Page images
PDF
EPUB

VII.

Εἰς νύκτα μ ̓ ἑστιᾷ σὺν ἄρτῳ πλακίτᾳ.

Athen. ibid. ὁ αὐτὸς—ἐν τοῖς Γυναικείοις.

VIII.

Συμβουλεύω τ ̓ ἐμφαγεῖν. ἄρτον γάρ τις τυρῶντα τοῖς παιδίοις ἴαλε.

Athen. ibid. καὶ τυρῶντος (Sicelice pro τυροῦντος) δ ̓ ἄρτου μνημονεύει Σώφρων ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Πενθέρᾳ, οὕτως· Συμβουλεύω κ. τ. λ. Dedi ἴαλε pro ἴαλλε cum duobus MSS. Toup. ad. Theocr. p.389. συμβουλεύω τ ̓ ἐμφαγεῖν ἄρτου γ' ἄρτι τυρῶντα τοῖς παιδίοισι σὺν ἁλί. Οccurrit verbum άλλω in alio fragm. ap Apoll. Dysc. p. 431.

IX.

Μελαινίδες γάρ τοι νησοῦντι ἐμὶν ἐκ τοῦ μικροῦ λιμένος.

Athen. III. p. 86. Α. νισσοῦνται pro νησοῦν τι conjecit Casaubonus, sed rectius Kænius ad Gregor. p. 147. νησοῦντι pro νεύσουσι a νέω.

X.

Μόνον ἔμινγα τὸ τοῦ γόγγρου τέμαχος.

Apollon. Dyscol. Exc. Reiz. p. 426. Δωριεῖς ἐμὶν, καὶ ἔτι ἔμιγγα. Σώφρων, Μόνον κ. τ. λ. Locum hic posui ob ἐμίν in fragmento proxime præeunte.

XI.

Athen. III. p. 86. A. de Sophrone, qui κόγχους—ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Ωλιεὺς τὸν Ἀγροιώταν, χηράμβας ὀνομάζει. Hic mimus alibi simpliciter vocatur Αγροιώτης, vel Αγροιωτικός.

a.

XII.

Τίνες δ ̓ ἐντί ποκα, φίλα, ταίδε τοι μακραὶ κόγχαι;

β. Σωλῆνες θὴν τοῦτοίγα, γλυκυκρέων κογχύλιον, χηρᾶν γυναικῶν λίχνευμα,

Athen. III. p.86. E. ex emendatione Toupii et Schweighauseri. Legerim præterea ταίδε ταὶ μακραὶ κ. Corrupte citatur hic locus apud Demetr. de Eloc. 151. Recte explicatur a Calio Rhodig. XXVII. 2. 3. ‘Conchylia gulæ proceribus adeo probata, ut vel inde sit conformatum adagium, Esse conchylia viduarum cupedias.'

XIII.

Αἵ γα μὰν κόγχαι ὥσπερ ἐξ ἑνὸς κελεύματος κεχάναντι ἀμὶν πᾶσαι. τὸ δὲ κρῆς ἑκάστας ἐξέχει.

Athen. III. p. 37. Α. Σώφρων Γυναικείοις. Αΐγα κ. τ. λ. Etymol. Μ. p. 502, 18. οι γε μὴν κόχλοι. Vid. Hemsterhus. ad Aristoph. Plut. p. 430.

XIV.

Ἴδε καλὰν κουρίδων, ἴδε καμμάρων, ἴδε, φίλα. θᾶσαι μὰν, ὡς ἐρυθραί τ ̓ ἐντὶ καὶ λειοτριχιῶσαι.

Athen. III. p. 106. D. Σώφρων έν Γυναικείοις. Idem VII. p. 306. C. κάμμαροι—καὶ Σώφρων ἐν Γυναικείοις Μίμοις αὐτῶν μνημονεύει. Vox Sicula fuisse videtur κάμμαρος, qua usus est Epicharmus. Schweighæuserus edidit κάμμοροι. Hesych. Κουρίδας, τὰς ἐρυθρὰς καμμάρους, ubi vid. Alberti. Casaubonus scribi vult ἴδε καλὰς κουρίδας, ἴδε καμμάρως, quæ quidem correctio verisimilis est, nec tamen omnino necessaria; præiverat forsan κρῆς seu πλῆθος.

XV.

Τῶν δὲ χαλκωμάτων καὶ τῶν ἀργυρωμάτων ἐμάρμαιρε δοκία.

