Page images
PDF
EPUB

ΜΕ. 'Αληθέστατα λέγεις. 8. 16. ΑΘ. 'Έφεξής δή ταύτη τη ελευθερία και του μη εθέλειν τοις άρχουσι δουλεύειν γίγνοιτ' άν, και επομένη ταύτη φεύγειν πατρός και μητρός και πρεσβυτέρων δουλείαν και νομοθέτησιν, και εγγύς του τέλους ούσι νόμων ζητείν μή υπηκόους είναι, προς αυτό δε ήδη το τέλει όρκων και πίστεων και το παράπαν θεών μη φροντίζειν, την λεγομένην παλαιάν Τιτανικήν φύσιν επιδεικνύσι και μιμουμένους επι τα αυτά πάλιν εκείνα αφικομένους, χαλεπόν αιώνα διάγοντας μη ληξαι ποτε κακών. τίνος δή και ταύθ' ημίν αυ χάριν ελέχθη, δείν φαίνεται έμοιγε, οίον περ ίππον, τον λόγον εκάστοτε αναλαμβάνειν, και μη κα.

ή και δε θ.- νουθέτησιν 5.- ώσιν Ξ.-k υπήκοοι pr Ω.--ι τιτανικήν οm r.-.η επιGalb. p. 1064. D. διά την ολιγότητα των etiam Protag. p. 338. A. έφεϊναι και χααποτετολμημένων. Steph. Thesaur. t. iii. λάσαι τας ηνίας τους λόγους. 'Αχάλινον p. 1586. Β. non satis recte scribit : af- το στόμα κεκτημένος est άκρατης την fertur et αποτετολμημένη ελευθερία pro γλώτταν. V. Polluc. vi. 146. Cf. Eurip. libertas in extremam licentiam redacta. Fragm. Melanipp. xx. 4. Bacch. 385. Fortasse melius aliquis verterit: libertas Aristoph. Ran. 862. Proverbium autem ad extremam et desperatam audaciam απόνου πεσείν interdum ita usurpatur, seu confidentiam deducta.’ Ast. ut sit ambiguum, debeatne απ' όνου pro

5. 16. Τιτανικήν φύσιν] Cicero de nunciari, an από νου, ut est apud Αri. Legib. ii. 2. 5. 5. “ Noster vero Plato stoph. Νub. 1275. qui locus absque διτTitanum e genere statuit eos, qui, ut illi τoλογία esset frigidissimus. Hoc est cælestibus, sic hi adversentur magistrati- etiam Wolfi judicium. In nostro loco bus.' AsT.

nihil est ejusmodi. Prorsus autem imεπί τα αυτά] Αnte llec verba deesse probanda lectio cod. Leid. Schol. Αricrediderim Cote, quod jungatur cum uit stoph. I. c. Suid. v. et Mich. A post. iv. λήξαι. STEPH. Ficin, vertit: unde ad 1. ubi v. Pantinum, qui omnes habent priscam illam tyrannicamque revoluti åró TIVOS voû, aut olim certe habuerunt. naturam eadem illa iterum patiemur du- Ex ea scriptura nullam commodam senraque secula rursus degemus, nec malo- tentiam exsculpseris. Quod paullo post rum finem ullum reperiemus.-De inter- legitur τίνος δή χάριν ένεκα, Stephanus rogatione τίνος δή-χάριν vid. ad i. 5. Thes. L. Gr. t. iv. p. 349. B. ait esse AsT.

