Page images
PDF
EPUB

C

ενόουν, λεπτὴν μὲν καὶ ἄπορον, μόνην δ ̓ οὖν, βλέψαντες πρὸς τὸ πρότερον γενόμενον, ὡς ἐξ ἀπόρων καὶ τότε ἐφαίνετο γενέσθαι τὸ νικῆσαι μαχομένους. ἐπὶ δὲ τῆς ἐλπίδος ὀχούμενοι ταύτης εὕρισκον καταφυγὴν αὑτοῖς εἰς αὑτοὺς μόνους εἶναι καὶ τοὺς θεούς. ταῦτ ̓ οὖν αὐτοῖς πάντα φιλίαν ἀλλήλων ἐνεποίει, ὁ φόβος ὁ τότε παρὼν ὅ τε ἐκ τῶν νόμων τῶν ἔμπροσθεν γεγονώς, ὃν δουλεύοντες τοῖς πρόσθεν νόμοις ἐκέκτηντο, ἣν αἰδῶ πολλάκις ἐν τοῖς ἄνω λόγοις εἴπομεν, ᾗ καὶ δουλεύειν ἔφαμεν δεῖν τοὺς μέλλοντας ἀγαθοὺς ἔσεσθαι, ἧς ὁ δειλὸς ἐλεύθερος καὶ ἄφοβος· ὃν εἰ τότε t. ii. 324. μὴ δέος ἔλαβεν, οὐκ ἄν ποτε ξυνελθὼν ἠμύνατο οὐδ ̓ ἤμυ νεν ἱεροῖς τε καὶ τάφοις καὶ πατρίδι καὶ τοῖς ἄλλοις οἰ κείοις τε ἅμα καὶ φίλοις, ὥς πες τότ ̓ ἐβοήθησεν, ἀλλὰ κατὰ σμικρὰ ἂν ἐν τῷ τότε ἡμῶν ἕκαστος σκεδασθεὶς ἄλλος ἄλλοσε διεσπάρη.

~

αν

ΜΕ. Καὶ μάλα, ὦ ξένε, ὀρθῶς τε εἴρηκας καὶ σαυτῷ τε καὶ τῇ πατρίδι πρεπόντως.

§. 15. ΑΘ. Ἔστι ταῦτα, ὦ Μέγιλλε· πρὸς γὰρ σὲ

τότε add Adrftt.-ε ἐποίει f).—d πατρώων Ξ.-
— ἀγαγοῦσι Ωt.! δέ τι ) -

μόνην δ ̓ οὖν] Scripturam μόνην Cod. Voss. debemus. Vulgo scribitur μόνον δ ̓ οὖν βλέψαντες—μαχομένους. ἐπὶ δὲ τῆς ἐλπίδος cet. in quibus conjungenda male disjuncta, disjungenda vere conjuncta reperimus. Confirmatur scriptura

Lucian. t. i. p. 216. Bip. Porson. ad
Eurip. Οrest. 68. et Wyttenbach. ad
Phædon. p. 227. -Verbis ἐξ ἀπόρων
Cod. Voss. adjicit καὶ τότε. Deinde
Aristid. αὐτοῖς — αὐτοὺς ---ἐποίει—ὅτε-
ᾧ δουλεύοντες τοῖς ἔμπροσθεν.—καὶ ᾖ.

AST.

nostra Ficini verbis: unam vero salutem
quamvis tenuem dubiamque solummodo
videbant. Nam cum respicerent-hac
spe evecti, in se ipsis ac diis tantum in-
venerunt sibi refugium fore. Ad βλέ-
ψαντες int. γὰρ, nempe, scilicet, quod
centies sic omittitur. Ald. ἄπορον μόνον
δ ̓ οὖν βλέψαντες. Ιον. ἄπορον. μόνον δ'
οὖν. βλέψαντες. Bas. 1. et 2. ἄπορον.
μόνον δ ̓ οὖν βλέψαντες. Μox δὲ post
ἐπὶ offendere non debet; solet enim in-
terponi in oratione interrupta, ut supra
ὕστερον δ ̓ οὖν ἀφίκοντο. vi. 21. 780. Α.
Vid. ad Polit. vii. 15. p. 811. C. et
Schafer. ad Gregor. Corinth. p.3. Ast.
ἐφαίνετο] In quodam vet. est καὶ τό-
τε, inter ἀπόρων et ἐφαίνετο. STEPH.
ἐπὶ ἐλπίδος ὀχεῖσθαι] Spe vehi, est i.
q. ὑπὸ ἐλπίδος ἄγεσθαι (Phædon. p.
282.) spe duci; vid. Hemsterhus, ad

