Page images
PDF
EPUB
[ocr errors]

u

ἀτιμάζει δ' αὐτὴν καὶ τότε· τὰ γὰρ ἐν "Αιδου πράγματα
πάντα κακὰ ἡγουμένης τῆς ψυχῆς εἶναι ὑπείκει καὶ οὐκ τι. ii. 873.
ἀντιτείνει διδάσκων τε καὶ ἐλέγχων ὡς οὐκ οἶδεν οὐδ ̓ εἰ
τἀναντία πέφυκε μέγιστα εἶναι πάντων ἀγαθῶν ἡμῖν τὰ
περὶ τοὺς θεοὺς τοὺς ἐκεῖ. οὐδὲ μὴν πρὸν ἀρετῆς ὁπόταν
αὖ προτιμᾷ τις κάλλος, τοῦτ ̓ ἔστιν οὐχ ἕτερον ἢ ἡ τῆς
ψυχῆς" ὄντως καὶ πάντως ἀτιμία. ψυχῆς γὰρ σῶμα ἐν-
τιμότερον οὗτος ὁ λόγος φησὶν εἶναι ψευδόμενος· οὐδὲν γὰρ
γηγενὲς* Ολυμπίων ἐντιμότερον, ἀλλ ̓ ὁ περὶ ψυχῆς ἄλ
λως δοξάζων ἀγνοεῖ ὡς θαυμαστοῦ τούτου κτήματος ἀμε-
λεῖ. οὐδέ γε ὁπόταν χρήματά τις ἐρᾷ κτᾶσθαι μὴ καλῶς

μὴ δυσχερῶς φέρῃ κτώμενος, δώροις ἄρα τιμᾷ τότε τὴν ιι. 728.
ἑαυτοῦ ψυχήν· παντὸς μὲν οὖν λείπει· τὸ γὰρ αὐτῆς
τίμιον ἅμα καὶ καλὸν ἀποδίδοται σμικροῦ χρυσίου· πᾶς
τ ̓ ἐπὶ γῆς καὶ ὑπὸ γῆς χρυσὸς ἀρετῆς οὐκ ἀντά-
ξιος. ὡς δὲ εἰπεῖν ξυλλήβδην ὃς ἅ πες ἂν νομοθέτης αἰσ-

"/

yag

el

τιμᾷ *ς. ' ἐμπιμπλὰς Α. γ' υ.- ἡγουμένης Ωυft: ἡγούμενος 5.—u τοὺς om
ν πρὸς Ε.-" τῆς ἄλλης ψυχῆς υ.—x γ ̓ ἀγενὲς ὑ.—y ὡς δὴ θαυμ, τούτου τοῦ
κτ. Κ. αὑτοῦ Α.—3 πάντως pr Α.—b οὖν μᾶλλον Ξ. λείπει Ω, λυπεῖ Ξυf

ν

Ο

· ἀποδίδοται καὶ σμικροῦ Κα). χρυσοῦ Α,

χρυσίου Ω. ὡς δὲ ΑΩυfft: οὐδὲ *s. ὃs

ἡγούμενος] Non ἡγούμενος sed ἡγουμένῃ et τῇ ψυχῇ legisse videtur Fic. Vertit quidem certe non aliter hunc locum quam si eum ita scriptum invenisset, κακὰ ἡγουμένῃ τῇ ψυχῇ εἶναι ὑπείκει. Ejus verba sunt, Nam animo existimanti omnia apud manes mala esse, protinus assentitur, neque resistit, docens ipsum atque redarguens, quasi ignoret utrum contra, quæ apud deos inferos sunt, omnium bonorum nobis maxima sint.STEPH. ἡγουμένης τῆς ψυχῆς] Sic Cod. Voss. ut Ficinus vertit. Vulgo ἡγούμενος. Asr. ἐλέγχων] Int. αὐτὴν, τὴν ψυχήν. Mox Munac. πρὸς ἀρετήν. Ad ἕτερον int. τί, et ἡ τῆς ψυχῆς ὄντως καὶ πάντως (int. οὖσα: vera et tota, h. e. extrema) άτιμέα. In Monac. deest ὄντως. Prægressum οὐδὲ μὴν antecedentia οὐδ ̓—οὐδ ̓ respicit, quasi dicere voluerit scriptor: οὐδὲ μὴν, ὁπόταν πρὸ ἀρετῆς αὖ προτιμᾷ τις κάλλος, τοῦτό ἐστι τιμὴ τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ ἡ ὄντως καὶ πάντως ἀτιμία.

