Page images
PDF
EPUB

III. ii. 369.

προσαγορεύοιτο είναι του νόμου. ταύτ' ουν ειπων τί το

μέτα τούτο αν μοι βουληθείην ειρήσθαι; τόδε, ως τον νομοθέ. την προ πάντων τε αει των νόμων χρεών έστι μη αμοίρους αυτούς προοιμίων ποιείν και καθ' έκαστον, η διοίσουσιν εαυτων όσον νυν δή τα λεχθέντε διηνεγκάτην.

ΚΛ. Το γ' εμον ουκ άν άλλως νομοθετεϊν διακελεύοιτο ημίν τον τούτων επιστήμονα. ΑΘ. Καλώς μεν τοίνυν, ώ Κλεινία, δοκείς μοι τό

γε τοσούτον λέγειν, ότι πασί γε νόμοις έστι προοίμια και ότι πάσης αρχόμενον νομοθεσίας χρή προτιθέναι παντός του λόγου το πεφυκός προοίμιον εκάστοις ου γαρ σμικρον το μετά τούτ' έστι ρηθησόμενον, ουδ' ολίγον διαφέρον και σαφώς ή μη σαφώς αυτα μνημονεύεσθαι το μέντοι μεγάλων πέρι λεγομένων νόμων και σμικρών ει ομοίως προοιμιάζεσθαι προστάττοιμεν, ουκ αν ορθώς λέγουμεν. ουδε γαρ άσ

το - προοίμια A et γρ Ω.- των Ω.-0 τοιούτο 5.-' τε om 6.-αρχόμεθα 5.

προσαγορεύοιτο είναι] Abundanter, ut preponere, et (int. hoc si fecerit, 5. constat, elvai verbis appellandi adjungi tunc) leges singulæ tantum a se ipsis solet, v. Reiz. ad Viger. p. 737. et different, quantum illæ supra positæ (sc. Heind. ad Theæt. p. 344. Ast.

de matrimonio) differebant, h. e. tanto αμοίρους αυτούς] Cod. Voss. αυτών. praestabunt, quanto ille supra prolate. Ad verba και καθ' έκαστον η διοίσουσιν Διαφέρειν εαυτού, α 8e ipso differre, est εαυτών int. δηλούν vel simile verbum e semet ipsum superare s. sibi ipsi præprægressis eliciendum. Cornar, et in stare ; Græci enim rem vel hominem singulis exponere, quatenus inter se dif- sibimet ipsi comparant (vid. ad i. 14.). ferant, quantum sune nunc duæ illæ re- Καθ' έκαστον ένα, int. νόμοι, leges sinlatæ leges differebant. Sed hoc mihi gula, unaquaque per se spectata, est simnondum satisfacit; inepta est enim sen- pliciter: unaquæque lex (omnibus suis tentia; quasi legis latoris esse possit, in numeris et partibus expleta erit). Verba singulis, quas scribit, legibus admonere deinde όσον νυν δή τώ λεχθέντε διηνεγet exponere, quantum leges differant, κάτην, φuantum leges (de matrimonio) quibus proæmium adjungatur, ab his, supra prolatæ differebant, est: quantum quæ nuda præceptione contineantur. Ni in legibus supra propositis alteram ab fallor, y mendosum est et vel expungen- altera differre, h. e. quanto alteram alteri dum vel scribendum &va, ut sit kao éxa- præstare intelleximus; quibus lex signi. στον ένα 8. καθ' ένα έκαστον, ut Demosth. ficatur, cui proemium prepositum erat, Olynth. ii. p. 25. καθ' ένα αυτών έκαστον sinuplici prescriptioni prestitisse. AsT. εν μέρει. Philipp. iii. p. 116. καθ' ένα πάσης αρχόμενον νομοθεσίας] Persona έκαστον. Οrat. iv. p. 143. προϊεμένους intelligenda est indefinita, vid. ad i. 7. καθ' εν έκαστον. Ρro Coron. p. 230. Monui, ne quis τον interserendum esse Leg. ix. 1. init. καθ' έν έκαστον. xi. 6. Suspicetur. Asr. 923. Β. το ενός εκάστου. Τunc pro τε gàp oulipdv] Lex enim ipsa res est post távtwv legerem ge, affirmativa illa maximi momenti, quæ proæmio illustresignificatione (ut Latinorum quidem). tur necne, magnopere refert. OůsonHis correctis sensus existit optimus : hoc γον διαφέρον (έστι), nec parvi refert. subjicio s. addo, legislatorem omnibus Ast. quas scribat legibus proæmia oportere