σχήμα παράλληλον. Sed videtur vir εκάστοτε αναλαμβάνειν κ. τ. λ.] Sale- Grece doctissimus vim ejus figure nabrosus locus est, in quo mirum non est, turamque parum habuisse perspectam : plerosque intpp. decidisse asino suo per alioquin non ita esset locutus. Et omse satis vacillante. Longum, inquit, nino accurata tractatio totius capitis in serionem de rariis civitatibus habuimus : libris grammaticis desideratur adhuc. eum nunc debemus restringere, avadan- Illud autem cognovi, numquam jungi βάνειν, desulupto vocabulo ab equestri duas prepositiones εκ παραλλήλου, nisi re. V. Polluc, i. 205. 208. 219. Ad quarum alterutra possit absque casu infinitivum deir ýmâs utrum Tivà an nuas scribi, ita ut adverbii teneat locum : suppleas, tantunderm est : alterutrum au- quod neque χάριν potest neque ένεκα. tem suppleri debet, usitatissima ellipsi. Itaque delendum alterutrum. Utrum Ita supersedere possumus conjectura autem sit inducendum, absque libris non anonymi Censoris in Ephemeridib. litt. licet dijudicare: multa enim pussunt Hal. 1805. num. 20. EKAOTOV scribentis disputari in utramque parten. Boecky.. p. εκάστοτε. Λόγους fere equis comparat p. 195-197.

[ocr errors]

περ αχάλινον κεκτημένον το στόμα, βία υπό του λόγου φερόμενον κατά την παροιμίαν από τινος όνου πεσείν, αλλ' αι. i. 328. επανερωτάν το νυν δή λεχθέν, το τίνοςΡ δη χάριν ένεκα ταυτα ελέχθη.

ΜΕ. Καλως.
ΑΘ. Ταύτα τοίνυν είρηται εκείνων ένεκα.
ΜΕ. Τίνων;

ΑΘ. Ελέξαμεν ως τον νομοθέτης δεί τριών στοχαζό-
μενον νομοθετεϊν, όπως η νομοθετουμένη πόλις ελευθέρα τε
έσται και φίλη έαυτή και νούν έξει. ταύτ' ην. ή γάρ;

ΜΕ. Πάνυ μεν ούν.
ΑΘ. Τούτων ένεκα δή πολιτείας τήν τε δεσποτικωτά-

δείκνυσι .- εκείνα om pr Ξ.- νου A et pr Ω.-P δή νύν λεχθέν τίνος 5.

εκάστοτε] Censor in Ephemerid. liter. tudo inest cum illis : από νού (quod in-
Halens. 1805. n. 20. scribi volebat έκασ- primis ex Aristoph. Νub. 1275. perspi-
Tox, sine causa ; subjectum est persona citur, vid. Erasm. 1. 1.); quo quidem
indefinita (man), vid. ad i. 7. Ast. etiam factum est, ut sæpius inter se per.

αναλαμβάνειν] Currentem reprimere, mutarentur απόνου et από νου. De pro-
proprie de equo usurpatur, ut apud Χe- verbio απ’ όνου πίπτειν preterea cf. Be-
nophont. de re equest. iii. 5. δεί γε μην τoald, ad Apulei. Asin, aur. i. p. 21. ed.
ιδέναι, και ει αφεθείς εις τάχος αναλαμ- Lugd. 1614. t. i. et Jacobs. ad Αnthol.
βάνεταιέν βραχεί και εί αποστρέφεσθαι Grec. ν. ii. p. ii. p. 318. Tivos est
έθέλει. vii. 7. χρή γαρ, ορμώντας μέν forte, vid. ad i. 12. Ceterum hunc lo-
εξαίφνης ίππου, προνεύειν –έν σμικρώ δε cum reddidit Erasmus 1. 1. • mihi sane
αναλαμβανομένου, αναπίπτειν. Idcirco videtur sermo velut equus undiquaque
Polar i. 205. αναλαμβάνειν (τον ίππον), restringendus, ne tanquam os habens ef-
όπερ και υπολαμβάνειν καλείται και κατ- frene, impetu abreptus juxta proverbium
έχεις και ηρεμίζειν και ανέχειν. Ad ora- ab asino tanquam a mente excidat. Que
tionem translatum, est sermonem restrin- Grynæus in Ficini translationem intulit.
gere vel reprimere, disputationem resu- Ast.
mere, retractare, vid. Wyttenbach, ad τίνος δή χάριν ένεκα] Sic libri omnes
Plutarch. de S. N. V. p. 72. Ast. editi pariter atque scripti (vid. Bast, ad

