Page images
PDF
EPUB

λάβοι) σφαγεῖσαν.] Male ἀφορμίσει Zimmermannus, Gaisfordius, Seidlerus, Matthiæ. Sophocles Aj. 560. οὔτοι σ ̓ Ἀχαιῶν, οἶδα, μήτις ὑβρίσῃ. Ita recte, ni fallor, omnes edd. ante Brunckium, qui consentientibus codd. nonnullis ὑβρίσει reposuit, formam Atticis prorsus ignotam. Vide Mus. Crit. I. p. 363. Nec multo meliora essent ὑβριεῖ et ἀφορμιεῖ. Frustra subjunctivum in hujusmodi locis sollicitant viri docti, ut ad Suppl. 1066. in Censura Trimestri monui. Mox recte λάβη Schaeferus, Seidlerus, Matthiæ. Auctor hujus emendationis Matthiæ Gramm. Gr. §. 522. Necessarium esse λάβῃ monet Seidlerus. Omnes tamen infra v. 1302. Οὐ, πρίν γ ̓ ἂν εἴποι τοὔπος (vel τούπος) ἑρμηνεὺς τόδε. Ubi non minus necessarium est ein, quod scribendum primus monuit Blomfieldius ad Æschyli Prom. 795. (769. Stanl.)

A

v. 34. ναοῖσι δ ̓ ἐν τοῖσδ ̓ ἱερίαν τίθησί με, ¦ ὅθεν νόμοισι τοῖσιν ἥδεται θεὰ [ ̓́Αρτεμις ἑορτῆς, τοὔνομ ̓ ἧς καλὸν μόνον. τὰ δ ̓ ἄλλα σιγῶ, τὴν θεὸν φοβουμένη.] Ita Aldus, cujus scripturam alii aliter emendare conati sunt. Canteri conjecturam, ὅθ ̓ ἐννόμοισι τοῖσιδ ̓, adoptarunt Barnesius, Zimmermannus, Matthiæ. Edidit Seidlerus ex emendatione Reiskii et Mark

landi, ὅθ ̓ ἐν νόμοισι, τοῖσιν ἥδεταὶ θεὰ [ ̓́Αρτεμις, ἑορτὴ, τοῦνομ ̓ ἧς καλὸν μόνον. Sensus est, interprete Reiskio, ubi inter leges illas, quibus Diana gaudet, est festum, cujus solam nomen est pulchrum. Sed őt, ubi, si bene memini, apud Euripidem non legitur, nisi in melicis, ut infra vv. 1143. 1245. et in metro anapæstico, ut Tro. 779. Bacch. 1984. Omnia recte Aldus, ni fallor, nisi quod solenni errore τοῖσιν pro τοισίδ ̓ dedit, ut infra v. 747. Explicant hoc τοισίδ ̓ quæ mox leguntur Iphigeniæ verba, θύω γὰρ (ὄντος τοῦ νόμου καὶ πρὶν πόλει) | ὃς ἂν κατέλθῃ τήνδε γῆν ̔́Ελλην ἀνήρ. Quod ad ὅθεν attinet, animadvertere debebant viri docti qui o reponendum censuerunt, non sequi τιμᾶται sed ἥδεται, nec Dianam in templo

habitasse sed in cœlo.

v. 50. μόνος δ ̓ ἐλείφθη στῦλος ἔδοξέ μοι, | δόμων πατρῴων] ἐλείφθῃ pro μόνος δ ̓ ἐλείφθη. vereor ne lateat lectio genuina.

