Page images
PDF
EPUB

ΚΛ. Θῶμεν.

ΑΘ. Οὐκοῦν ὄργανά τε πάντα ἀπόλλυσθαι, καὶ εἴ τι τέχνης ἦν ἐχόμενον σπουδαίως" εὑρημένον ἢ πολιτικῆς ἢ καὶ σοφίας τινὸς ἑτέρας, πάντα ἔῤῥειν ταῦτα ἐν τῷ τότε χρόνῳ φήσομεν;

ΚΛ. Πῶς γὰρ ἄν, ὦ ἄριστε, εἴ γε ἔμενε τάδε οὕτω II. ii. 280.

διασεσωσμένα *5.--υ ἄρα ἦν Α.—ν σπουδαίως Alfft: σπουδαίας *ς. -w ὁτιοῦν ὅτι

σπουδαίας] Invenitur etiam scriptum

σπουδαίως. STEPH.

πῶς γὰρ ἂν] Hæc ab Athen. hospite adduntur apud Fic. illa autem ὅτι μὲν γὰρ etc. dicuntur a Clinia. Ceterum post ὁτιοῦν non extat vocula του in vet. STEPH. Εt δτῳοῦν quidem est e præclara conjectura Cornarii quam firmat Ficini versio: quomodo novum quidquam alicui esset intentum. Bır.

jubentis δῆλόν γε. Sane multo conve-
nientior seriei orationis videtur esse sup-
plementum tale : Οτι μὲν γὰρ μυριάκις
μύρια ἔτη διεληλύθη, ἐξ οὗ τὰ αὐτὰ ἤδη
ποτὲ ἀνευρήκεσαν οἱ ἄνθρωποι, διελάν-
θανεν ἄρα τοὺς τότε, h. e. τοὺς μετὰ τὸν
κατακλυσμὸν γεγονότας. Μox τὰ μὲν,
rà de transferri non potest partim, par-
tim, ut fit: sed illis voculis significantur
varia Dadali, Orphei, Palamedis in-
venta, ut apparet ex seqq. τὰ δὲ περὶ
μουσικὴν etc. Nec verba, ἀφ ̓ οὗ γέγονε,
pertinent ad erŋ, ut vulgo opinantur;
debebat enim, ut aptus sensus exiret, ita
scribi: χίλια δ ̓ ἢ δὶς τοσαῦτα ἔτη γέγο
vev, ap' ov-. Immo ad eas, quas dixi,
voces intelliges εὑρήματα s. τεχνήματα,

ut sententia sit hæc: Mille vel bis mille
annis ante eadem jam ab hominibus in-
venta fuisse, sed obsoleta posthac, toti-
dem annis post inventionem illam (à¶'
o₺ yéyove rà evphμata) denuo reperta
esse a priscis heroibus. Multum enim
temporis præteriit, donec deperditæ se-
mel artes restaurarentur, ut docetur p.
678. B. Καταφανῆ γέγονε non inusita-
tum est de iuventis et artibus. Phileb.
p. 16. C. πάντα γὰρ ὅσα τέχνης ἐχόμενα
ἂν εὑρεθῇ (1. ἀνευρέθη) πώποτε, διὰ ταύ-
της φανερὰ γέγονεν. Hæc hactenus. De
Epimenidis ætate falsam Platonis opini-
onem, quam prodidit i. p. 642. D. con-
futarunt Bentl. Resp. ad Boyl. p. 31.
Hemsterh. ad Lucian. t. i. p. 347. Bip.
Hesiodi versus, qui respiciuntur, sunt
Opp. et D. 40. Νήπιοι, οὐδ ̓ ἴσασιν, ὅσῳ
πλέον ἥμισυ παντός, Οὐδ ̓ ὅσον ἐν μα-
λάχῃ τε καὶ ἀσφοδέλῳ μέγ ̓ ὄνειαρ. Ubi
vates parcum et simplicem victum lau-
dat, qualis est malva et asphodelus. Sed
postera ætas non contenta tam vili sensu,
profundam in his verbis sapientiam re-
quisivit: significari enim herbas dice-
bant, ex quibus parari possit medicamen
ἀλίμους efficiens καὶ ἀδίψους; quod ip-
sum Hesiodum vaticinatum esse, Epime-
nidem revera invenisse, Cretenses asse-

