Page images
PDF
EPUB

66

V. 4. “ ἔθριξε.” Sed non opus est. Hamo absorpto horruit. V. 5. ἀχνυμένη δ ̓ ὀδύνῃσι.” quam conjecturam Casaubono tribuit Jacobs. ὑπ ̓ ὀδόντα Scalig. ὑπ ̓ ὀδόντι edidit Jacobs. Ceterum integrum epigramma descripsi, ut rem satis miram exemplo non minus admirando illustrem. Quod sequitur, desumtum est ex ephemeride quadam recens edita, (The St. James's Chronicle, Aug. 16, 1823.)

"SINGULAR AND FATAL OCCURRENCE. On Friday Morning last, (8th inst.) a young man named Thomas Clements, lost his life in a manner as dreadful as it was extraordinary. He was fishing with a draw net, with some of his friends, near Elizabeth Castle, and taking a little sole out of the net, he put it between his teeth to kill it; when the fish, with a sudden spring” (ἅλματι λάβρῳ) “ forced itself into his throat and choked him. The unfortunate man had just time to call for assistance, but it came too late: he expired in dreadful agony. Jersey British Press." Similem historiam narrat etiam Leonidas Anthol. Pal. p. 287. n. 504.

66

P. 198. 1, 3. Καὶ τύμβῳ κρηπῖδα περίγραφε Περσικὸν Ἄρη, Καὶ Ξέρξην.

τύμβου κρηπῖδι.”

66

Ibid. 3, 5. ̓́Εγγραφε καὶ Σαλαμῖνα.

“”Εγγλαφε.”

[ocr errors]

P. 202. 5, 5. Ναὶ μὴν ἀλλ ̓ ἀρετή σε διακριδὸν ἅλις ἀείδει · ἀρετῆς—Ἆλις.” Hæc est correctio Scaligeri, teste

66

Jacobsio.

ω

Ibid. 6. Τὴν ὀλίγην βῶλον, καὶ τοῦτ ̓ ὀλιγήριον, ὦ ̓νερ,
Σῆμα ποτιφθέγξαι τλάμονος Αλκιμένους.
“ Τήνδ ̓.”

66

P. 203. 5. Οἵδ ̓ ἀΐδαν στέρξαντες ἐνύπνιον.

“ ἐνόπλιον.”

Jacobsium.

Sic etiam Casaubonus in nota MSta apud

66

P. 204. 2. Ἀλλ ̓ εἰ μὴ θυμόν γε Λέων ἐμὸν ὡς ὄνομ ̓ εἶχεν. “ λεόντιον.” Hoc autem epigramma cum superiore connectendum esse monet. Vid. Gaisfordii Poet. Min. T. I. p. 370. Ibid. 5, 5. Ην δ' ἐσορῇς ἐπ ̓ ἐμεῖο * βόστρυχον, εἰκόνα θήρης, “τανύτριχος εἰκόνα θηρός, ἢ πυροβόστρυχον, δασυ, βαθυ.” i. e. δασυβόστρυχον, βαθυβόστρυχον. Jos. Scaliger ap. Jacobsium, ἐπ ̓ ἐμεῦ εὐβόστρυχος. Et sic Brunckius : sed admodum ingratum sic fore concursum diphthongorum notat Jacobsius: qui tamen evitari potest, legendo, ἐπ ̓ ἐμεῖ εὐβόστρυχος. Sed rectius esset εὐβοστρύχου, neque enim dicebant Græci εὐβόστρυξ, sed εὐβόστρυχος. Ego tamen nihil horum verum puto; legendum enim suspicor δασύτριχος εἰκόνα θηρός.

P. 205. 2. Εὐθυμάχων ἀνδρῶν μνησώμεθα.

σε ’Ιθυμάχων.” Contra in alio Simonidis epigrammate, xXXIII. ed. Gaisford. εὐθυμάχων pro ἰθυμάχων prebet Athenæus. Sed verum puto ἰθυμάχων. Forma epica erat ίθύς, non εὐθύς.

Ibid. 3. Μνᾶμα τόδε φθιμένου Μενεδαίου εἴσατο Δᾶμις.

66

Σᾶμα ex Suida, v. δαφοινόν et v. μενεδάϊος, legendum, quod fere perspexit Kusterus ad locum posteriorem." Porsouus, teste Kiddio,

V. 4.

ἐπὶ δ ̓ ἀργαλέαν βῶλον ἔδευσε φόνῳ.

66

“ αὐαλέαν, ἢ ἀργεῖαν.” “ De αὐαλέαν cogitabam. Eurip. Phoen. 1163. Ξηρὰν δ ̓ ἔδευον γαῖαν αἵματος ῥοαῖς.” Jacobs.