AST.

Laudat

οὐδέ γε, ὁπόταν χρήματα]

Stob. Serm. i. p. 25. μὴ δυσχερῶς φέρῃ,
non moleste ferat, h. e. non indignetur
opum (male acquisitarum) possessionem.
AST.

παντὸς——λείπει] Affertur alia lectio πάντως μὲν οὖν λυπεῖ: sed ego illam retinendam censeo, ut genuinam. STEPH.

παντὸς μὲν οὖν λείπει] Ab hoc longissime abest, ut vulgo interpretantur; Cornar. scribi malebat: πάντως μὲν οὖν λυπεῖ: penitus itaque ladit. Etsi exemplum locutionis παντὸς λείπει nusquam reperi, tamen multis nominibus vulgatam scripturam huic ineptæ Cornarii correctioni præstare existimo, et si quid mutandum sit, equidem scribi malim πάντως μὲν οὖν λείπει (i. e. ἀπολείπει, int. τούτου, sc. τοῦ τιμᾷν τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν): prorsus ab hoc abest ille. Asr.

οὐκ ἀντάξιος] Haud dubie noster Homericum illud respexit Il. ix. 401. Οὐ γὰρ ἐμοὶ ψυχῆς ἀντάξιον. Quemadmodum illud in Politic. p. 297. Ε. τὸν ἑτέρων πολλῶν ἀντάξιον ἰατρὸν ad Homericum fictum est Il. xi. 514. Ιητρὸς γὰρ

χρὰ εἶναι καὶ κακὰ διαριθμούμενος τάττῃ καὶ τοὐναντίον ἀγαθὰ καὶ καλά, τῶν μὲν ἀπέχεσθαι μὴ ἐθέλῃ πάσῃ μηχανῇ, τὰ δὲ ἐπιτηδεύειν ξύμπασαν κατὰ δύναμιν, οὐκ οἶ δεν ἐν τούτοις πᾶσι πᾶς ἄνθρωπος ψυχὴν θειότατον ὂν ἀτιμότατα καὶ κακοσχημονέστατα διατιθείς. τὴν γὰρ λεγοIII. ii. 274. μένην δίκην τῆς κακουργίας τὴν μεγίστην οὐδεὶς ὡς ἔπος εἰπεῖν λογίζεται, ἔστι δ ̓ ἡ μεγίστη τὸ ὁμοιοῦσθαι τοῖς οὖσι κακοῖς ἀνδράσιν, ὁμοιούμενον δὲ τοὺς μὲν ἀγαθοὺς φεύγειν ἄνδρας καὶ λόγους καὶ ἀποσχίζεσθαι, τοῖς δὲ προσκολλᾶσθαι διώκοντα κατὰ τὰς ξυνουσίας· προσπεφυκότα δὲ τοῖς τοιούτοις ἀνάγκη ποιεῖν καὶ πάσχειν ἃ πεφύκασιν ἀλλήλους οἱ τοιοῦτοι ποιεῖν καὶ λέγειν. τοῦτο οὖν δὴ τὸ πάθος δίκη μὲν οὐκ ἔστι, καλὸν γὰρ τό γε δίκαιον καὶ ἡ δίκη, τιμωρία δέ, ἀδικίας ἀκόλουθος πάθη, ἧς ὅ τυχὼν καὶ μὴ τυγχάνων ἄθλιος, ὁ μὲν οὐκ ἰατρευόμενος, ὁ δέ, ἵνα ἕτεροι πολλοὶ σώζωνται, ἀπολλύμενος. τιμὴ δ ̓ ἐστὶν ἡμῖν, ὡς τὸ ὅλον εἰπεῖν, τοῖς μὲν ἀμείνοσιν ἕπεσ

el

ης

τε

¿

ἅπερ ἂν A et pr Ω, ὅσαπερ ἂν ft et corr Ω : ὅσαπερ s. δ νομοθέτης f).-ε οὖσιν add Α.- καὶ om pr Α.-ε δ ̓ ton πάθει ).—1 γε . δὲ om pr Ω δυνατὸν το

ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων. Sic etiam
Xenoph. Μem. Socr. ii. 10. §. 3. καίτοι
τὸ ὑπηρέτην ἑκόντα τε καὶ εὔνουνἔχειν
—πολλῶν οἰκετῶν οἶμαι ἀντάξιον εἶναι
(proprie: multis servis æquiparandum
esse puto, h. e. multorum servorum instar
habere existimo). Infra c. 3. p. 730. D.
πολλῶν ἀντάξιος ἑτέρων. Ita etiam no-
stro loco valet: quodcunque est auri,
non æquiparandum est virtuti, virtutis
instar non habet s. ut Plautus dicit, 4 vir-
tus non cara est auro contra.’Asr.