ΚΑ. πῶς γὰρ ἂν, κ. τ. λ.] Dixerat Atticus: Nonne diluvii tempore instrumenta omnia perdita esse, et si quid ad artem sive civilem sive aliam quamcunque scite inventum erat, periisse dicemus? Jam Clinias hæc fere respondit: Ita sane est; neque enim, si per omne atum mansissent omnia, ut nunc sunt, umquam a quoquam inventum esset quidquam novi. At Dadalus, Orpheus, Palamedes, Marsyas, Olympus, Amphion multa nova invenerunt. Quippe dudum nota secundum ordinem naturæ legem que depereunt eque hominum memoria evanescunt: insequenti deinceps ævo deteguntur denuo et protrahuntur ad lus cem. Ad postrema conf. Plat. Tim. p. 23. Λ. Aristot. Polit. vii. 10. p. 463. et apud Procl. in Euclid. ii. p. 18. Hæc de universa sententia; utinam vero tam paucis defungi liceret in rimanda genuina lectione loci, in quo plures hærent difficultates, quæ penitus removeri vix possint a nobis. Minutum est, quod pro corrupto ὁτιοῦν του; ὅ,τι scribo: ὁτιοῦν τῳ ; ὅτι—ut legisse Fic. videtur vertens, notum quidquam alicui esse incentum; quamquam aliter Cornar. ac Steph. suffragante, ut videtur, Cod. Leid. Minutum etiam, quod Fic. verba πῶς γὰρ ἂν usque ad ὁτιοῦν τ. tribuit Atheniensi, et quod in Leid. significatum est alium ordiri post ὁτιοῦν. Hæc, ut dixi, minuta sunt. Illud majus, quod ad protasin ὅτι μὲν γὰρ κ. τ. λ. nulla infertur apodosis. Parum enim certa Cornarii interpolatio post Toùs TÓTE inseri

τὸν πάντα χρόνον ὡς νῦν διακεκόσμηται, καινὸν ἀνευρίσκετό ποτε καὶ ὁτιοῦν; ὅτιν μὲν γὰρ μυριάκις μύριαν ἔτη διε

X

Καὶ cum γρ ΑΩ, ὁτιοῦν τοῦτο ὅτι Α : ὁτιοῦν του ὅτι *5.-5 γὰρ om ΞΩυfft.—y μυρία

verabant, nimis per se proni ad mendacia. Conf. Meursii Cret. iv. 12. imprimis autem Schol. Hesiod. 1. c. Ἴσως δὲ καὶ ἀφ’ ἱστορίας τοῦτο λέγει. Ερμιππος γὰρ ἐν τῷ τῶν ἑπτὰ σοφῶν περὶ τῆς ἀλίμου λέγει. μέμνηται δὲ τῆς ἀλίμου καὶ Ἡρόδοτος ἐν τῷ πέμπτῳ τοῦ καθ ̓ Ἡρακλέα λόγου, καὶ Πλάτων ἐν γ' Νόμων φησὶ μικρόν τι ἐδεσμάτιον προσφερόμενον ὧδε τελεῖν τὴν ἡμέραν. ἦν δ ̓ ἐξ ἀσφοδέλου καὶ μαλάχης ὅπερ αὐτὸν ἄλιμον καὶ ἄδιψον ἐποίει. Scholion est corruptissimum. Leg. Ερμιππος ἐν τῷ περὶ τῶν ἑ. σ. Ante v. φησὶν, pro quo leg. φασὶν, excidit tale quiddam: καὶ Ἐπιμενίδην. Postremo pro Ηροδότῳ reponendus Ηρόδωρος, qui cum illo confunditur passim. V. Heyn. ad Apollodor. iii. 5. 6. i. 9. 19. De Herodoto v. Voss. H. Gr. iii. p. 374. ed. alt. Ions. S. H. p. iv. p. 334. utrumque tamen hic locus fugit. Verus libri titulus fuit τὰ καθ ̓ Ηρακλέα, ut præter Schol. Hesiod. citat Steph. Βyz. De Epimenide præterea adscribam locum Plutarchi Conviv. vii. Sapp. p. 157. E. δ δὲ Σόλων ἔφη θαυμάζειν τὸν ̓́Αρδαλον, εἰ τὸν νόμον οὐκ ἀνέγνωκε τῆς διαίτης τοῦ ἀνδρὸς ἐν τοῖς ἔπεσι τοῦ Ἡσιόδου γεγραμμένον. ἐκεῖνος γάρ ἐστιν ὁ πρῶτος Ἐπιμενίδῃ σπέρματα τῆς τροφῆς ταύτης παρασχὼν, καὶ ζητεῖν ὁ διδάξας, ̔́Οσον ἐν μαλάχῃ τε καὶ ἀσφοδέλῳ μέγ ̓ ὄνειαρ. BoEcKH. p. 156---160.