[ocr errors]

ἧς ὁ δοῦλος] Sic scribendum esse pro ἧς ὁ δειλός, primo statim adspectu videmus. Accedit, ut Ficinus vertat, quo quisquis afficitur, liber est et interritus. Emendationem illam etiam Heusdius Specim. Crit. in Plat. p. 112. (ubi pluribus hanc sententiam exemplis illustravit), Heindorf. Specin. Conject. in Plat. p. 32. et Faehs. in Syllog. Lect. p. 383. proposuerunt. Præterea Heindorf. ante Tóre interponi jubebat rò, propter prægressa : δ φόβος ὁ τότε παρών ; sed obstat particula un ante déos posita. Ceterum abstractum ὂν, int. φόβον, pro concreto positum est; significantur enim ipsi Athenienses, quorum animis verecundia legum illa, quam pudorem (αἰδῶ) nuncupat, insita erat. Vid. ad ii. 5. Asr.

τὰ ἐν τῷ τότε χρόνῳ γενόμενα, κοινωνὸν τῇ τῶν πατέρων γεγονότα φύσει, δίκαιον λέγειν. ἐπισκόπει μὴν καὶ σὺ καὶ Κλεινίας εἴ τι πρὸς τὴν νομοθεσίαν προσήκοντα λέγομεν· οὐ γὰς μύθων ἕνεκα διεξέρχομαι, οὗ λέγω δ ̓ ἕνεκα· ὁρᾶτε γάς· ἐπειδή τινα τρόπον ταὐτὸν ἡμῖν ξυμβεβήκει πάθος ὅ πες Πέρσαις, ἐκείνοις μὲν ἐπὶ πᾶσαν δουλείαν ἄγουσι τὸν δῆμον, ἡμῖν δ ̓ αὖ τοὐναντίον ἐπὶ πᾶσαν ἐλευθερίαν προτρέ πουσι τὰ πλήθη, πῶς δὴ καὶ τί λέγωμεν τοὐντεῦθεν; οἱ

8 σημηναι corr Α.—h τὸν Αυ—k ἵνα...τότε οm υ.—! δὴ add Aafft.—m ἦν alienum esse ab aliqua re, ut Æschin. adv. Ctesiph. p. 428. t. iii. καὶ παρέξονται νόμον οὐδὲν προσήκοντα τῇδε τῇ γραφῇ. Sensus igitur est : considerate, num ea dicamus, quæ conjuncta sint cum legum dandarum ratione. Similiter Ficin, vertit, considerate, si, quæ ad legum lationem pertinent, dicimus. Αst.

οὗ λέγω δ ̓ ἕνεκα] In aliis exempl. post verba hæc, οὗ λέγω δ ̓ ἕνεκα, ponitur tantum hypostigme, tanquam cum sequentibus cohæreant, quod fieri tamen nullo modo potest, propter vdp. nam ut expositio quam et Ficin. dat huic loco (hæc videlicet, cujus autem gratia ista dicam, videte) ei convenire posset, oporteret dictum esse, οὗ λέγω δ ̓ ἕνεκα, δράτε γὰρ, pro δρᾶτε γὰρ οὗ λέγω ἕνεκα, vel λέγω δ ̓ οὗ ἕνεκα, δρᾶτε : quorum neutrum admitti potest. At cum præcedentibus jungendo illa verba, οὗ λέγω δ' ἕνεκα, et sensum aptum, et nihil ab usi

tata sermonis forma alienum habemus.