(Ald. ἐλήφθη στύλος), ως [Collatio Victoriana'] ἴσος memorabilis variatio, in qua Dedisse enim poëtam puto

1. De qua vid. Seidleri Præfatio.

οἷος δ ̓ ἐλείφθη στῦλος. Vocem οἶος librarius male legerat, ut sæpe isti homines loos et olos permutarunt, teste Bastio ad Gregor. Cor. p. 305. Μόνος autem explicatoris est. SEIDLER. Profecto vir doctissimus hic dormitavit, ut ipse alicubi de Marklando ait. Aut scripsit Victorius, aut scribere voluit, ἴσως ἐλείφθη. . Ipsius Victorii conjectura est ἐλείφθη pro ἐλήφθη, quod in libris reperit. Similiter scripsit ἴσως ᾧ τάσδε ad v. 159. ubi Aldus ὦ τάσδε, ἴσως τᾶς ad v. 217. ubi Aldus τὰς, ἴσως οἶδας ad v. 812. ubi Aldus οἶδα.

v. 64. ἀλλ ̓ ἐξ αἰτίας | οὔπω τινος (Ald. τινὸς) πάρεισιν ἐς ἔμ ̓ εἴσω δόμων, | ἐν οἷσι ναίω, τῶνδ ̓ ἀνακτόρων θεᾶς.] Raro in præpositionem és cadit ictus metricus, de quo Dawesius Misc. Crit. p. 189. Euripides Or. 394. Φειδόμεθ'. ὁ δαίμων ἐς ἐμὲ πλούσιος κακῶν. Ibid. 734. Μενέλεως κάκιστος ἐς ἐμὲ καὶ κασιγνήτην ἐμήν. Ita Porsonus, præeunte Musgravio. Aldus utrobique eis éuè dedit, Barnesius priore loco és éuè, altero εἰς μὲ, ubi tres scripti codices εἴς με, momente Porsono. Hoc fortasse verum est. Sic noster Bacch. 804. Οἴμοι, τόδ' ἤδη δόλιον εἴς με μηχανᾷ. Εl. 347. ἥκουσ ̓ Ορέστου πρός με κήρυκες λόγων. Æschylus Eum 101. οὐδεὶς ὑπέρ μου δαιμόνων μηνίεται. Aristophanes Vesp. 1358. ταῦτ ̓ οὖν περί μου δέδοικε, μὴ διαφθαρῶ. Vide igitur an nostro loco reponendum sit εἴς μ ̓.

Nostro loco convenien

v. 67. Ὅρα, φυλάσσου, μήτις ἐν στίβῳ βροτῶν. Æschylus Cho. 924. "Ορα, φύλαξαι μητρὸς ἐγκότους κύνας. Ubi mendose φυλάξω Aldus et Turnebus. tior videtur activa forma φυλάσσειν. Legendum, ni fallor, Ορα, φυλάσσων μήτις ἐν στίβῳ βροτῶν. Ita noster Iph. Α. 145. λεῦσσε, φυλάσσων μήτις σε λάθῃ, | τροχάλοισιν ὄχοις παραμειψαμένη, | παῖδα κομίζουσ ̓ ἐνθάδ' ἀπήνη | Δαναῶν πρὸς ναῦς. Xenophon Hellen. V. 4, 28. τοῦ δ ̓ ὄρθρου ἀναστὰς, ἐφύλαττε μὴ λάθῃ αὐτὸν ὁ πατήρ ἐξελθών,

v. 89. λαβόντα δ ̓ ἢ τέχναισιν, ἢ τύχη τινὶ, | κίνδυνον ἐκπλήσαντ ̓, Ἀθηναίων χθονὶ [ δοῦναι τόδ· ἐνθένδ ̓ οὐδὲν ἐῤῥήθη πέρα (Ald. πέρας).] Legendum, Ἀθηναίων χθονὶ [ δοῦναι. τὸ δ ̓ ἐνθένδ ̓ οὐδὲν ἐῤῥήθη πέρα. Τὸ ἐνθένδε sive τοὐνθένδε valet ἐκ τούτων, μετὰ ταῦτα. Exempla præbet index Beckianus v. ̓Ενθένδε. Sophocles Phil. 895. Πάπαι, τί δῆτα δρῷμ ̓ ἐγὼ τοὐνθένδε γε ; Si scripseris τί δῆτ ̓ ἂν δρῷμ ̓, inquit Schaeferus,

VOL. II. No. 6.