αχάλινον–το στόμα Uέγλώσσα αχά- Gregor. Corinth. p. 33.). Boeckhius Auzas dicitur, quæ sibi temperare nequit, alterutrum esse delendum censebat, duas Eurip. Bacch. 385. (vid. Jacobs. in An- præpositiones contendens nunquam thol. Grec. 1. ii. p. i. p. 124.). Similiter jungi εκ παραλλήλου, nisi

quarum alterProtagor. p. 338. A. αλλ' έφεϊναι και utra possit absque casu scribi, ita ut adχαλάσαι τας ηνίας (habenas efundere, verbii teneat locum : quod neque χάριν rid

. Raperti ad Juvenal. xiv. 230.) Tois potest neque &reka.' (Vid. Hermann. ad
λόγους. AST.

Viger. p. 808. n. 363.) Et in viri illius
από τινός όνου πεσείν] Cod. Voss. από sententiam discessit Bastius 1. 1. qui ένε-
mi, at Schol. Aristoph. ad Nub. 1276. ka pro glossa habet.. Bene contra Her-
p. 107. ed. Küster. (Hermann. p. 218.) mannus in Mus. Antiquit. Stud. v. i.
Suidas t. i. p. 288. et Mich. Apost. iv. 1. fasc. i. p. 202. provocavit ad illud and
Sed recte habet από όνου πεσείν, αι asino βοής ένεκα (Thucyd. viii. 92.) vel ένεκεν
delabi s. cadere, quod de iis usurpatur, (Xenophont. Hist. Græc. ii. 4. 31.) de
qui inconsulte quid agunt et imperite ; quo v. Wyttenbach. ad Eclog. Histor. p.
quanquam, ut bene jam Erasmus (Adag. 414. Ast.
Chil

. i. Cent, vii. p. 200.) observavit, in πολιτείας] Non Grecum est illud πο-
Greco proverbio faceta quedarm simili- λιτείας, debebat aut πολιτείαν aut πολι-
Plat.
VOL. VIII,

L

[ocr errors]

την προελόμενοι και την ελευθερικωτάτην, επισκοπούμεν νυνί ποτέρα τούτων ορθώς πολιτεύεται: λαβόντες δε αυτών εκατέρας μετριότητά τινα, των μεν του δεσπόζειν, των δε

1 ένεκα οι f.- νουθετουμένη 5.- επεσκοπούμεν 5.-ι νυν .-ποτε Ωb.-' έν

τειών esse. . Sed emendandum, τούτων presenti duntaxat jungi tradant, vid. ένεκα δή δύο είδη πολιτείας, τήν τε δεσ. Εustath. ad ΙΙ. Β. p. 124. Odyss. Σ. Ρ. ποτικωτάτην πρ. και την ελευθερικωτά- 1840. Ammon. p. 99. Εtymol. Μ. p. Tnv. Ecce Ficin. duas gubernationum 608. Hesych. Thom. M. Ast. species. Sed quid Ficino opus? Exem- λαβόντων-εκατέρων] Vulgo λαβόντες plis confici res et debet et potest. Ari- -- katépas, quod neminem interpretum stot. Polit. iii. 11. p. 199. σχεδόν δή δύο offendisse, satis mirari non possum, εστίν, ώς ειπείν, είδη βασιλείας, περί ών φuum aperte mendosum είt.