Athen. VI. p. 229. F. Σώφρων ἐν Γυν. Μίμοις. Pro δοκία Schweighæuserus conjicit δοκεῖα. Sed legendumn puto ἐγάρχαιρεν ὁ οἰκιά. Suidas v. ψαμμακοσιογάργαρα· καὶ παρὰ Σώφρονι, Α δὲ οἰκία τῶν ἀργυρωμάτων γάργαιρε. Vide Glossar. in Æschyli Theb. 397.

XVI. XVII. XVIII. XIX.

Athen. VII. p. 324. Ε. Σώφρων δ', ἐν τοῖς Ανδρείοις, τρι γόλας τινὰς ἐν τούτοις ὀνομάζει Τριγόλᾳ όμφαλοτόμῳ.

καὶ Τριγόλαν τὸν εὐδιαῖον. ἐν δὲ τῷ ἐπιγραφομένῳ Παιδικά· [παιδικὰ] ποιφύξεις, φησὶ, τρίγλας μὲν πιόνας, τριγόλαν δ ̓ ὀπισθίαν. κἀν τοῖς Γυναικείοις δ ̓ ἔφη. Τρίγλαν γενεᾶτιν. Casaubonus legit τριγόλᾳ τ ̓ έμπροσθίᾳ, τριγόλᾳ τ ̓ ὀπισθίᾳ. Vocem παιδικά restituit ex Nican

dri Scholiasta.

XX.

Κέστραι βότιν κάπτουσαι.

Athen. VII. p. 286. D. (VII. p. 323. A.) Σώφρων δ ̓ ἐν Μίμοις Ανδρείοις βότιν καλεῖ τινὰ ἰχθῦν ἐν τούτοις· Κέστραι βότιν κάπτουσαι. καὶ μή ποτε βοτάνην τινὰ λέγει. Referenda hoc et alia fragmenta, ubi de piscibus agitur, ad Αλιέα sive Θυννοθήραν, de quibus vid. Valckenaer. ad Adoniaz. p. 326.

XXI.

Βαμβραδόνι, ῥαφίδι.

Athen. VII. p. 287. C. Σώφρων ἐν ̓Ανδρείοις. Piscium no

mina.

XXII.

Α δὲ γαστὴρ ὑμέων καρχαρίας ὅκα τινος δῆσθε.

Athen. VII. p. 306. D. Σώφρων θυννοθήρᾳ. Casaubonus corrigit διῆσθε. Sed scribendum δεῖσθέ, nisi δῆσθε Doriensibus fuerit in usu, monuere Bentleius et Porsonus, Adv. p. 98. Laudatur idem Mimus Θυννοθήρας, p. 303. C. Item. p.309. C. Σώφρων-τὸν τοῦ θυννοθήρα δὲ υἱὸν ἴσως ἀπὸ τούτου Κωθωνίαν προσηγόρευσε, nempe a κῶθος gobio.

XXIII.

Εγκίκρα ὡς εἴω.

Etymol. Μ. p. 423, 24. ἔστιν εἴω τὸ πορεύομαι διὰ διφθόγγου, ὥς φησι Σώφρων ἐν θυννοθήρᾳ, ̔Εγκίκρα ὡς εἴω. Infunde poculum, ut proficiscar. (Sic Eustath. ad Il. B. p. 234.) Idem tamen in v. Απῆμεν citat ἐγκίρνα. Hesychi 'Εγκίκρα. ἐγκίρνα. Ceterum hoc fragmentum cum No. I. jungi debere suspicatur Valckenaer. ad Adoniaz. p. 325.

XXIV.
Κωθωνοπλύται.

Athen. VII. p. 309. C. Σώφρων ἐν τῷ Ἀγροιώτῃ [κω]θω· λυνοπλύται φησί. Casauboni correctionem adsumsi.

XXV.

Κἤπειτα λαβὼν προῆγε· τοὶ δ ̓ ἐβάλλιζον.

XXVI.

Βαλλίζοντες τὸν θάλαμον σκάτους ἐνέπλησαν.

Utrumque fragmentum citat ex Νυμφοπόνῳ Athen. VIII. p. 362. C. ubi προεῖχε. MS. A. προῆχε, quod sumsit Schweighæuser. Quod si Sophron unquam metrice scripserit, hic versus forsan choliambus fuerit.

XXVII.