dosa uncis includere, quam sine librorum scriptorum auctoritate quidquam mutare. Cornar. legendum esse censet διψοῦν pro ὁτιοῦν του, ut Ficin. quoque Stephano videbatur legisse vertens : novum quidquam alicui esset inventum; sed voce quidquam expressit ὁτιοῦν, et τοῦ accipere potuit pro ἀπὸ s. ὑπὸ τινός. In Cod. Voss. omissum est τοῦ. Boeckhius mutari jubebat in τῳ; quod si scriptor voluisset, haud dubie posuisset καὶ ὅτῳοῦν. Possis pro τοῦ scribere ποῦ, alicubi, sed omnino, si sensum spectes, nullo ejusmodi additamento oratio indiget. Accedit, quod etiam sequentia corrupta sunt; nam quid faciamus particulis ὅ τι μὲν γὰρ, difficile est dictu. Ficinus videtur ὅτι legisse; vertit enim : namque quia innumerabilis quædam multitudo annorum ignorabatur ab illis; sed hujus viri in hoc loco nulla esse potest auctoritas, propterea quod verba non intellexit, et nonnisi opinione ductus ea reddidit. In eo jam in errorem se induci passus est, quod verba Πῶς γὰρ ἂν ad ὅ τι μὲν γὰρ Atheniensi tribuit, quæ Cliniæ esse primo adspectu videre debebat. Cornar. ut legatur suadet : ὅτι μὲν γὰρ μυριάκις μύρια ἔτη διελάνθανεν ἄρα τοὺς τότε, δῆλόν γε (quod enim innumera millia annorum illos, qui tunc fuerunt, latuere, manifestum est); additamentum illud δῆλόν γε abesse posset; sæpius enim post orationem particula ὅτι incipientem apodosis (ut: hoc per se patet s. intelligitur, vel simile quid) supprimitur. Paulo longius supplementum commentus est Boeckhius, ita scribi jubens : ὅτι μὲν γὰρ μυριάκις μύρια ἔτη διεληλύθη, ἐξ οὗ τὰ αὐτὰ ἤδη ποτὲ ἀνευρήκεσαν οἱ ἄνθρωποι, διελάνθανεν ἄρα τοὺς τότε, b. e. τοὺς μετὰ τὸν κατακλυσμὸν γεγονότας. Existimabat videlicet vir doctus, Platonem loqui de artibus pristino ævo inventis, quæ, quum earum memoria evanuisset, insequenti ævo denuo protractæ fuerint. Ipsius verba sunt: “ mille vel bis mille annis ante eadem jam ab hominibus inventa fuisse, sed obsoleta posthac totidem annis post inventionem illam (ἀφ ̓ οὗ γέγονε τὰ εὑρήματα) denuo reperta esse a priscis heroibus.’Sed primum nulla illius sententiæ vestigia in oratione Græca reperiuntur; imo hoc

δτιοῦν του] Affertur alia lectio, ότῳοὖν absque τοῦ: ego vero libenter retinuerin ὁτιοῦν, sed itidem absque τὸ, ut in quodam vet. legitur. Agnoscit tamen et Fic. ότφοῦν. Mox post τότε inveni. tur scriptum δῆλόν γε: quæ verba nisi addantur, suspensa post ὅτι manet oratio. Caterum apud Fic. hæc dicuntur a Clinia, ὅτι μὲν γὰρ etc. qui (legens etiam &τῳοῦν) totum hunc locum ita reddit, Quomodo enim, o vir optime, si hæc in sempiternum ita se ut modo habentia permansissent, novum quicquam alicui esset inventum? CL. Nempe quia innumerabilis quædam multitudo annorum ignorabatur ab illis: mille autem anni vel duo millia intercessere ex quo etc. STEPH.