ματος ουδέ λόγου παντός δεί το τοιούτον δράν, και του τέφυκέ γε είναι πάσιν, άλλ' ού χρηστέον άπασιν· αυτό os

τα τε' ρήτορι και τα μελωδώ και το νομοθέτη το τοιουτον εκάστοτε επιτρεπτέον.

ΚΛ. 'Αληθέστατα δοκείς μου λέγειν. αλλα δή μηκέτ, ώ ξένε, διατριβήν πλείω της μελλήσεως ποιώμεθα, επί δε τον λόγον επανέλθωμεν και απ' εκείνων αρχώμεθα," εί σοι φίλον, ών ουχ ως προοιμιαζόμενος είπες τότε. πάλιν ούν, οϊόν φασιν οι παίζοντες, αμεινόνων εξ αρχής δευτέρων επαναπολήσωμεν, ως προοίμιον άλλ' ου τον τυχόντα λόγον περαίνοντες, καθά περ άρτι. λάβωμεν δ' αυτών αρχήν όμολογούντες προοιμιάζεσθαι. και τα μεν περί θεών τιμής προγόνων τε θεραπείας, και τα νυν δή λεχθέντα ικανά τα δ' εξής πειρώμεθα λέγειν, μέχρι περ άν σοι πάν το προοίμιον ικανώς ειρήσθαι δοκή, μετά δε τούτο ήδη τους νόμους αυτούς διέξει λέγειν.)

ΑΘ. Ουκούν περί θεών μεν και των μετα θεούς και τ. 724. γονέων ζώντων τε* πέρι και τελευτησάντων τότε ικανώς προοιμιασάμεθα, ως νυν λέγομεν· το δ' απολειπόμενον έτι του τοιούτου φαίνει» μοι σε διακελεύεσθαι τα νύν οίον προς το φως επανάγειν.

ΚΛ. Παντάπασι μεν ούν.
ΑΘ. Αλλά μήν μετά γε τα τοιαύτα ως χρή περί

III. ii. 370.

EL

1 ήδη on pr Α.- λέγων Ωυ, λέγων fit : quod reponendum.- τε om 6.-προ

άσματος] Videtur deesse prepos. επί των μετά θεούς] Demonum et heroum, ante genit. άσματος. STEPH. Recte. vid. c. 8. p. 717. B. Sic ν. 1. τους τούAst.

τοις επομένους. Αυτ. καίτοι πέφυκέ γε] Etsi hac omnia per ως χρή] Verba ita- coherent: άλλα e proemium admittunt. Deinde ών- μην μετά γε ταύτα προσηκόν τ' έστι και eltes, vid. ad c. 11. Ast.

κοινότατον (maxime commune, h. e. et αμεινόνων-δευτέρων] Quum meliora dicentis et audientium magnopere refesint, quæ iterum fiunt s. repetuntur. rens) adv Afyovta kal tous åkovovras Schol. Ruhnken. p. 226. παροιμία λεγο- αναπεμπαζομένους, ως χρήίσχειν, επημένη μεν επί των θυoμένων εκ δευτέρου, βόλους γίγνεσθαι παιδείας, h. e. ανατων προτέρων απαισίων όφθέντων δηλαδή. πεμπάζεσθαι, ίνα επήβολοι παιδείας γίγμετεκται δε εκ τούτων και επί των λεγο

'Aναπεμπάζεσθαι, proprie ruμένων δεύτερον των αυτών, οπόταν μη minare s. ruminari, h. e. cibum ad rumen κατά γνώμην ημετέραν προβαίνη τα πρό- revocare et denuo mandere, est in meTepa. Cf. Hesych. t. i. p. 329. Simile moriam revocare, recolere; vid. Ruhnk. est illud δεύτεραι φροντίδες σοφώτεραι. ad Τim. p. 33. AsT. AsT.