οὐδὲ εἰπεῖν] Lege ut in vet. ὃς δὲ pro
οὐδὲ, (ut ὃς δὲ jungatur cum μὴ ἐθέλῃ,
ante ἀπέχεσθαι, deinde cum ἐθέλῃ sub-
auditu ante ἐπιτηδεύειν) et adde partic.
ἂν post ὅσαπερ. STEPH. qui sic in Not.
‘Invenitur et tertia lectio, ὡς δ ̓ εἰπεῖν
ξυλλήβδην.

οὐδὲ, ὡς εἰπεῖν ξυλλήβδην] Particulam ὡς e Stobæo recepimus. Deinde ant ὅσαπερ interposuimus conjunctionem ὅταν, quæ ad sensum explendum necessaria est, et ab ὅσα facile oblitterari poterat. Pro ovde Steph. cum libro veteri legi jubebat ὃς δὲ, sed οὐδὲ prægressa fere

[blocks in formation]

m

n

θαι, τὰ δὲ χείρονα γενέσθαι δὲ βελτίω δυνατὰ τοῦτ' αὐ τὸ ὡς ἄριστα ἀποτελεῖν. [§. 2.] Ψυχῆς οὖν ἀνθρώπῳ κτῆμα οὐκ ἔστιν εὐφυέστερον εἰς τὸ φυγεῖν μὲν τὸ κακόν, ἰχνεῦσαι δὲ καὶ ἑλεῖν τὸ πάντων ἄριστον, καὶ ἑλόντα αὖ κοινῇ ξυνοικεῖν τὸν ἐπίλοιπον βίον· διὸ δεύτερον ἐτάχθη του μῇ.ἢ τὸ δὲ τρίτον, πᾶς ἂν τοῦτό γε νοήσειε, τὴν τοῦ σώμα τος εἶναι κατὰ φύσιν τιμήν. τὰς δ ̓ αὖ τιμὰς δεῖ σκοπεῖν, καὶ τούτων τίνες ἀληθεῖς καὶ ὅσαι° κίβδηλοι· τοῦτο δὲ νομοθέτου. μηνύειν δή μοι φαίνεται τάσδε καὶ τοιάσδε τι- ι. ii. 375. νὰς αὐτὰς εἶναι, τίμιον εἶναι σῶμα οὐ τὸ καλὸν οὐδὲ ἰσχυρὸν οὐδὲ τάχος ἔχον οὐδὲ μέγα, οὐδέ γε τὸ ὑγιεινόν καί τοι πολλοῖς ἂν τοῦτό γε δοκοῖ, καὶ μὴν οὐδὲ τὰ τούτων γ ̓ ἐναντία, τὰ δ ̓ ἐν τῷ μέσῳ ἁπάσης ταύτης τῆς ἕξεως ἐφαπτόμενα σωφρονέστατα ἅμα τε ἀσφαλέστατα εἶναι μακρῷ· τὰ μὲν γὰς χαύνους τὰς ψυχὰς καὶ θρασείας ποιεῖ, τὰ δὲ ταπεινάς τε καὶ ἀνελευθέρους, ὡς δ ̓ αὕτως ἡ τῶν χρημάτων καὶ κτημάτων κτῆσις καὶ τιμήσεως κατὰ τὸν αὐτὸν ῥυθμὸν ἔχει· τὰ μὲν γὰρ ὑπέρογκα

t

αὖ Ξ.---m ἀνθρώπων f.—n τιμή Eoff) -ο τίνες ().-P δοκῆ bt.-9 τε om pr Ω, γεf. ante &ς punctum ponendunt.--" δ' om vt τιμήσεων Ω, τιμήσεων

S

σωφρονέστατα] Magis mihi placerent comparativi gradus, σωφρονέστερα et ἀσφαλέστερα. STEPH. Etiam Ficin. ea longe moderatiora tutioraque. Sed vid. quæ ad ii. 4. de hoc superlativorum usu exposuimus. Asr.