§. 15. πάτριων] _Ald. Lovan. Bas. 1. et 2. πατρῴων. Stephan. tacite, ut solebat, Ficinum secutus, in πατέρων mutavit. Φύσις tunc esset ingenium (vid. Valckenar. Diatrib. in Euripid. p. 76. Β.) h. e. nativa virtus, et κοινωνός (cum dativo conjunctum, quod rarioris usus est) particeps. Sed hoc neutiquam satisfacit. Ni fallor, scribendum est, κοινωνὸν δὴ (scilicet, ut qui-fueris, v. Marcland. ad Eurip. Suppl. 521.) τῶν πατρῴων φύσει (int. ὄντα) : ut qui rerum patriarum (rerum a majoribus nostris gestarum) naturalis sis socius (propter hospitium videlicet Atheniensibus cum Megilli familia intercedens; vid. ad i. 11. p. 642. Β.). Pro πατρῴων vero malim πατρίων scribere, quia πατρῷα plerumque dicuntur, quæ ad patrem spectant, πάτρια vero, quæ ad majores patriamque universum pertinent. Vid. interpp. ad Lucian. Solæcist. f. 5. Hutchinson. ad Χenoph. Αnab. vii. p. 575. Oxon. et Fischer. ad Weller. t. iii. p. i. p. 256. Asr.

εἴτι] For. εἰ τὰ πρ. STEPH. Grainmatices sane legibus convenientius. Ficin. quoque, Si, quæ ad legumlationem pertinent, dicimus. Bır.

εἰ τὰ-προσήκοντα] Sic Steph. correxit vulgatum εἴ τι. Τὰ προσήκοντα est i. q. ἃ προσήκει, vid. nostra ad Phædr. p. 379. ibique excitatis adde Legg. vi. 22. init. τὸ κατεπεῖγον. vii. 17. p. 814. Α. τοὺς φυλάξοντας. x. 8. p. 898. C. ή περιάγουσα. Antiphon. de Herod. nece orat. t. vii. p. 752. ἄλλως τε καὶ ἐὰν μὴ ᾖ δ τιμωρήσων (h. e. ὃς τιμωρήσει). p. 762. et 763. καὶ μὴ ἔστιν δ τίς μωρήσων. Andocid. adv. Alcibiad. p. 119. t. iv. ἐπεὶ διὰ τὸν πλοῦτον ἔχει πολλοὺς τοὺς βοηθήσοντας. Demosth. Philipp. i. p. 45. eiol yàp, elolv oi návr' ἐξαγγέλλοντες ἐκείνῳ. Προσήκειν πρὸς Ti vel Tivi est pertinere ad aliquid, haud

οὐ γὰρ μύθων ἕνεκα (inquit) διεξέρχομαι, οὗ λέγω δ ̓ ἕνεκα. id est, Non enim hac confabulandi gratia dico, sed ad confirmandum id de quo sermo est institutus. STEPH. Si vulgarem rationem. teneas, partic. γὰρ aut omnino tollenda, aut τῷ ἐπειδὴ postponenda videtur. Stephanianam tamen firmat Ald. BIP.

οὗ λέγω δ ̓ ἕνεκα] Ι. e. ἕνεκα δὲ τούτου, ὃ (i. e. περὶ οὗ) λέγω. Steph. recte exponit: non enim hac confabulandi gratia dico, sed ad confirmandum id, de quo sermo est institutus. Ald. Lov. Bas. 1. et 2. ita scribunt, διεξέρχομαι. οὗ λέγω δ ̓ ἕνεκα, δρᾶτε γὰρ, et sic Cornar. cum Ficino vertit. 'Opâre yàp, èxειδὴ, ipsi enim videtis, quandoquidem, est, ut ipsi videtis (hucusque exposita ad rationem civilem pertinere), quum cet. AST.

ἄγουσι ] Legitur etiam ἀγαγοῦσι.