χρή περί] Legitur etiam, χρή τα περί

νωνται.

τας εαυτών ψυχάς και τα σώματα και τας ουσίας σπουδης τε πέρι και ανέσεως ίσχειν, προσηκόν τ' έστι και κοινότατον αναπεμπαζομένους τόν τε λέγοντα και τους ακούοντας παιδείας γίγνεσθαι κατά δύναμιν επηβόλους.° ταύτ' ούν ημίν αυτά μετ' εκείνα όντως έστι ρητέα τε και άκουστέα.

ΚΛ. 'Όρθότατα λέγεις.

οιμιασώμεθα Ξf.-5 φαίνει τ.-4 τα οm 5.--4 τα περί ΑΩfor.-* επιβόλους εξ.Te add Azofhr.

[ocr errors]

τας εαντ. etc. STEPH. Hoc placet. Τα bere debeant; namque τα cum περί esset περί τας ψυχάς, σώματα, cet. esset: nota illa nominis circumlocutio. De quomodo animus cujusque, corpus et voce επήβολος vid. ad ii. 10. p. 666, D, opes ad studium et remissionem se ha. Ast.

Ν Ο Μ Ο Ι,

Ε.

III. ii. 371.

5. 1. Ακούοι» δή πάς ός περ νυν δή τα περί θεών τε Steph. ήκους και των φίλων προπατόρων πάντων γαρ των αυτού 11. 726. κτημάτων μετά θεούς ψυχή θειότατον, οικειότατον όν. τα Bet. δ' αυτού διστα πάντ' έστι πάσι. τα μεν ούν κρείττω και αμείνω δεσπόζοντα, τα δ' ήττω και χείρω δούλα. των ούν αυτού τα δεσπόζοντα αεί προτιμητέον των δουλευόντων. ούτω δή την αυτού ψυχήν μετά θεούς όντας δεσπότας και τους τούτοις επομένους τιμάν δείν λέγων δευτέραν ορθώς τι. τη. παρακελεύομαι. τιμά δ' ώς έπος είπεϊν ημών ουδείς ορθώς, δοκεί δεν θείον γαρ αγαθόν που τιμή, των δε κακών ουδέν τίμιον, ο δ' ηγούμενος ή τισι λόγοις ή δώρους αυτήν αύξειν τι. ii. 372. ή

τισιν υπείξεσι, μηδέν βελτίω δε εκ χείρονος αυτήν

• ακούει τ.-5 δή νύν ο.- πάντ' έστι πάσι ΑΩfbe, εστί πάντα πασιν Ε: εστι

4. 1. ακούοι δή πάς] Hec Stob. trans- quam πάσι scribendum videtur, et αυτού scripsit Serim. xii. p. 261. ubi ώσπερ νύν ηοη αυτού, legendum, sive πάσι retineaτα-εν τω βίω pro των αυτού-διττα tur, sive in παντί mutetur. Contra in ταρά πάσιν. Cod. Voss. et Monac. Nr. preced. periodo malim αυτού. STEPH. 490. διττά πάντ' έστι πασιν. Ficin. sim. αξειν] Post αυξεν est in vet. ή τισιν pliciter vertit: bifariam dividuntur. De reiteru: quæ verba nec ipsum Fic. laτους τούτοις επομένους vid. ad iv. 12. tuerunt: qui interpretatur itidem, Vel Ast.

sermonibus quibusdam, vel muneribus, τα δ' αυτού) Legitur etiam τα δ' αυτού vel obsequiis. STEPH. διττα πάντ' έστι πάσι. Sed τωτι potius ή τισιν υπείξεσι] Hec verba, que in

απεργαζόμενος τιμάν μενε δοκεϊ, δρά δε τούτο ουδαμώς. αυτίκα παίς ευθύς γενόμενος άνθρωπος πας ηγείται πάντα ικανός είναι γιγνώσκειν, και τιμάν oίεται επαινών την αυτου ψυχήν, και προθυμούμενος επιτρέπει πράττειν ό τι αν εθέλη. Η το δε νύν λεγόμενόν έστιν ως δρών ταύτα βλάπτει και ου τιμά δεί δε, ώς φαμεν, μετά γε θεούς δευτέξαν. . ουδέ