ὡς δ ̓ αὕτως] _ Ι. q. ὡσαύτως δέ. Sic
vii. 14. p. 809. Ε. ὡς δ ̓ αὕτως καὶ περὶ
λύραν. ix. 16. p. 879. D. ὡς δ ̓ αὕτως
καὶ ξένου ἀπείργοιτο. x. 15. p. 910. A.
ὡς δ ̓ αὕτως ὄψεις πολλὰς ἀπομνημονεύον·
τας cet. Politic. p. 310. D. Phædon.
102. Ε. Xenoph. Αnab. v. 6. 9. Strabo
i. 1. p. 5. 20. 27. 29. (ed. Siebenk.) et
sic quavis fere pagina. Asr.

τιμήσεως] Vulgo legitur καὶ τιμήσεως,
quod Ficin. quoque expressit vertens :
similiter pecuniarum prædiorumque et v
census possessio se habet. Quid sibi velit
h. l. census, non assequor. Cornarium
igitur secutus καὶ expunxi; ita enim ille
vertit: eodem porro modo pecuniarum et
opum possessio secundum eundem rhyth
mum honoris se habet. Τιμήσεως vero
VoL. VIII.
S

τὰ δὲ χείρονα] Stob. χείρω, γενέσθαι βελτίω. Deinde τοῦτ' αὐτὸ, hoc ipsum,

int. ut meliora evadant. Asr.

§. 2. ψυχῆς οὖν] Sic Stob. et Stephan. In Ald. Lov. Bas. 1. et 2. aὖ scribitur.

AST.

ἀνθρώπῳ] Aliter etiam legitur hic los cus; ψυχῆς οὖν ἀνθρωπίνης κτῆμα οὐκ ἔστιν εὐφυέστερον. STEPH.

· ὅσαι κίβδηλοι] Monac. ὅσοι. Mox a Stobao μοι abest. Ficin. quorum diffe. rencia a legislatore declaranda mihi videtur. Monac. δή μιν. ̇ Ad τοῦτο νομοθέτου int. ἔργον ἐστὶ, vid. ad iv. 3. Agr. τίμιον εἶναι σῶμα] Transscripsit Stob. Serm. i. p. 26. ubi vulgarem habet scripturam, sed p. 263. legit τὸ ἰσχυρὸν τὸ τάχος ἔχον οὐδὲ τὸ ὑγιεινὸν-καίτοι γε -τοῦτο δοκοῖ (Cod. Monac. καὶ τοῖς πολλοῖς). Pro δοκοίη (vulgo δοκοῖ) Ald. Lor. Bas. 1. 2. Stob. p. 26. et Cod. Voss. δοκεῖ. Iri sequentibus e Stobæo 26. recepimus ἅμα τε καὶ ἀσφ.; in libris reliquis καὶ deest. Asr.

Plat.

1. 729. ἑκάστων τούτων ἔχθρας" καὶ στάσεις ἀπεργάζεται ταῖς πόλεσι καὶ ἰδίᾳ, τὰ δ ̓ ἐλλείποντα δουλείας ὡς τὸ πολύ. μὴ δή τις φιλοχρημονείτω παίδων γ ̓ ἕνεκα, ἵνα ὅτι πλουσιωτάτους καταλίπῃ·͵ οὔτε γὰρ ἐκείνοις οὔτ ̓ αὖ τῆν πόλει ἄμεινον. ἡ γὰρ τῶν νέων ἀκολάκευτος οὐσία, τῶν δ ̓ ἀναγκαίων μὴ ἐνδεής, αὕτη πασῶν μουσικωτάτη τε καὶ ἀρίστη· ξυμφωνοῦσα γὰς ἡμῖν καὶ ξυναρμόττουσα εἰς ἅπαντα ἄλυπον τὸν βίον ἀπεργάζεται. παισὶ δὲ αἰδῶ χρὴ πολλήν, οὐ χρυσὸν καταλείπειν. οἰόμεθα δ ̓ ἐπιπλήττοντες τοῖς νέοις ἀναισχυντοῦσι τοῦτο καταλείψειν· τὸ δ ̓ ἔστιν οὐκ ἐκ τοῦ νῦν παρακελεύματος τοῖς νέοις γιγνόμενον, ὃ παραmr. ii. 376. κελεύονται λέγοντες ὡς δεῖ πάντα αἰσχύνεσθαι τὸν νέον. ὁ δὲ ἔμφρων νομοθέτης τοῖς πρεσβυτέροις ἂν μᾶλλον παρακελεύοιτο αἰσχύνεσθαι τοὺς νέους, καὶ πάντων μάλιστα εὐλαβεῖσθαι μή ποτέ τις αὐτὸν ἴδῃ τῶν νέων ἢ καὶ ἐπακούσῃ δρῶντα ἢ λέγοντά τι τῶν αἰσχρῶν, ὡς ὅπου ἀναισχυντοῦσι γέροντες, ἀνάγκη καὶ νέους ἐνταῦθα εἶναι ἀναιδεστάτους· παιδεία γὰς νέων διαφέρουσά ἐστιν ἅμα καὶ αὐτῶν οὐ τὸ νουθετεῖν, ἀλλ ̓ ἅ περ ἂν ἄλλον νουθετῶν εἴποι τις, φαίνεσθαι ταῦτα αὐτὸν δρῶντα διὰ βίου. ξυγγένειαν δὲ καὶ ὁμογνίων θεῶν κοινωνίαν ἅπασαν ταὐτοῦ φύσιν αἵμα