N N

nihil erit, quod amplius requiri possit. Scripserat scilicet Brunckius, Πάπαι, τί δῆτα δρῷμ ̓ ἂν ἐκ τούτων ἐγώ; Ident Εἶεν. τὸ δ ̓ ἔνθεν ποῖ poëta τὸ ἔνθεν dixit CEd. C. 476. (malim πῇ) τελευτῆσαί με χρή ;

Vul

v. 96. τί δρῶμεν; ἀμφίβληστρα γὰρ τοίχων ὁρᾷς | ὑψη λά;] Nusquam alibi apud Euripidem yap ita collocatum reperi in senario cæsuram neque penthemimerem neque post tertium pedem habente. Operarum quidem vitio legitur in Hervagiana prima Bacch. 653. τί δ ̓ οὐχ ὑπερβαίνουσι γὰρ τείχη θεοί; Quæ scriptura in plerasque sequentes manavit. Sed recte kal Aldina, quod e codd. Parisiensibus revocavit Brunckius. Ejusdem erroris exempla vide apud Porsonum ad Phoen. 277. 1495. Nostro loco numerosius esset ἀμφίβληστρα καὶ τοίχων, quod vereor ut sententia admittat. gatam igitur sollicitare supersedeo. Infra legitur v. 695. παῖδας ἐξ ἐμῆς ὁμοσπόρου | κτησάμενος, ἣν ἔδωκά σοι δάμαρτ ̓ ἔχειν. Hic quoque locus minus numerosus est, propterea quod encliticum σοι, haud secus ac particula γὰρ, in initio versus aut sententiæ stare non potest. Malim ἣν ἔδωκα σοὶ δ. ἔ. Perpaucos apud Euripidem senarios offendes, qui cæsuram habeant qualem in his duobus indicavi. Quotquot reperi, hic subjiciam. I. Hec. 891. λέξον, Καλεῖ σ ̓ ἄνασσα δή ποτ ̓ ̓Ιλίου | Εκάβη, &c. Numerosius esset πρίν ποτ ̓, quod legitur Τro. 74. Φρυγῶν ἀρίστου πρίν ποθ ̓ Εκτορος δάμαρ. II. Suppl. 790. τὸ μὲν γὰρ οὐκ ἤλπιζον ἂν πεπονθέναι [ πάθος περισσὸν, εἰ γάμων ἀπεζύγην. Hoc in chori carmine occurrit. Si secus esset, οὐκ ἂν ἤλπισ ̓ ἂν fortasse scripsisset poëta. III. Bacch. 736. καὶ τὴν μὲν ἂν προσεῖδες εὔθηλον πόριν | μυκωμένην ἔχουσαν ἂν χεροῖν δία. Ita pro ἔχουσαν ἐν χεροῖν δίκα emenIV. 191. Καὶ μὴν στολήν γ ̓, Ελληνά τε ῥυθμὸν πέπλων (vulgo Καὶ μὴν στολήν γ ̓ Ελληνα, καὶ ῥ. π.) | ἔχει. τὰ δ ̓ ἄλλα (τὰ δ ̓ ἔργα uterque cod. Par.) βαρβάρου χερὸς τάδε. Hic etiam ipse auctor sum scripturæ, V. Ibid. 436. ξυγγνωστὰ γάρ quam nunc in dubium voco. τοι καὶ τὰ τοῦδ ̓, εἰ μὴ θέλει | κτείνειν πολιτῶν παῖδας. - αἰνέσαι δ ̓ ἔχω | καὶ τανθάδ'. εἰ θεοῖσι δὴ δοκεῖ τάδε | πράσσειν ἔμ ̓, οὔτοι σοί γ ̓ ἀπόλλυται χάρις. Malim εἴτι θεοῖσι δὴ, ut θεοῖσι disyllabon sit, ut in eadem sede Ion. 1130. El. 764. Eadem varietas v. 173. ubi meam emendationem, εἴτι τοῦτό

dabam ad Heracl. 1031.

VI. Herc.

σε ] ψυχὴν ἐπαίρει, occupavit etiam Matthiae'.
821. ἀπότροπος γένοιό μοι τῶν πημάτων. Malim γένοι
ἐμοὶ, si versus alioqui sanus est.
VII. El. 1257. γοργῶρ
ὑπερτείνουσά σού κάρᾳ κύκλον. Legendum aut σοῦ κρατὸς,
aut σῷ κάρᾳ. Hoc habet noster Med. 1971. Herc. 465.