γε όταν άνθρωπος των αυτού εκάστοτε αμαρτημάτων μη εαυτόν αίτιον ηγήται και των πλείστων κακών και μεγίστων, αλλ' άλλους, εαυτόν δε αεί αναίτιον εξαιρήτιμών την αυτού ψυχήν, ως δή δοκεϊ: ο δε πολλού δεί δραν τούτο: βλάπτει γάρ. ουδ' οπόταν ηδοναίς παρά λόγον τον του νομοθέτου και έπαινον χαρίζηται, τότε ούδαμώς τιμά, ατιμάζει δε κακών και μεταμελείας εμπιπλας αυτήν. ουδέ γεοπόταν αυ ταναντία τους επαινουμένους πόνους και φόβους και άλγηδόνας και λύπας μη διαπονη καρτερών αλλ' υπείκη. τότε ου τιμά υπείκων: άτιμον γαρ αυτην απεργάζεται δρών τα τοιαύτα ξύμπαντα. ουδ' οπόταν ηγήται το ζην πάντως αγαθών είναι, τιμά,

παντάπασιν d ή τισιν υπείξεσιν add ΑΩftr.-e δ' f.- τιμάν...ουδαμώς οm . -6 μεν οm f.-Η δε και Ξ.- ευθύς οm r.- ικανώς pr Ω.-1 εαυτού Ωr.-η θέλη ή

ηι t, εθέλοι 5.-η γειται Ω.-0 αεί οm 5.-P εξαίρει Ω: εξαίρη 5.-4 τιμών ΑΩft:

libris editis omnibus desiderantur, e Cod. 948. D. Vid. Wyttenbach. ad Ρlutarch. Voss. et Monac. recepimus, assentienti-, Fragm. p. 141. Schäfer, ad Eurip. Hipbus et Ficino, qui vertit: vel obsequiis, pol. 18. et Heind. ad Theæt. p. 352. et Stobeo, φui scribit ή τισιν υπείξαι. Μox Monac. τιμών pro τιμά. Αυτ. Αpud eundem pro αυτήν extat αυτοίς. . και δε πολλού] Malirm, ουδέ πολλού δεί Ad αυτήν int. την ψυχήν. Αυτ. δρά τούτο, guum jam praecedat nomina.

avtika] Statim, est: ut exemplo utar tivus dv@pwros. Steph. non lunge petito, ne longe abeam, h. e. ουδέ πολλού δεί δρα τούτο] Vulgo ο δε erempli gratia. Sic v. 7. p. 735. C. πολλού δεί δραν τούτο. Stob. ώδε-δράν. Vid. Kæn. ad Greg. Corinth. p. 194. Unice verum est, quod Stephanus jam Μarkland. ad Lys. Οrat. xix. t. ν. p. conjecit: ουδε πολλού δεί δρα τούτο; 647. et Ernesti ad Χenoph. Merm. Socr. solet enim πολλού δεί, multum abest, ita iv. 7. 9. 2. Verba sequentia ita cohæ- interponi, ut cum oudè conjunctum, quod rent: αυτίκα άνθρωπος πας, παίς ευθύς ad verbum simul referendum est (ουδε γενόμενος, Ι. θ. ευθύς εκ παίδων και νέων, δρα τούτο, πολλού δεί), negationis fortiut i. 11. 12. AsT.

oris vim habeat; multum abest, ut hoc δεί δε] Monac. δεί δή. Μox Stob. facial, h. e. minime hoc facit. Vid. έκαστος. Βas. 2. των αυτά. Deinde Viger. p. 468. ed. Herm.: Αστ. Stob. ηγείται. AsT.

υπείκων] Stob. ατιμάζων. Μox ηγείεξαιρη] Hoc e Stobeo reposuimus pro ται την τούτο, omiss0 πάντως. Τούτο εξαίρη. Sexcenties inter se permutata placet, et Ficinus quoque expressit: deprehenduntur égaipea (eximere, exci. quando hanc vitam summum bonum cerpere) et égalpety (extollere), ut xii. 4. p. set. Ast,

« PreviousContinue »