STEPH.

προγεγονότες ἡμῖν ἔμπροσθεν λόγοι τρόπον τινὰ καλῶς εἰς σὶν εἰρημένοι.

ΜΕ. Λέγεις εὖ· πειρῶ δ ̓ ἔτι σαφέστερον ἡμῖν σημῆναιξ τὸ νῦν λεγόμενον.

ΑΘ. Ἔσται ταῦτα. οὐκ ἦν, ὦ φίλοι, ἡμῖν ἐπὶ τῶν πα- n. ii. 325. λαιῶν νόμων ὁ δῆμός τινων κύριος, ἀλλὰ τρόπον τινὰ ἑκὼν ἐδούλευε τοῖς νόμοις.

ΜΕ. Ποίοις δὴ λέγεις;

ΑΘ. Τοῖς περὶ τὴν μουσικὴν πρῶτον τὴν τότε, ἵνα ἐξ ἀρχῆς διέλθωμεν τὴν τοῦ ἐλευθέρου λίαν ἐπίδοσιν βίου. διηρημένη γὰρ δὴ τότε ἦν ἡμῖν ἡ μουσικὴ κατὰ εἴδη τε ἑαυτῆς ἄττα καὶ σχήματα· καί τι ἦν εἶδος ᾠδῆς εὐχαὶ πρὸς θεούς, ὄνομα δὲ ὕμνοι ἐπεκαλοῦντο· καὶ τούτῳ δὴ τὸ ἐναντίον ἦν ᾠδῆς ἕτερον εἶδος, θρήνους δέ τις ἂν αὐτοὺς μάλιστα ἐκάλεσε· καὶ παίωνες' ἕτερον, καὶ ἄλλο, Διονύσου γένεσις, οἶμαι, διθύραμβος λεγόμενος. νόμους τε αὐτὸ τοῦτο τοὔνομα ἐκάλουν, ᾠδὴν ὥς τινα ἑτέραν. ἐπέλεγον δὲ κιθαρῳδικούς. τούτων δὴ διατεταγμένων καὶ ἄλλων τινῶν

om pr Ωπ ἡμῖν om ff).—ο τὰ f.-p αὐτῆς 1).—9 τοῦτο ΞΩυfft.-' παιᾶνες

τὸ νῦν] Legitur etiam τὸν, ut subaud. λόγον, ex præced. λόγοι. STEPH.

διῃρημένη γὰρ τότε ἦν] Cod. Voss. γὰρ δὴ τότε, De variis poesis Græcorum lyricæ generibus vid. lib. nostr. qui inscribitur Grundriss der Philologie p. 100. Ceterum ex his verbis S. Petit. Legg. Attic. p. 153. hanc Solonis legem finxit: τὴν μουσικὴν κατ ̓ εἴδη ἑαυτῆς διαιρεῖσθαι καὶ οὐκ ἐξεῖναι ἄλλῳ εἰς ἄλλο καταχρῆσθαι μέλους εἶδος: musica in sua genera distribuitor, eaque ne invicem permutantor. Asr. Διονύσου γένεσις] De dithyrambolar. vid. libr. laud. p. 94. ibique laudatis adde Phot. Biblioth. Cod. 239. p. 986. 10. Tzetz. Schol. in Lycophr. v. i. p. 252. ed. Müller, et Timkowsky in Beckii Act, Semin. Reg. v. i. p. 205. Asr. νόμους τε αὐτὸ τοῦτο ὄνομα] Hoc ipso nomine, igitur eodem, quo leges, vid. iv. 12. p. 722. E. ubi leges dicuntur veri νόμοι et carminibus opponuntur. Cf. vii. 9. p. 799. E. Sensus est: etiamn camina quædam νόμους appellabant. Scilicet νόμος proprie dicebatur modus