καὶ ὁτιοῦν] Vulgo: ὁτιοῦν του; ὅ τι μὲν γὰρ μυριάκις cet. In hoc loco mire depravato satius duxi verba aperte men

λάνθανεν ἄρα τοὺς τότε· χίλια δ ̓ ἀφ ̓ οὗ γέγονεν ἢ δὶς τοσαῦτα ἔτη, τὰ μὲν Δαιδάλῳ καταφανῆ γέγονε, τὰ δὲ Ὀρφεῖ, τὰ δὲ Παλαμήδει, τὰ δὲ περὶ μουσικὴν Μαρσύᾳ καὶ ̓Ολύμπῳ, περὶ λύραν δὲ ̓Αμφίονι, τὰ δ ̓ ἄλλα ἄλ λοις πάμπολλα, ὡς ἔπος εἰπεῖν χθὲς καὶ πρώην γεγονότα.

a

ει

ft.-ε παλαμήδηι Ω, παλαμήδη υf..—a ἀμφίωνι pr Ω.0 ἆρ ̓ ἴστ ̓ ὦ Anft, ἄριστ ̓ ὦ

Clinias dicere vult, post diluvium illud, quod ponit, artes per innumerabilem annorum seriem deperditas fuisse, donec ante mille vel duo millia annorum (int. sui ævi) varia a variis heroibus iterum inventa fuerint. Falso τὰ μυριάκις μύρια ern eadem esse censet Boeckhius Tois χιλίοις ἢ δὶς τοσαύτοις, quum tamen illa innumerabilem annorum seriem significent inde a diluvio usque ad χίλια ἢ δὶς τοσαῦτα ἔτη, quibus Dædalus, Orpheus aliique artium inventores extiterint. Sic hæc verba, quæ aliter explicari nequeunt, etiam Theophil. ad Autolyc. iii. 17. p. 330. cepit: καὶ ταῦτα εἰπὼν γεγενῆσθαι, τὰ μὲν μυριάκις μύρια ἔτη ἀπὸ κατακλυσμοῦ ἕως Δαιδάλου δηλοί.—Particulas μὲν γὰρ cum sequentibus non conjungendas esse, ex eo patet, quod ἄρα (conclusionis index, ergo) sequitur; quocirca in verbis ὅτι μὲν γὰρ affirmandi formulam latere puto, ut τί μὴν, i. e. τί γὰρ ἄλλο. Scilicet γὰρ in Cod. B. Theophili ad Autol. 1. 1. ubi hæc verba exscripta leguntur, deest. Conjicere quoque possis corrigendum esse οὔτι μὲν γάρ: nullo enim modo, int. hoc fieri potuisset, ut quid novi inveniretur, si veteres illæ artes omnia secula permansissent. In Cod. Par. scriptum extat Οτιοὖν τοῦτο. γρ. ὅτι οὖν χωρὶς τοῦτο. Hinc emendari possit: τοῦτο μὲν γὰρ, int. ἐστὶ τὸ πρᾶγμα, hoc est negotium (i. e. causa), quamobrem artes et instrumenta deperdita fuisse statuere debemus; nam nisi deperditæ fuissent artes, fieri non potuisset, ut denuo invenirentur. Ita videmus, sine librorum bonorum auxilio nihil certi de scriptura hujus loci statui posse. Asr.

τότε] Cornar. 1. 1. post τότε inseren. dum censet, δῆλόν γε' explicatque : Quod enim innumera millia annorum illos, qui tunc fuerunt, latuere, manifestum est. Hinc videre licet, qua fide agat StephaTius, notando:‘Post τότε inveniturecriptum δῆλόν γε' quæ verba nisi addantur, suspensa post ὅτι manet oratio. Bır.