Primum σκεπτέον, αύτη τε και η Λακωνική, Plat. enim εκατέρας et των μέντών δε sibi Legg. v. p. 735. A. cordy gdp 8786o adversantur ; deinde aaßbytes (quod πολιτείας είδη, το μεν αρχών κατάστασις esset ponentes s. statuentes), relatum ad εκάστοις, το δε νόμοι ταϊς αρχαίς αποδο- κατείδομεν et αγαγόντων, quomodo coOévtes. Cf. iv. p. 714. B. D. Rep. viii. hæreant, non perspicio. Offendere præp. 544. A. Aristot. Polit. iv. 1. p. 219. terea possit των μεν-των δε pro της μεν τούτο δε αδύνατον αγνοούντα, πόσα πο- –της δε, sed quum in sequentibus repeλιτείας έστιν είδη. 8. p. 251. ότι μεν ουν tatur των μέν -των δέ, nolim haec tenεστί και έτερα πολιτείας είδη. Strab. tare ; nam etsi proprie de civitatibus agixiii. p. 885. Β. εικάζει δε Πλάτων μετά tur, tamen pluralis των et ούτε τοις ούτε τους κατακλυσμούς τρία πολιτείας είδη τους recte liabet, quum per Synthesin, ouviotaola.. Et alibi. Postremo verba quæ dicitur, genus mutetur, ac si de ciEl négers extremo libro tribuenda sunt ribus sermo sit, vid. ad ij. 4. Restant Megillo, ut habet Ficin. Clinias sibi igitur illa εκατέρας et λαβόντες, illud sedicta ab Αtheniensi placere significat quentibus των μεν-των δε, et hoc pardemum in illis, Κάλλιστα ειρήκατον. ticipio αγαγόντων adversans. Jam quum BoECK H. p. 197, 198.

illa επί το άκρον αγαγόντων εκατέρων πολιτείας – έπεσκοπούμεν] Civitates των μεν δουλείας cet. nonnisi ita sensum, s. imperia consideravimus (int. Persicum quem orationis cohærentia postulat, nanet Atheniense), liberrimum et maxime ciscantur, ut cives pro civitatibus positos regale eligentes. Ficin. vertit, propterea intelligas, etiam pregressa λαβόντες αυduas gubernationum species in medium τωντων μεν- των δε ita capiantur neadduximus; unde cum Boeckbio suspi- cesse est. Idcirco λαβόντες, quod ad cari possis, legendum esse δύο είδη πο- είπομεν referendum esset, in λαβόντων λιτείας. Et sane excidisse videtur ali- et εκατέρας in εκατέρων esse mutandurm quid, v.c. dúo vel ékeivas (civitates su- existimo. Hac demum ratione omnia pra dictas, Persicalm et Αtheniensem). optime collerent: λαβόντων δε αυτών Quanquain conjicere etiam possis, πολι- εκατέρων (int. πολιτών, pro, πολιτειών τείας e margine irrepsisse; hac enim λαβουσών cet.) μετριότητά τινα (i. e. ότε voce omissa, nihil ad sensum desiderabis : ékátepoi, cives utriusque civitatis, PerΤούτων ένεκα δή, τήν τε δεσποτικωτάτην sica et Αtheniensis, μέτρον s. το μέτριον προελόμενοι και την ελευθερικωτάτην, είχον), των μέν (cives imperio Persico έπεσκοπούμεν νυνί, πoτέρα τούτων ορθώς subditi) του δεσπόζειν (i. e. έν τώ δεσ. πολιτεύεται : hanc igitur ob causam li- πόζειν), των δε (cives reipublice Atheberrimum et marine regale imperium niensis) του ελευθεριάσαι, κατείδομεν, clegimus, ut videremus, utrum recte ad- ότι τότε διαφερόντως εν αυταίς (ταϊς ποministretur, i.e. utrum utri preferendum λιτείαις, licet masculinum precesserit, videatur. Et πολιτείας facile e pregresso ac si de ciribus sermo sit) éyéveto ή νομοθετουμένη πόλις (i. e. civitas) sup- πραγία, επί δε το άκρον άγαγόντων (άγειν, pletur, vid. ad i. 6. In bis igitur sine int. laurdy, est proficisci, ire, renire, librorum Mss. auxilio nibil certi statuere igitur h. 1. progredi s. procedere ; vid. • possumus.-Ceterum νυνι cum preterito Zeun. ad Viger. p. 186.) εκατέρων, των conjunctum observa, quum grammatici rèv (intellige Persico regno subjectos) νύν quidem tribus temporibus, νυνί vero δουλείας (sc. επί το άκρον: ad summam

ΙΙ. 702.