Θᾶσαι, ὅσα φύλλα καὶ κάρφεα τοὶ παῖδες τοὺς ἄνδρας βαλλίζοντι. οἷόν περ φαντὶ, φιλά, τοὺς Τρῶας τὸν Αἴαντα τῷ παλῷ.

66

Demetr. de Eloc. 147. Σώφρων καὶ αὐτὸς ἐπὶ τοῦ ὁμοίου εἴδους φησί. Θᾶσαι κ. τ.λ. Dan. Heinsius in Lectt. Τheocrit. p. 332. ita interpretatur “ Pueri tantum molestia viro illi quem lacessunt, afferunt, quantum Troes Ajaci sorte. Locus quem tangit, exstat Il. H.” Toupius Em. III. p. 76. rescribit Αἴαντα ἐν τῷ αἰγιαλῷ; sed παλῷ defendit Tyrwhittus, monetque pro πηλῷ positum esse Dorice. Argum. in Sophocl. Aj. οἱ δέ φασιν, ὅτι χρησμὸς ἐδόθη Τρωσὶ πηλὸν κατ ̓ αὐτοῦ βαλεῖν. σιδήρῳ γὰρ οὐκ ἦν τρωτός. Verbum θᾶσαι occurrit fragm. XIV. Theocrit. III. 12. θᾶσαι μάν.

XXVIII.

Βόες δὲ λαρινεύονται.

Athen. IX. p. 376. Β. λαρινεύεσθαι. ὅπερ ἐστὶ σιτίζεσθαι. Σώφρων. β. δ. λ. Hesych. Λαρινεύεσθαι. σιτεῖσθαι.

XXIX.

Περίφερε, Κοικόα, μεστὸν τὸν σκύφον.

Y Y

VOL. 11. NO. 7.

Athen. IX. p 380. Ε. Σώφρων ἐν Γυναικείοις. Schweigh. παράφερε.

XXX.

[ocr errors]

Πίμπλη Κοικόα.

Etymol. M. p. 478, 13. οἱ γὰρ Δωριεῖς λέγουσι, πίμπλη Κοικόα. quæ verba ad Sophronis Mimum pertinere monuit Valckenaer. in Adoniaz. p. 305.

XXXI.

Τάλαινα Κοικόα, κατὰ χειρὸς δοῦσα, ἀπόδος ποχ ἡμῖν τὰν τράπεζαν.

Athen. IX. p. 409. A. “Ille suo more dederat ἁμῖν τὰν τράπεσδαν, ut Alcman apud Athen. III. p. 111.” Valckenaer. in Adoniaz. 27. Εὐνόα, αἶρε τὸ νᾶμα, καὶ ἐς μέσον, αἰνόθρυπτε, θὲς πάλιν. Hæc Sophronis fragmenta desumta sunt ex Mimo cui titulus αἱ θαμέναι τὰ ̓́Ισθμια. Vid. Argum. in Theocrit. Adoniaz. p. 188. ed. Valcken. ubi pro θεμένων legendum esse auévwv olim monui in Diario Classico. Titulum haud absimilem fabulæ cujusdam Epicharmi memorat Athenæus VIII. p. 362. B. οἱ θεωροὶ καθορῶντες τὰ ἐν Πυθοῖ ἀναθήματα. Æschyli drama erat Θεωροί. Οbiter moneo, ὀβελούς qui in isto Epicharmi loco nominantur, eosdem esse atque όβελοὺς βουπόρους πολλοὺς σιδηρέους, quos Delphis consecraverat Rhodopis Naucratitis, teste Herodoto II. 135.

XXXII.

φέρ ̓ ὦ τὸν δρίφον.

Etymol. Μ. p. 287, 50. Δρίφος Συρακούσιοι. φέρ ̓ ὦ τὸν δρίφον. quæ verba Sophroni adjudicavit Valckenaerius 1. c. p. 211. B. unde Theocritus, ὅρη δίφρον, Εὐνόα, αὐτῇ. Forsan legendum φέρ ̓, ὦ τᾶν, δρίφον. Hanc emendationem meam corruperunt Diarii Classici typotheta. Citatur tamen ex Sophrone apud Apollon. Dysc. Exc. p. 430. δίφρον.

XXXIII.

Ὕμες δ ̓ ἐπεγγυάμενοι θωκεῖτε.

Apollon. Dysc. Exc. p. 429. A. Fragmentum ad Ισθμιαζούσας pertinere liquet. Verte, pecunia nunerata considete; sc.

« PreviousContinue »