Ρ. 208. 4. 5. Αὐλοὶ δ ̓ ἄφθεγκτοι καὶ ἀπευθέες, οἵ σ ̓ ἐνέπουσι Κεῖσθ ̓ ἐπεὶ * οὔθ ̓ ἱρὸς οἶδ ̓ Αχέρων.

66

“ ἐπεὶ οὔτ ̓ αὐλοὺς οὔτ ̓ ἔρον οἶδ'.”

P. 209. 1. Μνήμης Εὐβούλοιο σαόφρονος, ὦ παριόντες,
Πίνωμεν. κοινὸς πᾶσι λιμὴν ἀΐδης.
Μνήμονες.”

Ibid. 6. Τίς δαίμων Ἀργεῖος ἐπ ̓ ἠρίῳ ;

Δάμων.” Optime.

[ocr errors]

"

[blocks in formation]

Ibid. 5. Μαντιάδης, ὦ ξεῖνε, καὶ Εὔστρατος, υἷες Ἀχέλλον.

“ ̓Απέλλου.”

P. 217. 1.

66

“ χρῆν.”

P. 219. 5.

""

66

P. 223. 2. Τρεῖς ἐτέων δεκάδας, τριάδας δύο, μέτρον ἔθηκαν Ημετέρης βιοτῆς μάντιες αἰθέριοι.

Αρκοῦμαι τούτοισιν· ὁ γὰρ χρόνος, ἄνθος ἄριστον ̔Ηλικίης· ἔθανεν χω τριγέρων Πύλιος. Αρκοῦμαι τούτοις· ὅδε γὰρ χρόνος.”

Ἦν ἄρα Κανδαύλην παθέειν κακόν.

Sic Casaubonus, et Opsopæus, ex Herodoto I. 8.

P. 226. 2, 3. Η καλύβη καὶ δοῦμος ἐνέπρεπεν.

66

“ Ἡ Κυβέλη καὶ δοῦπος.” Κυβέλη Salmasius. (δοῦπος Scaliger) Contra in Epigrammate quod proxime sequitur Scaliger corrigit καλύβῃ pro Κυβέλῃ.

Ibid. 3. Η κροτάλοις ὀρχηστρὶς Ἀρίστιον, ἡ περὶ πεύκαις Καὶ Κυβέλῃ πλοκάμους ῥίψαι ἐπισταμένη. παρὰ πεύκαις.” Ita Scaliger.

66

Ἰουλιανὸς μετὰ Τίγριν ἀγάῤῥοον ἐνθάδε κεῖται. παρὰ, ἢ κατὰ Τίγριν.”

liger.

66

P. 229. 2. Μή σοι τοῦτο, Φιλαινί, λίην ἀποκαίριον ἔστω, Εἰ μὴ πρὸς Νείλῳ γῆς μορίης ἔτυχες.

ἐπικήριον.”. Sic Brunckius.

P. 230. 5. Duo epigrammata in unum coaluisse monet corrector anonymus; quorum prius desinit in v. εὑραμένη·

P. 234. 1. Ηρπασας, ὦ ἄλληστ ̓ Αΐδη.

""

ἄλλιστ ̓, ἢ ἄπληστ ̓.” ἄλλιστ ̓ Brunckius; ἄπληστο Sca

P. 237. 2, 5. Αἰγιαλῷ δὲ νένευκεν, ἵνα στοναχῇσι θαλάσσης
Κυδαίνοιτο πάϊς τῆς ἁλίας θέτιδος.

“ Κυδαίνοιθ ̓ ὁ παῖς.

P. 238. 4.

“Εκτωρ Αἴαντι ξίφος ὥπασεν, ̔́Εκτορι δ ̓ Αἴας Ζωστήρ. ἀμφοτέρων ἡ χάρις εἷς θάνατος. “ εἰς θάνατον.” Sic Opsopæus.

P. 241. 1. Αμπαύσει καὶ τῇδε θοὸν πτερὸν ἱερὸς ὄρνις,
Τᾶσδ ̓ ὑπὲρ ἀδείας ἑζόμενος πλατάνου.

“Τᾷδ ̓ ὑπὲρ ἀερίας.” Jacobsius conjicit ἀγρείας, collato Leonida Tarentino, Τὸ σκύλος ἀγρείης τεῖνε κατὰ πλατάνου, ubi Bentleius olim correxerat ἀερίης, postea vero ἀγρείης retinendum judicavit. Vid. Mus. Crit. T. II. p. 432.