e/

· ὑπέρογκα γὰρ ΑΩυft, γὰρ ὑπέρογκα γὰρ Ξ: γὰρ ὑπέρογκα *s.v ἔχθρα f.

σ

w αὐτῆ t.-* ἄλυπον ἡμῖν τὸν t.-! παρακελεύματος Α, παρακελεύματος ΞΩcft : παρακελεύσματος *ς.—1 δ υ!).- καὶ oni t.—0 γενεθλίους Stobæus : libri γενέσ

a

[blocks in formation]

παῖδες ἀναίσχυντοι. ἀκολουθεῖ δὲ ἀναισχυντίᾳ καὶ ἀναιδείᾳ ὕβρις καὶ ἀδικία κ. 7. λ. Μox αὐτῶν referendum est ad γέροντας. Αst.

ὁμογνίων θεῶν] Dii δμόγνιοι sunt gentilicii, cognatorum præsides, ut Zevs δμόγνιος l. ix. 17. p. 881. D. Dio Chrysostom. Orat. xii. p. 216. Α. ὁμόγνιος δὲ, διὰ τὴν τοῦ γένους κοινωνίαν θεοῖς καὶ ἀνθρώποις. Cf. Ruhnken. ad Tim. p. 192. Imitatus est hunc locum Julian. Orat. ii. p. 86. Α. et Fragm. p. 291. D. Deinde pro γενέσθαι οὓς e Stobæo reposui γενεθλίους, quod Ruhnkenius quoque 1. probavit; præterea ἴσχοι pro ἴσχει, quod quomodo Ruhnkenius tolerare potuerit, mirari debemus, ex eodem Stobæo, cui Codd. Voss. et Monac. con

τος ἔχουσαν τιμῶν τις καὶ σεβόμενος εὔνους ἂν γενεθλίους θεοὺς εἰς παίδων αὑτοῦ σπορὰν ἴσχοι κατὰ λόγον. καὶ μὴν τό γε φίλων καὶ ἑταίρωνα πρὸς τὰς ἐν βίῳ ὁμιλίας εὐμενὲς ἄν τις κτῷτο μείζους μὲν καὶ σεμνοτέρας τὰς ἐκείνων ὑπηρεσίας εἰς αὑτὸν ἡγούμενος ἢ ἐκεῖνοι, ἐλάττους δ ̓ αὖ τὰς αὑτοῦ διανοούμενος εἰς τοὺς φίλους χάριτας αὐτῶν τῶν φίλων τε καὶ ἑταίρων. εἰς μὴν πόλιν καὶ πολί τας μακρῷ ἄριστος ὅς τις πρὸ τοῦ ̓Ολυμπιάσι καὶ ἁπάν των ἀγώνων πολεμικῶν τε καὶ εἰρηνικῶν νικᾷν δέξαιτ ̓ ἂν δόξῃ ὑπηρεσίας τῶν οἴκοι νόμων, ὡς ὑπηρετηκὼς πάντων κάλλιστ ̓ ἀνθρώπων αὐτοῖς ἐν τῷ βίῳ. πρὸς δ ̓ αὖ τοὺς m. ii. 377. ξένους διανοητέον ὡς ἁγιώτατα ξυμβόλαια ὄντα· σχεδὸν γὰρ πάντ ̓ ἐστὶ τὰ τῶν ξένων καὶ εἰς τοὺς ξένους ἁμαρτήματα παρὰ τὰ τῶν πολιτῶν εἰς θεὸν ἀνηρτημένα τιμωρὸν