του ελευθεριάσαι, κατείδομεν ότι τότε διαφερόντως εν αυταϊς' εγένετο ευπραγία, επί δε το άκρον άγαγόντων" έκατέρων, των μεν δουλείας, των δε τουναντίου, ου συνήνεγκεν ούτε τοις ούτε τους.

ΜΕ. 'Αληθέστατα λέγεις.

ΑΘ. Και μην αυτών γεί ένεκα και το Δωρικόν έθεασάμεθα κατοικιζόμενον στρατόπεδον και τας του Δαρδάνου τε και την επί θαλάττη κατοίκισιν, και 111. ii. 329. τους πρώτους δή τους περιλιπείς γενομένους της φθοράς, έτι δε τους έμπροσθεν τούτων γενομένους ημίν λόγους περί τε μουσικής και μέθης και τα τούτων έτι πρότερα. ταύτα γαρ πάντα είρηται του κατιδεϊν ένεκα πως ποτ' αν πόλις άριστα οικοίη, και ιδία πως άν τις βέλτιστα τον αυτού βίον διαγάγοι. ει δε δή τι πεποιήκαμεν προύργου, τις ποτ' άν έλεγχος γίγνοιτο ημίν προς ημάς αυτούς λεχθείς, ώ Μέγιλλέ τε και Κλεινία;

ΚΛ. Εγώ τιν και ξένε μοι δοκώ κατανοείν. έoικε κατά τύχην τινα ημϊν τα των λόγων τούτων πάντων ών διεξήλθομεν γεγονέναι σχεδόν γαρ εις χρείαν αυτών έγωγή ελήλυθα τα νύν, και κατά τινα αν καιρόν σύ τε παραγέγονας άμα και Μέγιλλος όδε

. ου γαρ αποκρύψομαι σφό το νυν εμοι ξυμβαίνον, αλλά και προς οιωνόν τινα ποιούμαι.

[ocr errors]

αυτοϊς f, οι r.-αγαθών των Aet γρ Ω, αγαθόν f.-τουναντίον fb.- γ' τfή.

ηι του οπι f.-θάλατταν Αι--6 κατοίκησιν Ξυή, κατοίκησιν Ω.- περιλειπεις Α. γαρ δή 5.- – εαυτού pr Ω.- τοι 5.--και υμάς υσ.-ήδη f.

Κνωσιοις...κνω

servitutem), twv oè (int. Athenienses) sc. quod non sufficienter res in quæstio-
τουναντίου (i. e. ελευθερίας, ad summam nem vocatæ a nobis expositæ sint, h. e.
ibertatem), ου ξυνήνεγκεν ούτε τοις ούτε nonne nobismiet ipsis videbimur satisfe-
Tois (neque his neque illis. Similiter iv. cisse? Pro vitioso úpâs, quod libros om-
23. p. 784. C. ή μήν αδυνατείν τον και nes occupavit, e cod. Voss. recepimus
τον βελτίω ποιείν. ix. 12. p. 874. C. τώ ημάς, quod Ficinus quoque expressit.
κτείναντι τον και τον). Ηec postrema Ast.
ad sensum recte vertit Cornar.si vero ad προς οιωνόν τινα ποιούμαι] Hoc, quod
summum utraque adducta esset servitutis provincia mihi demandata est coloniam
eltera, contraria libertatis, neutri hoc deducendi et quod vos conveni, pro au-
conducere. Ast.

gurio fere (s. omine fausto) habeo. Pro περιλιπείς] Cod. Voss. περιλειπεις, προς (insolentius est enim ποιείσθαι πρός, vitiese. Περιλιπής est i. 4. περίλοιπος, nec exemplum hujus locutionis me invesuperstes. Ast.

nisse memini) suspicetur fortasse quisτίς ποτ' άν έλεγχος γίγνοιτο] Ecque piam, scribendum esse ώς, hoc quasi pro reprehensio erit, in quam incurramus, augurio s. omine quodam habeo. De

111. 330.