διελάνθανεν] Int. τάδε, veteres illæ artes et instrumenta. τοὺς τότε, humines diluvii tempore et post diluvium viventes, ut supra: οἱ τότε περιφυγόντες τὴν φθοpáv. Mox ap' où significat tempus, ex quo variæ artes variis a viris denuo iuveniebantur. Verbum yéyove autem nihil habet, quo referri possit, nisi τὰ μὲν-καταφανῆ; quocirca alterum γέγονε, haud dubie e repetitione ortum, ut spurium inclusimus. Verba ἢ δὶς τοσαῦτα ἔτη a prægressis xixia cet. remota apud nostrum scriptorem offendere non debent, qui ejusmodi verborum trajectiones amat, vid. ad i. 4. Καταφανῆ γέγονε, ut passivum (protracta s. inventa sunt), cum dativo conjunctum est. Cod. B. Theophil. ad Autol. legit ἀπὸ Δαιδάλου—ἀπὸ ̓Ορφέως—ἀπὸ Παλαμήδους.—De Dædalo statuario vid. ad Polit. vii. 11. Orpheus et Olympus nobilissimi illi poetæ et musici sunt; Marsyas, Olympi filius, plura in arte musica dicitur invenisse (vid. Spanhem. ad Callim. Η. in Dian. 245. Fabula de Marsya nota ex Herodoto vii. 26. Diodor. Sic. iii. p. 335. ubi v. Wesseling.); denique Palamedes plurium perhibetur artium inventor, vid. ad Polit. vii. 6. Asr.

χθὲς καὶ πρώην] Haud ita pridem. Sic jam Homer. II. B. 303. χθιζά τε καὶ πρώϊζ. Hinc Alcibiad. ii. p. 141. D. οἶμαι δέ σε οὐκ ἀνήκοον εἶναι ἔνιά γε χθιζά τε καὶ πρωϊζὰ γεγενημένα. Gorg. 470. D. τὰ γὰρ ἐχθὲς καὶ πρώην γεγονότα. Isocrat. Arclidam. §. 9. p. 118. Coray: καὶ Πλάταιαν μὲν καὶ Θεσπιὰς ἐχθὲς καὶ πρώην πεποιήκασιν ἀναστάτους. Demosthen. pro Coron. p. 270. χθὲς μὲν οὖν καὶ πρώην ἅμ ̓ ̓Αθηναῖος καὶ ῥήτωρ γέγονε. Joseph. contr. Apion. p. 916. νέα καὶ χθὲς καὶ πρώην γεγονότα. Lucian. Hermotim. §. 30. t. i. p. 358. Schmied. χθὲς καὶ πρώην γενομένους. Vid. Gatacker. ad M. Antonin. x. §. 7. Simile est illud Sophoclis Antig. 452. Οὐ γάρ τι νῦν γε κἀχθὲς, ἀλλ ̓ ἀεί ποτε Ζῇ ταῦτα. Αst.

ΑΘ. Ας ̓ οἶσθ ̓, ὦ Κλεινία, τὸν φίλον ὅτι παρέλιπες, τὸν ἀτεχνῶς χθὲς γενόμενον;

ΚΛ. Μῶν φράζεις Επιμενίδην;

ΑΘ. Ναὶ τοῦτον· πολὺ γὰρ ὑμῖν ὑπερεπήδησε τῷ μηχανήματι τοὺς ξύμπαντας, ὦ φίλε, ὃ λόγῳ μὲν Ησίοδος ἐμαντεύετο πάλαι, τῷ δ ̓ ἔργῳ ἐκεῖνος ἀπετέλεσεν, ὡς ὑμεῖς φατέ.

ΚΛ. Φαμὲν γὰς οὖν.

§. 2. ΑΘ. Οὐκοῦν οὕτω δὴ λέγωμεν ἔχειν τότε, ὅτε ἐγένετο ἡ φθορά, τὰ περὶ τοὺς ἀνθρώπους πράγματα, μυρίαν μέν τινα φοβερὰν ἐρημίαν, γῆς δ ̓ ἀφθόνου πλῆθος πάμπολυ, ζώων δὲ τῶν ἄλλων ἐῤῥόντων βουκόλι ἄττα, καὶ εἴ τί που αἰγῶν περιλειφθὲν ἐτύγχανε γένος, σπάνια καὶ τ. 678. ταῦτα νέμουσιν εἶναι ζῆν τότε κατ ̓ ἀρχάς.

mr. ii. 281.

