙ. οίδε της οργής χαλαν είξασιν. "Αναγή

επί σκέλος. ΕΠ. και δίκαιόν γ' έστι, κάμοι δεί νέμειν

υμάς χάριν. ΧΟΡ. αλλά μην ουδ' άλλο σοί πω πραγμ'

ένηντιώμεθα. ΠΕΙ. μάλλον ειρήνην άγουσιν ημίν ώστε

την χύτραν 385 τώ τε τρυβλίω καθίει:

και το δόρυ χρή, τον οβελίσκον,
περιπατείν έχοντας ημάς
των όπλων εντός, παρ' αυτήν

την χύτραν άκραν ορώντας 390 εγγύς ως ου φευκτέον νων.

ΕΥ. ετεόν, ήν δ' άρ' αποθάνωμεν,

380

392 κατορυχησόμεσθα πού γής;

ΠΕΙ. ο Κεραμεικός δέξεται νώ.

δημόσια γαρ ίνα ταφωμεν,
395 φήσομεν προς τους στρατηγούς

μαχομένω τους πολεμίοισιν
αποθανείν εν 'Ορνεαϊς.

ΧΟΡ. άναγ' ες τάξιν πάλιν ες ταυτόν,

και τον θυμόν κατάθου κύψας 400 παρά την οργήν ώσπερ οπλίτης"

κάναπυθώμεθα τούδε, τίνες ποτέ,
και πόθεν έμολον,
επί τίνα τεπίνοιαν.

ιω έποψ, σε τοι καλώ.
405 ΕΠ. καλείς δε του κλύειν θέλων;

ΧΟΡ. τίνες ποθ' οίδε και πόθεν;
ΕΠ. ξένω σοφής αφ’ Ελλάδος.
ΧΟΡ. τύχη δε ποία κομί-

ζει ποτ' αυτώ προς όρ

νιθας έλθεϊν; 410 ΕΠ.

"Έρως
βίου διαίτης τε και
σου ξυνοικείν τε σοι
και ξυνείναι το παν.

ΧΟΡ. τι φής και
415 λέγουσι δε δή τίνας λόγους;

ΕΠ. άπιστα και πέρα κλύειν.

ΧΟΡ. ορα τι κέρδος ενθάδ' άξιον μονής, ότω πέπoιθέ μοι ξυνών

κρατείν αν ή τον εχθρόν ή 420 φίλοισιν ωφελεϊν έχειν ; ΕΠ. λέγει μέγαν τιν' όλβον ού

τε λεκτόν ούτε πιστόν, ως σα ταύτα πάντα και

το τήδε και το κείσε, και
425 το δεύρο προσβιβά λέγων.

ΧΟΡ. πότερα μαινόμενος και
ΕΠ. άφατον ως φρόνιμος.
ΧΟΡ. ένι σοφόν τι φρενί;

ΕΠ. πυκνότατον κίναδος, 430 σόφισμα, κύρμα, τρίμμα, παιπάλημ’ όλον.

431

ΧΟΡ. λέγειν λέγειν κέλευε μοι. κλύων γαρ ών σύ μου λέγεις λόγων ανεπτέρωμαι. ΕΠ. άγε δή συ και συ την πανοπλίαν μεν

πάλιν
435 ταύτην λαβόντε κρεμάσατον τύχάγαθή

εις τον ιπνον είσω, πλησίον τουπιστάτου"
συ δε τούσδ' εφ' οίσπερ τοις λόγοις συνέλεξ'

εγώ,
φράσον, δίδαξον.
ΠΕΙ.

μα τον Απόλλω 'γω μεν ού, ήν μή διάθωνται γοίδε διαθήκην έμοί 440 ηνπερ ο πίθηκος τη γυναικί διέθετο.

ΧΟΡ. διατίθεμαι 'γώ.
ΠΕΙ.

κατόμοσόν νυν ταυτά μοι. ΧΟΡ. όμνυμ' επί τούτοις πάσι νικάν τοίς

κριταίς
και τοίς θεαταίς πασιν.
ΠΕΙ.

έσται ταυταγί.
ΧΟΡ. ει δε παραβαίην, ενί κριτη νικάν μόνον.

ΚΗΡΥΞ.
ακούετε λεών τους οπλίτας νυνμενί

ανελυμένους θώπλαπιέναι πάλιν οίκαδε, 450 σκοπείν δ' ό τι άν προγράφωμεν εν τοίς πι

νακίοις. ΧΟΡ. δολερόν μεν αεί κατά πάντα δη τρόπον

(στροφή.) πέφυκεν άνθρωπος" συ δ' όμως λέγε μοι. τάχα γαρ τύχοις αν

χρηστον εξειπών ό τι που παροράς, ή 455 δύναμίν τινα μείζω

παραλειπομένην υπ' έμής φρενός αξυνέτου
συ δε τούθ' οράς. Λέγ' είς κοινόν.
δ γαρ αν συ τύχης μοι

αγαθόν πορίσας, τούτο κοινόν έσται. 460 άλλ' εφ' ότοπερπράγματι την σην ήκεις γνώμην

αναπείσας, λέγε θαρρήσας ως τας σπονδάς ου μη πρότε

ρον παραβωμεν.