νους το

η γαρ πλείστη της Κρήτης επιχειρεί τινά αποικίαν ποιήσασ.
θαι, και προστάττει τους Κνωσίοις επιμεληθήναι του πράγ-
ματος, η δε των Κνωσίων πόλις έμοί τε και άλλους εννέα
άμα δε και νόμους των τε αυτόθι, εί τινες ημάς αρέσκoυσι,
τίθεσθαι κελεύει, και εί τινες ετέρωθεν, μηδέν

το ξενικών αυτών, αν βελτίoυς φαίνωνται. νύν ούν εμοί τε
και υμίν ταύτην δωμεν χάριν εκ των ειρημένων εκλέξαντες
τα λόγω συστησώμεθα' πόλιν, οίον εξ αρχής κατοικίζον-
τες. και άμα μεν ημίν ου ζητούμεν επίσκεψης γενήσεται,
άμα δ' εγώ τάχ αν χρησαίμην εις την μέλλουσαν πόλιν
ταύτη τη συστάσει.

ΑΘ. Ου πόλεμόν γε επαγγέλλεις, ώ Κλεινία· αλλ'
ει μη τι Μεγίλλα πρόσαντες, τα παρ' εμού γε ηγού σου
πάντα κατά νουν υπάρχειν εις δύναμιν.

ΚΛ. Ευ λέγεις.
ΜΕ. Και μην και τα παρ' εμού.

ΚΛ. ΚάλλιστΡ ειρήκατον. άταρ πειρώμεθα λόγω πρώ-
τον κατοικίζειν την πόλιν.

[ocr errors][merged small]

σίων τ.- αρέσουσι 5.- συστησόμεθα ξ... τάχ αν οm r.-- γ'r, οι 5.

απαγγέλλεις f.-P κάλλιστ' Αυ: κάλλιστα “s.

O

verbis η πλείστη της Κρήτης vid. ad iii. postulat, ut Ficin. quoque vertit, collectis
6. AsT.

undique legibus oratione condamus ab
ημάς αρέσουσι] Cod. Voss. αρέσκoυσι, εnitio civitatem. AsT.
sed rei convenientius futurum est. Ce- ου πόλεμόν γε επαγγέλλεις] Ου πό-
terum αρέσκειν etiam quarto casui jungi- λεμον αγγέλλειν 3. επαγγέλλειν, noto
tur, ut vii. 15. p. 911. E. c. 22. init. proverbio, is dicitur, qui rem lætam nun-
Polit. viii. 557. B. Vid. Maittair. de tiat, vid. Erasm. Adag. p. 527. et nostra
Dialect. p. 105. Spanhem. ad Aristoph. ad Phædr. p. 270. Ast.
Ρlut. 353. Ken. ad Gregor. Corinth. p. πρόσαντες] Molestum, incommodum.
66. ed. Schaefer. Fischer. ad Weller. t. Hesych. Προσάντης, σκληρός, εναντίος,
iii. p. i. p. 410. Heindorf. ad Cratyl. p. δυσχερής, εχθρός, αηδής. Αst.
29. et Matthiæ Gr. Gr. p. 512. Ast. εδ λέγεις] Hec, usque ad κάλλιστα,

ετέρωθεν] Αliunde, pro ετέρωθι, alibi dicuntur a Megillo, apud Ficin. STEPH.
(h. e. alius urbis), positum est, ut solent ευ λέγεις, και μήν] Vulgo verba Εί
præpositiones et adverbia motum signifie Aéyers Cliniæ et Kai une cuou Megillo
cantia permutari cum his, quæ commo- tribuuntur. Veram orationis distribu-
rationem indicant. Ast.

tionem servavit Ficin, vertens : MEG. Evotnodueda] Ald. Lov. Bas. 1. et 2. Probe dicis : ego quoque paratus sum. συστησόμεθα. Sensus vero conjunctivum De τα παρ' εμού vid. ad i. ii. As1.

[ocr errors][ocr errors]
« PreviousContinue »