ΚΛ. Τί μήν;

ΑΘ. Πόλεως δὲ καὶ πολιτείας πέρι καὶ νομοθεσίας, ὧν νῦν ὁ λόγος ἡμῖν παρέστηκεν, ἆρ ̓ ὡς ἔπος εἰπεῖν οἰόμεθα καὶ μνήμην εἶναι τὸ παράπαν;

δ

Κ), ἆρ ̓ ἴστω ὦ ϋ.-ε ἡμῖν f.—d τ' Ω, τ' flt.---ε μνήμη Ξ.-! οἰόμεθα ΑΞΩυfft : οἰώ

ἆρ ̓ οἶσθ'] Cod. Voss. ̓́Αριστ ̓, ὦ. Ceterum in Ald. male ante hæc verba Atheniensis nomen omissum est. De Epimenide vid. ad i. 11. p. 642. D. Asr.

ὑπερεπήδησε] ὑπερπηδᾷν, quod alias est migrare (ut apud Demosthen. adv. Aristocrat. p. 644. Æschin. adv. Ctesiph. p. 397. t. ii. ὑπερπηδήσας τὸν νόμον. p. 589. 590.) h. 1. est superare, excellere, ut Latin.supergredi. Similiter ὑπερθεῖν i. 15. Asr.

'Hoíodos] Hesiodus videlicet, ut Boeckhius bene observat, 1. 1. parcum et simplicem victum commendat, qualis malva est et asphodelus, quo herbas significari veteres credebant, ex quibus nutrimentum parari posset famem et sitim obrepere prohibens (ἄλιμον et ἄδιψον); id ipsum Hesiodum quidem divinasse, Epi

menidem vero invenisse Cretenses con

tendebant, vid. Μeurs. Cret. iv. 12. Cf.
Procl. in Hesiod. Epy. 41. p. 19. sq. ed.
Heins. et Schweighauser. ad Αthen. ii.
52. p. 393. AST.

§. 2. λέγωμεν] Legitur etiam λέγομev: de qua lectione dicetur et in proxime sequente annotatione. STEPH.

οὐκοῦν οὕτω δὴ] Cf. Euseb. 1. l. p. 588. A. Pro λέγομεν (sic Cod. Voss. et Ficin. arbitramur) vulgo λέγωμεν; vid. ad i. 10. Mox ζῇν, e σπάνια pendens, est i. q. πρὸς τὸ ζῇν, ad vitam sustentandam s. ad victum. Σπάνια καὶ ταῦτα, (eaque pauca) ad prægressa pertinet βουκόλι ̓ ἄττα et αἰγῶν γένος. Sensus est: et quum reliqua periissent animalia, boum armenta aliqua et si quid caprarum relictum fuerit, eaque pauca ad vitam sustentandam initio pascentibus fuisse id temporis. In prægressis οὕτω δὴ refertur ad ἔχειν τὰ περὶ τοὺς ἀνθρώπους πράγματα. Ast.

ἆρ ̓, ὡς ἔπος εἰπεῖν] Verba ὡς ἔπος εἰπεῖν in Cod. Voss. desunt, sed recte habent, etsi transposita sunt; pertinent enim ad μνήμην εἶναι. In prægressis pro v Ald. Lov. Bas. 1. et 2. Tŵv. AST. οἰόμεθα] Vel οἰώμεθα, ut paulo post : atque ut paulo ante λέγωμεν. Nisi po

ΚΛ. Οὐδαμῶς.