463 ΠΕΙ. και μήν όργώ νη τον Δία και προπε

φύραται λόγος είς μοι,
δν διαμάττειν ου κωλύει φέρε παι στέφανον.

καταχείσθαι
κατά χειρός ύδωρ φερέτω ταχύ τις.
ΧΟΡ.

δειπνήσειν μέλλομεν, ή τί; 465 ΠΕΙ. μα Δί', αλλά λέγειν ζητώ τι πάλαι

μέγα και λαρινόν έπος τι,
και τι την τούτων θραύσει ψυχήν ούτως υμών

υπεραλγώ,
οίτινες όντες πρότερον βασιλής
ΧΟΡ.

ημείς βασιλής και τίνος; ΠΕΙ.

υμείς πάντων όπόσέστιν, εμού πρώτον, τουδί, και

του Διός αυτού, αρχαιότεροι πρότεροί τε Κρόνου και Τιτάνων

εγένεσθε
και γής.

ΧΟΡ. και γής;
ΠΕΙ.

νη τον Απόλλω. 470 ΧΟΡ.

τουτί μα Δί' ουκ επεπύσμην. ΠΕΙ. αμαθής γαρ έφυς κου πολυπράγμων,

ουδ' Αίσωπον πεπάτηκας, δς έφασκε λέγων κορυδόν πάντων πρώτων

όρνιθα γενέσθαι, προτέραν της γης, κάπειτα νόσω τον πατέρ'

αυτής αποθνήσκειν γήν δ' ουκ είναι, τον δε προκείσθαι πεμπταίον

την δ' άπορούσαν 475 υπ' αμηχανίας τον πατέρ' αυτής εν τη κεφαλή

κατορύξαι. ΕΥ. ο πατήρ άρα της κορυδο νυνι κείται

τεθνεώς Κεφαλήσιν. ΕΠ. ούκουν δήτ' ει πρότεροι μεν γής,

πρότεροι δε θεών εγένοντο, ως πρεσβυτάτων αυτών όντων ορθώς έσθ' η

βασιλεία και ΕΥ. νη τον Απόλλω" πάνυ τοίνυν χρη

ρύγχος βόσκειν σε τό λοιπόν:

480 ουκ αποδώσει ταχέως ο Ζευς το σκήπτρον τω

δρυκολάπτη. ΠΕΙ. ως ουχί θεοί τοίνυν ήρχον των ανθρώ

πως το παλαιόν, αλλ' όρνιθες, κάβασίλευον, πόλλ' έστι τεκμήρια

τούτων. αυτίκα δ' υμίν πρώτεπιδείξω τον άλεκτρυόν',

ως έτυράννει ήρχε τε Περσών πρώτον πάντων, Δαρείου και

Μεγαβάζου, 485 ώστε καλείται Περσικός όρνις από της αρχής έτ'

εκείνης. ΕΥ. δια ταύτ' άρ' έχων και νυν ώσπερ

βασιλεύς ο μέγας διαβάσκει επί της κεφαλής την κυρβασίαν των ορνίθων

μόνος ορθήν. ΠΕΙ. ούτω δ' ίσχυε τε και μέγας ήν τότε και

πολύς, ώστ' έτι και νύν υπό της ρώμης της τότ' εκείνης, οπόταν μόνον

όρθριον άση, 490 αναπηδώσιν πάντες επ’ έργον, χαλκής, κεραμής,

σκυλοδέψαι,
σκυτής, βαλανής, άλφιταμοιβοί, τορνευτολυ-

ρασπιδοπηγοί.
οι δε βαδίζουσυποδησάμενοι νύκτωρ:
EY.

εμέ τούτό γ' έρώτα. χλαίναν γάρ απώλεσ' ο μοχθηρός Φρυγίων

ερίων διά τούτον. ές δεκάτην γάρ ποτε παιδαρίου κληθείς υπέπινον

εν άστει, 495 κάρτι καθεύδον" και πριν δειπνείν τους άλλους,

ούτος άρ' ησε, κάγώ νομίσας όρθρον έχώρουν 'Αλιμούντάδε,

κάρτι προκύπτω έξω τείχους, και λωποδύτης παίει ροπάλη με

το νώτον κάγώ πίπτω, μέλλω τε βοάν ο δ' απέβλισε

θοιμάτιόν μου. ΠΕΙ. ικτίνος δ' ούν των Ελλήνων ήρχεν

τότε κάβασίλευε.

« PreviousContinue »