P. 248. 4. Ιχθύσι καὶ ποταμῷ Κλειτώνυμον ἐχθρὸς ὅμιλος Ωσεν, ὅτ ̓ εἰς ἄκρην ἦλθε τυραννοφόνος. ἄκτην.”

66

P. 249. 6. 3. Εἰπεῖν Νικαγόρᾳ, παίδων ὅτι τὸν μόνον αὐτῷ
Στρυμονίης ἐρίφων ὤλεσε πανδυσίη.

Στρυμονίων.” Recte omnino. Hædorum, quorum occasu procella Strymoniæ furunt. Callimachi Στρυμονίου Βορέαο contulit Jacobsius. Vid. quæ notavi ad Callim. Ep. xix. 6. de hædorum occasu. Schol. Τheocrit. vII. 53. τῶν ἐρίφων δυνόντων, σφοδροὶ χειμῶνες γίνονται. Alius vero interpres, ̓́Εριφοι δέ εἰσιν ἀστέρες. ὅταν δὲ ἀνατέλλωσιν οὗτοι, ἀγριαίνεται ἡ θάλασσα. Sicut Horatius, Nec savus Arcturi cadentis Impetus, aut orientis Hadi.” Utrumque verum. Servius ad Virgil. En. rx. 668. “Supra Tauri cornua est signum, cui Auriga nomen est. Retinet autem stellas duas in manu, quæ hadi vocantur, et capram quarum et ortus et occasus gravissimas tempestates faciunt.” Vid. Heynii notata.

[ocr errors]
[ocr errors]

P. 256. 5, 3. Ὦ Τιμηνορίδη, παιδὸς φίλου οὔποτε λήσῃ,
Οὔτ ̓ ἀρετὴν ποθέων, οὔτε σαοφροσύνην.

1

“ Οὔποτε λήξῃς.” Sed hoc male Græcum est: forsan legendum λήξεις.

P. 264. 5, 3. Κτήτορος ἀγαθίοιο τεοῦ πέρδικα φαγοῦσα. Αγαθίαο.” Sic Codex Palatinus.

P. 277. 5, 3. Ακμήν οἱ λύροεν μελίζεται ἀμφὶ Βαθύλλῳ ἵμερα, καὶ κισσοῦ λευκὸς ὄδωδε λίθος.

· ἠρέμα.”

P. 280. 1, 5. Σὸς δ ̓ ἐπέων, Ηριννα, καλὸς πόνος οὔ σε γεγωνεῖ

66

66

φθίσθαι, ἔχειν δὲ χοροὺς ἄμμιγα Πιερίσιν.

ἄγειν.” Hanc correctionem verissimam judico. Αpud Callim. Del. 279. πᾶσαι δὲ χοροὺς ἀνάγουσι πόληες, editio Veneta habet χοροὺς ἂν ἔχουσι. Dicebant Græci ἄγειν, ἀνάγειν, ἱστάναι, πέμπειν χορούς, sed non ἔχειν χορούς.

P. 287. 3, 3. Ωλετ ̓ ἐμᾶς ὠδῖνος ὁ πᾶς πόνος, εἰς πόνον, εἰς πῦρ.

“ εἰς γόον, ἢ σπόδον.” σπόδον Scaliger.

66

Ρ. 285. 5.

Γυμνικὸν αὖ ποτ ̓ ἀγῶνα θεώμενον, Ηλεῖε Ζεῦ, τὸν σοφὸν ἄνδρα θαλῆν ἥρπασας ἐκ σταδίου. αἰνέω ὅττι μιν ἐγγὺς ἀπήγαγες—.

“ εὖ ποτ ̓ ἀγῶνα—ἀνήγαγες, ἢ ἐπήγαγες.”

Ρ. 286. 1, 9. Τὴν δ ̓ ὀλίγην ὡς κεῖνος ἐς οἶκον ἐπήγαγε

νύμφην.

66

ὁμαλήν.”

Ρ. 288. 3. Ἡράκλειτος ἐγώ, τί με ὦ κάτω ἕλκετ ̓ ἄμουσοι; “ τί μ' ἄνω κάτω.”

66

9

[ocr errors]

P. 289. 5. ̓Ενθάδε Γοργίου κυνικοῦ κεφαλὴ κατάκειμαι.

Γοργίεω.” Γοργίου ἡ κεφαλὴ Jacobs. Lemma epigrammatis hoc est: εἰς Γοργίαν τὸν ῥήτορα. Atqui Gorgias rhetor

VOL. II. No. 8.

4 H

« PreviousContinue »