Porsonus
Con-

v. 110. ὅταν δὲ νυκτὸς ὄμμα λυγαίας μόλῃ, | τολμητέον τοι ξεστὸν ἐκ ναοῦ λαβεῖν | ἄγαλμα, πάσας προσφέροντε (Ald. προσφέροντα) μηχανάς. | ὅρα δέ γ ̓ εἴσω τριγλύφων, ὅποι κενὸν δέμας καθεῖναι.] Bothius, πάσας προσφέροντε μηχάνας | ὥρας τε, γείσσων τριγλύφων ὅπου κενὸν, ] δέμας καθεῖναι. Blomfieldius Mus. Crit. I. p. 191. γεῖσα τριγλύφων. Si τρίγλυφος adjectivum est, legendum videtur, ὅρα δὲ γείσσων (vel γείσων) τριγλύφων ὅπου κενὸν | δέμας καθεῖναι. Recte Seidlerus : Intellige sic : ὅποι δέμας καθεῖναι κενόν ἐστι, i. e. ὅπου κενόν ἐστι, ὥστε ἐνταυθοῖ δέμας καθεῖναι. ud Hec. 1062. non recte explicare videtur ἐκεῖσε ὅπου. structio est ὅρα ὅπου. In similibus locis interdum reperitur ὅπου, interdum ὅποι. Noster Heracl. 45. Ὕλλος δ ̓ ἀδελφοί θ', οἶσι πρεσβεύει γένος, | ζητοῦσ ̓ ὅπου (sic pro ὅπῃ uterque cod. Par.) γῆς πύργον οἰκιούμεθα. Hel. 1623. ὅποι (f. ὅπῃ) νοσοῖεν ξύμμαχοι κατασκοπῶν, | ταύτῃ προσῆγε χειρὶ δεξιᾷ ξίφος. Ion. 741. Επου νυν. ἴχνος δ ̓ ἐκφύλασσ ̓ ὅπου τίθης. Sophocles Phil. 16. σκοπεῖν θ ̓ ὅπου ἐστ ̓ ἐνταῦθα δίστομος πέτρα. Aristophanes Av. 44. πλανώμεθα, ζητοῦντε τόπον ἀπράγμονα, | ὅποι καθιδρυθέντε διαγενοίμεθ ̓ ἄν. Hic non male legitur ὅποι. Καθιδρυθέντε enim idem fere valet ac . ἐλθόντε. Nostro loco magis placet ὅπου. De hac varietate sæpius infra dicturus sum.

v. 116. οὔτοι μακρὸν μὲν ἤλθομεν κώπῃ πόρον, | ἐκ τερα μάτων δὲ νόστον ἀροῦμεν (Ald. ἄρωμεν) πάλιν;] Sensus est, οὔτοι μακρὸν ἐλθόντες κώπῃ πόρον, ἐκ τερμάτων (α meta Seidlerus) νόστον ἀροῦμεν πάλιν. Delenda igitur interrogationis

1. Euripides Hel. 354. Σὲ γὰρ ἐκάλεσα, σὲ δὲ κατώμοσα, | τὸν ὑδρόεντα δόνακι χῶρον | Εὐρώταν, θανόντος, ] εἰ βάξις ἔτυμος ἀνδρὸς Ita Aldus. Alii χλωρόν pro χώρον. Lego, Σὲ γὰρ ἐκάλεσα, σὲ δὲ κατόμοσα, | τὸν ὑδρόεντα δόνακι χλωρῷ [χλωρὸν Εὐρώταν, θανόντος | εἴτι βάξις | ἔτυμος ἀνδρὸς ἄδε μοι.

ὧδε μοι.