ΑΘ. Οὐκοῦν ἐξ ἐκείνων τῶν διακειμένων οὕτω τὰ νῦν γέγονεν ἡμῖν ξύμπαντα, πόλεις τε καὶ πολιτεῖαι καὶ τέχνόμοι καὶ πολλὴ μὲν πονηρία, πολλὴ δὲ καὶ ἀρετή; ΚΛ. Πῶς λέγεις; f

ναι καὶ

ΑΘ. ̓͂Ας οἰόμεθα, ὦ θαυμάσιε, τοὺς τότε ἀπείρους ὄντας πολλῶν μὲν καλῶν τῶν κατὰ τὰς ἄστη, πολλῶν δὲ καὶ τῶν ἐναντίων τελέους πρὸς ἀρετὴν ἢ καὶ πρὸς κακίαν γεγονέναι;

ΚΛ. Καλῶς εἶπες, καὶ μανθάνομεν ὃ λέγεις. ΑΘ. Οὐκοῦν προϊόντος μὲν τοῦ χρόνου, πληθύοντος δ ̓ ἡμῶν τοῦ γένους εἰς πάντα τὰ νῦν καθεστηκότα προελήλυθε πάντα;k ΚΛ. Ορθότατα.

ΑΘ. Οὐκ ἐξαίφνης γε, ὡς εἰκός, κατὰ σμικρὸν δὲ ἐν ταμπόλλῳ τινὶ χρόνῳ.

ΚΛ. Καὶ μάλα πρέπει τοῦθ ̓ οὕτως.

m

ΑΘ. Εκ γὰρ τῶν ὑψηλῶν εἰς τὰ πεδία καταβαίνειν, οἶμαι, πᾶσι φόβος ἔναυλος ἐγεγόνει.

ΚΛ. Πῶς δ ̓ οὔ;

"

ΑΘ. Ας οὐκ ἄσμενοι μὲν ἑαυτοὺς ἑώρων δι ̓ ὀλιγότητα ἐν τοῖς περὶ ἐκεῖνον τὸν χρόνον, πορεῖα" δέ, ὥστ ̓ ἐπ ̓ ἀλλή

μεθα *5.3 τὰ om ft.—h καὶ post ἢ om t) et γρ Ω. πληθύοντος At et γρ Ω : πληθύνοντος *ς.—k πάντα A et γρ Ω : ἅπαντα *5.— ὀρθ. λέγεις b).—m παιδία (α).

tius et ibi λέγομεν, et οἰόμεθα utrobique (cum Fic.) legamus. STEPH. qui sic in Not. ' Hic οἰόμεθα, at decimo hujus paginæ versu οἰώμεθα præcedente ἆρα: in quarto autem versu, rursus οἰόμεθα in modo indicativo, præcedente tamen itidem apa. Ego ubique eodem esse legendum modo existimo, nimirum vel οἰώμεθα, vel οἰόμεθα: quamvis subjunctivum τῇ διαπορήσει junctæ interrogationi convenire non ignorem. Sic autem in fine pag. præcedentis duplex est lectio, et λέγωμεν et λέγομεν.

ἆρ ̓ οἰόμεθα] Sic Cod. Voss. et Fici. mus: numquid arbitramur. Vulgo οἰώμεθα; vid. supra. Μοχ κατὰ σμικρὸν, ut κατὰ σμικρὰ iii. 14. fin. Polit. iv. 4. (Sophist. 241. C. Theæt. 180. F. DeVoL. VIII.

Plat.

mosth. Leptin. §. 39. Æschin. adv.
Ctesiph. t. iii. p. 388. et σμικρὰ v. 7. p.
735. A. Vid. Dorvill. ad Charit. p.
109.) est paullatim, pedetentim. Ast.

φόβος ἔναυλος] ἔναυλον proprie dici-
tur id, quod ex audito sonore vel cantu
in auribus restat, quo tanquam tibiæ
sono (ab avλds, tibia) aures adhuc per-
sonant (v. P. Victor. Var. Lectt. i. 20.);
tunc transfertur ad omnia, quorum re-
cens adhuc memoria est. Vid. Ruhnken.
ad Tim. p. 100. Φόβος igitur ἔναυλος
est metus hominibus illis adhuc insitus

et recens quasi, ne videlicet iterum in
diluvii periculum venirent. Asr.

πόρεια] Rectius πορεῖα: qua in sig-
nif. et πορία apud Polluc. STEPH.
πόρεια] Steph. malit πορεῖα, ut est

B

art. ii. 282.

« PreviousContinue »