ac numerus præscriptus a musico, deinde
ipsa carmina, præcipue in Apollinem,
νόμοι vocabantur, vid. lib. nostr. p. 102.
et Wernsdorf. ad Himer. p. 571. Ve-
teres porro constat, quum litterarum ad-
huc expertes essent, leges, in tabulis
nondum descriptas, cantasse, ne earum
obliviscerentur. Aristotel. Problem. xix.
28. διὰ τί νόμοι καλοῦνται, οὓς ᾄδουσιν ;
ἢ ὅτι, πρὶν ἐπίστασθαι γράμματα, ᾖδον
τοὺς νόμους, ὅπως μὴ ἐπιλάθωνται· ὥσπερ
ἐν ̓Αγαθύρσοις ἔτι εἰώθασι. Cf. Ælian.
V. H. ii. 39. et Bentlei. dissert. de Pha-

II. 700.

Epist. in Opusc. Philol. p. 361. ed. Lips. Itaque factum est, ut legibus et cantibus unum idemque nomen imponeretur.-In Ald. Lov. Bas. 1. et 2. ante avrò extat av, quod, quum locum hic habere non possit, et ex prima vocis αὐτὸ syllaba haud dubie natum sit, merito Stephanus exterminavit. Asr.

κιθαρῳδικοὺς] Ne quis addat καὶ αὖλῳκιδοὺς, citharadorum carmina κατ’ ἐξοχὴν dicuntur νόμοι. v. iv. p. 722. D. vii. p. 799. E. Archyt. apud Stob. xli. p. 270. Procl. in Tim. ii. p. 108. Mox

οὐκ ἐξῆν ἄλλῳ εἰς ἄλλο καταχρῆσθαι μέλους εἶδος. τὸ δὲ κῦρος τούτων γνῶναί τε καὶ ἅμα γνόντα δικάσαι ζημιοὖν τε αὖ τὸν μὴ πειθόμενον οὐ σύριγξ ἦν οὐδέ τινες ἄμου. σοι βοαὶ πλήθους, καθά περ τὰ νῦν, οὐδ ̓ αὖ κρότοι ἐπαίνους ἀποδιδόντες, ἀλλὰ τοῖς μὲν γεγονόσι περὶ παίδευσιν δεδογμένον' ἀκούειν ἦν αὐτοῖς μετὰ σιγῆς" διὰ τέλους, παισὶ δὲ καὶ παιδαγωγοῖς καὶ τῷ πλείστῳ ὄχλῳ ῥάβδου III. ii. 326. κοσμούσης ἡ νουθέτησις ἐγίγνετο. ταῦτ ̓ οὖν οὕτω τεταγ μένως ἤθελεν ἄρχεσθαι τῶν πολιτῶν τὸ πλῆθος, καὶ μὴ τολμᾷν κρίνειν διὰ θορύβου. μετὰ δὲ ταῦτα προϊόντος τοῦ

Ο

F.- τε ἂν Ξ.- ἄλλο Al): ἄλλο Ω, qui in mg ὅλα τὰ ἀντίγραφα διὰ τοῦ
σιγῆς
δ.υ ζημιοῦντες αὖ Κ).—ν δεδογμένον ΑΞΩft): δεδομένον *ς.—w σπουδῆς Ἐ

p. 700. C. bene scribi jubet Steph.
δεδογμένον. vi. p. 781. C. ὅπου μηδὲ
ξυσσίτια ὑπάρχει τοπαράπαν δεδογμένα
κατὰ πόλιν εἶναι. Herodot. viii. 57. ὡς
εἴη δεδογμένον ἀνάγειν τὰς νῆας πρὸς τὸν
Ισθμόν. Xenoph. Cyrop. vi. 2. 9. δε.
δογμένον δ ̓ εἴη πᾶσι τοῖς συμμάχοις βα-
σιλεῦσι, πάσῃ τῇ δυνάμει ἕκαστον παρεῖ-
ναι. Eurip. Heracl. 1. Πάλαι ποτ ̓ ἐστὶ
τοῦτ' ἐμοὶ δεδογμένον. Et ubivis.
Boscan. p. 195.