2. Euripides' Werke verdeutscht von Friederich Heinrich Bothe. Berlin und Stettin, 1800-1803. Annotatio critica in Iphigeniam Tauricam legitur tom. V. pp. 177—226.

nota, quam deletam voluit etiam Marklandus. Longe aliter ac vulgo hæc exhibet ed. Zimmermanniana: οὐ μέντοι μακρὰν ἀπελθῶμεν (sic) τῆσδ ̓ ὁδοῦ, ] ἐκ τερμάτων ὡς νόστου τυχῶμεν (sic) πάλιν. Unde hanc scripturam hauserit Zimmermannus, ex suane an alius cujuspiam conjectura, fateor me nescire. Qui talia Euripidi obtrudit, jure cum Reiskio ad v. 727. dicere posset, Ne sinamus nos a terriculamentis metri percelli, quæ vana sunt et imaginaria.

Ita

v. 118. χωρεῖν χρεών (Ald. χώρει νεκρῶν), ] ὅποι χθονὸς κρύψαντε λήσομεν δέμας.] ̔́Οποι pro ἐκεῖσε ὅπου hic etiam accipiendum esse docet Porsonus. Sed ea significatione longe usitatius est ὅπου, quod nostro loco reponendum suspicatus est Valckenaerius ad Hipp. 1247. et reposuit Zimmermannus. noster infra v. 1296. Οὐκ ἴσμεν. ἀλλὰ στεῖχε, καὶ δίωκένιν,} ὅπου κυρήσας τούσδ ̓ ἀπαγγελεῖς λόγους. Phan. 984. ΜΕ. Ποῖ δῆτα φεύγω: τίνα πόλιν, τίνα ξένων; | ΚΡ. Οπου χθονὸς τῆσδ ̓ ἐκποδὼν μάλιστ ̓ ἔσει. Bacch. 1981, ἔλθοιμι δ ̓ ὅπου | μήτε Κιθαιρὼν μιαρός μ ̓ ἐσίδοι, | μήτε Κιθαιρῶν ὄσ σοισιν ἐγώ. Heracl. 19. πέμπων ὅπου (ita pro ὅπῃ cod. G.) γῆς πυνθάνοιθ ̓ ἱδρυμένους, | κήρυκας, ἐξαιτεῖ τε, κἀξείργει χθονός. Ibid. 529. ἡγεῖσθ ̓ ὅπου δεῖ σῶμα κατθανεῖν τόδε. Herc. 740 ̓͂Ηλθες χρόνῳ μὲν, οὗ δίκην δώσεις θανών. Ηorum nonnulla attulit Censor Trimestris IX. p. 352. 352. Præter nostrum locum et superiorem v. 113. allegat Porsonus Sophoclem Phil. 481. ἐμβαλοῦ μ ̓ ὅπῃ θέλεις ἄγων, ] εἰς ἀντλίαν, εἰς πρῶραν, εἰς πρύμνην, ὅποι | ἥκιστα μέλλω τοὺς ξυνόντας ἀλγυνεῖν. Hic etiam præstare videtur ὅπου. Rectius usurpantur of et όποι, cum in utroque membro est motus significatio. Sophocles Aut. 228. Τάλας, τί χωρεῖς, οἱ μολὼν δώσεις δίκην ; Euripides Or. 1678. Χωρεῖτέ νυν ἕκαστος, οἱ προστάσσομεν (sub. χωρεῖν), Telepho III. Ιθ ̓ ὅποι χρήζεις. οὐκ ἀπολοῦμαι | τῆς σῆς ̔Ελένης οἵνεκα. Vulgo deest σης. Verba sunt Agamemnonis ad Menelaum. Sic etiam fragmentum ΧΧ. Σπάρτην ἔλαχες. κείνην κόσμει. ] τὰς δὲ Μυκήνας ἡμεῖς ἰδίᾳ. Aut hujus aut

1. Vulgo ἐς πρύμναν. Vetus forma est πρύμνη, ut λίμνη, recentior πρύμνα, ut μέριμνα. Aristophanes Vesp. 399. ἤν πως πρύμνην ἀνακρούσηται, πληγεὶς ταῖς εἰρεσιώναις. Hic etiam vulgo πρύμναν contra metrum. Nomina enim quorum genitivus desinit in ns, corripiunt a nominativi et accusativi.

« PreviousContinue »