-0

θαι οὓς.—ε ἴσχοι ΑΩvft: ἴσχει *5.—d ἑταίρων AΞΩfbr. e εὐμενεῖς ΑΞΩυfht.-
1 ἐκεῖνοι Ξf: κεῖνοι *ς.—g οἰκονόμων Ω.—η ὑπηρετικῶς Ω.- κάλλιστα 5.--

sentiunt, recepimus. Γενέθλιοι θεοὶ (l. ix. 16. p. 879. D.) sunt dii genitales, h. e. qui fatus nascentes adjuvant. Γενεθλίους, id quod Ruhnkenio videtur latuisse, jam Jos. Scaliger reponendum esse vidit, ut Lambinus ad Horat. Carm. Secul. t. i. p. 311. A. tradit, hunc locum citans et ita reddens: cognationem autem et societatem gentiliciorum deorum eminem unius sanguinis natura praditam honorans quis et colens deos genitales propitios erga liberorum suorum sationem merito et probabiliter habuerit. Κατὰ λόγον, merito, jure, ita, ut decet. Sic c. 7. p. 735. Α. καὶ τοὺς--βασανισθέντας ἑκάστοτε κατὰ λόγον. viii. 3. p. 832. D. Mon. Kaтà λóywv. AST.

[ocr errors]

τιμῶν τις] In vet. τιμῶντι καὶ σεβομένῳ. ut verba ista εὔνους ἂν γενέσθαι cum his dativis jungantur, non cum iis quæ sequuntur. STEPH.

ἑταίρων] Sic Stob. et Cod. Voss. Vulgo ἑτέρων; nihil vero frequentius est harum vocum permutatione, vid. ad Polit. iv. 1. p.478. et 543. Etiam Ficin. vertit, umicorum quoque et sodalium. Monuerunt de hoc etiam Heindorf. ad Phædr. p. 267. De-Geer diatrib. in Polit. P. 145. et Faehsius in Syllog. Lect. p. 384. Deinde εὐμενὲς jam Stephanus reposuit pro εὐμενεῖς, quod cum libris reliquis Stob. et Cod. Voss. habent.

Mox Stob. ante αὐτῶν interponit ὑπὲρ,
contra sensum. Asr.

εἰς μὴν πόλιν] Bas. 1. et 2. vitiose
εἰς τὴν πόλιν. Asr.

Ὀλυμπιάσι] Stob. Ολυμπιᾶσι: scripsimusὈλυμπίασι ; præcipiunt enim grammatici, ut Ολυμπίαπι scribatur, si locus memoretur, ̓Ολυμπιᾶσι vero, si de tempore per Olympiades definito sermo sit, vid. Schol. ad Aristoph. Vesp. p. 361. Bas. Phavorin. h. v. Cf. Duker. ad Thucyd. viii. 92. Hemsterh. ad Lucian. Tim. t. i. p. 338. et Schweighæus. ad Athen. t i. p. 61. Fischer. Animadv. ad Weller. t. iii. p. i. p. 208. scribi jubebat Ὀλυμπίασι, i. e. ἐν Ὀλυμπίᾳ. Asr.

οἴκοι νόμων] Stob. vitiose οἰκονόμων. Mox Ald. Lov. Bas. 1. 2. et Cod. Mon. ὑπηρετικὼς, Stob. ὑπηρετικώς, et vetus liber a Stephano memoratus ὑπηρετικός. Recte jam Cornar. vertit, velut qui ipsis optime præ omnibus hominibus in vita inservierit. Pro κάλλιστα (Mon. κάλλιστ') Stob. μάλιστ’. Desuperlat. κάλλιστα cum ἀνθρώπων conjuncto vid. ad i. 9. Mox de participio ὄντα, infinitivi partes agente, vid. ad i. 11. Asr.

ὑπηρετηκὼς] In vet. ὑπηρετικός. at in præc. edit. ὑπηρετικὼς, mendose, simuique ambigue inter ὑπηρετικὸς et ὑπηρετικώς. STEPH.

παρὰ τὰ τῶν πολιτῶν] Int. ἁμαρτή

« PreviousContinue »