κιθαρῳδικοὺς] Eximie enim νόμοι dicebantur citharædorum cantus, vid. iv. 12. p. 722. D. vii. 8. p. 799. E. Procl. in Tim. ii. p. 108. Archytas apud Stob. Serm. xli. p. 270. 6. καὶ τὰ τῶν κιθαρῳδἂν δὲ ᾄσματα νύμοι. Ast.

ἄλλῳ] Cod. Voss. ἄλλο. Sed εἰς est instar, pro, ut ix. 8. p. 867. Β. εἰς εἰκόνα ἄμφω θεῖναι. Vid. Ruhkopf. ad Senec. t. iv. p. 145. Ast.

οὐ σύριγξ ἦν] Ι. e. sibilus s. explosio ; σύριγξ enim, pastoritia fistula (v. Cicer. Epist. ad Attic. i. 3. Clav. Cicer. h. v. Muret. Var. Lect. i. 19. et Salmas. ad Solin. p. 156.) sibilans pro ipso sibilo ponitur ; hinc συρίττεν, sibilo ejicere s. exsibilare. Recte vertit Cornar. auctoritas autem cognoscendi hæc-non in sibilo posita erat neque in quibusdam a Musis alienis multitudinis vociferationibus. Τὸ κῦρος est, id, quod auctoritatem s. potestatem habebat, penes quod erat arbitrium harum rerum, h. e. neque ex gibilo s. explosione, neque ex multitudinis applaudentis clamore hæc æstimabantur. Τὸ κῦρος (i. q. τὸ κύριον) cum

[blocks in formation]

δεδογμένον] Hanc scripturam Steph. nescio e quo libro, affert pro δεδομένον, quod sensu caret. δεδογμένον ἦν, decretum erat, pervulgati est usus. Mox pro αὐτοῖς Steph. malebat αὐτῆς, sed αὐτοῖς recte habet, quum oppositum sit παισὶ δὲ καὶ παιδαγωγοῖς cet. Ceterum γίγνεσθαι περὶ παίδευσιν esse in disciplina tradenda versari s. occupatum esse, et h. 1. disciplinæ præesse, vix monere attinet. Qui exempla quærit, is adeat Vigerum p. 656. ÁST.

ῥάβδου κοσμούσης ἡ νουθέτησις] Est admonitio per virgam vel baculum castigantem et in ordinem redigentem. Respexit hæc Pollux iii. 153. p. 348. Ast.

ταῦτ ̓] Est κατὰ ταῦτα, hac ratione, ita, vid. ad c. 9. Sine causa Heindorf. Specim. Conject. p. 32. scribi volebat τούτων οὕτω τεταγμένων. Ταῦτ ̓ et οὕτω posita sunt ἐκ παραλλήλου, vid, ad i. 5. Μοχ ἄρχοντες ἐγίγνοντο (i. q. ἦρχον, vid. ii. 11.) auctores erant s. incipiebant a musica artis legibus discedere. AST.

TO

χρόνου ἄρχοντες μὲν τῆς ἀμούσου παρανομίας ποιηταὶ ἐγίγνοντο φύσει μὲν ποιητικοί, ἀγνώμονες δὲ περὶ τὸ δίκαιον τῆς Μούσης καὶ τὸ νόμιμον, βακχεύοντες καὶ μᾶλλον τοῦ δέοντος κατεχόμενοι ὑφ ̓ ἡδονῆς, κεραννύντες δὲ θρήνους τε ὕμνοις καὶ παίωνας· διθυράμβοις, καὶ αὐλῳδίας δὴ ταῖς” κιθαρῳδίαις μιμούμενοι καὶ πάντα εἰς πάντα ξυνάγοντες, μουσικῆς ἄκοντες ὑπ ̓ ἀνοίας καταψευδόμενοι, ὡς ὀρθότητα μὲν οὐκ ἔχοι" οὐδ ̓ ἡντινοῦν μουσική, ἡδονῇ δὲ τῇ τοῦ χαίροντος, εἴτε βελτίων εἴτε χείρων ἂν εἴη τις, κρίνοιτο ὀρθότατα.* τοιαῦτα δὴ ποιοῦντες ποιήματα λόγους τε ἐπιλέγοντες τοιούτους τοῖς πολλοῖς ἐνέθεσαν παρανομίαν εἰς τὴν μουσικὴν καὶ τόλμαν, ὡς ἱκανοῖς οὖσι κρίνειν. ὅθεν δὴ τὰ θέατρα ἐξ ἀφώνων φωνήεντα ἐγένοντο, ὡς ἐπαΐοντα ἐν π. τοι. Μούσαις τό τε καλὸν καὶ μή, καὶ ἀντὶ ἀριστοκρατίας ἐν αὐτῇ θεατροκρατία τις πονηρὰ γέγονεν. εἰ γὰρ δὴ καὶ δημοκρατία ἐν αὐτῇς τις μόνον ἐγένετο ἐλευθέρων ἀνδρῶν, ι11. ii. 327. οὐδὲν ἂν πάνυ γεὰ δεινὸν ἦν τὸ γεγονός. νῦν δὲ ἦρξε μὲν ἡμῖν ἐκ μουσικῆς ἡ πάντων εἰς πάντα σοφίας δόξα καὶ παρανομία, ξυνεφέσπετο δὲ ἐλευθερία. ἄφοβοι γὰρ ἐγίγνοντο ὡς εἰδότες, ἡ δὲ ἄδεια ἀναισχυντίαν ἐνέτεκε· τὸ γὰς τὴν τοῦ βελτίονος δόξαν μὴ φοβεῖσθαι διὰ θράσος, τοῦτ ̓ αὐτό ἐστι σχεδὸν ἡ πονηρὰ ἀναισχυντία, διὰ δή τινος ἐλευθερίας λίαν ἀποτετολμημένης.

3 παιάνας t.-y διτταῖς (ut videtur) pr Ω.- ἔχει ft.

* ἑαυτή. ΑΞΩf. γε οm f).—e ὑμῖν ΑΞΩt, omn ff).—' ἔτεκεν τ.-- φοβησθαι Ω

ὑπ' ἀγνοίας] Vulgo ἀνοίας, vid. ad c. *. De re ipsa, cf. ii. 5. Mox Ald. Lov. Bas. 1. et 2. μουσικήν. Ficin. asserentes, eam quidem nullam rectam in se normam habere, sed audientis voluptate-rectisame judicari. Μουσικῆς—καταψευδόperos est, de musica falsa dicentes s. existimantes, ut Leg. vii. 22. p. 821. B. καταψευδόμεθαθεῶν. xii. init. καταψευδόμενος τῆς πόλεως. Epist. iii. p. 319. D. Phædon. p. 358. Polit. ii. 20. p.

381. D. AST.

δὴ

ὀρθότητα υ. αν Α.

ἐν αὐτῇ] Int. τῇ μουσικῇ, quod petendum e voce pregressa μούσαις. Asr. #ρξε] Incepit, b. e. originem duxit s.

exorta est ex musica omnium in omnibus

sapientiæ opinio et insolentia, Pro ξυν-
εφέσπετο Cod. Voss. ξυνεφέπετο, forma
vulgari pro poetica illa, quæ prosæ quo-
que orationis auctoribus nonnunquam
frequentatur. Sic Epinom. 6. p. 982. D.
οὕτω τοῖς ἄφροσι ξυνεφέσπετο τὸ πλῆθος.
Thucyd. i. 60. ἐθελονταὶ ξυνέσποντο. vii.
57. ἀστύνομοι ξυνέσποντο. Similiter ἐπί-
σπεσθαι apud Χenoph. Cyrop. iv. 5. 52.
reperitur. Asr.

λίαν ἀποτετολμημένης] Ex libertate
nimium ausa, nimis dissoluta, in nimiam
licentiam progressa. Similiter active
legitur hoc verbum apud Plutarch. vit.

« PreviousContinue »