Page images
PDF
EPUB

ΚΛ. Τί μήν;

ας

ΑΘ. ̓Αρχὴ δ ̓ ἐστὶ τῶν γενέσεων πάσαις πόλεσιν ἆρ ̓ οὐχ ἡ τῶν γάμων σύμμιξις καὶ κοινωνία; ΚΛ. Πῶς γὰρ οὔ;

ΑΘ. Γαμικοὶ δὴ νόμοι πρῶτοι κινδυνεύουσι τιθέμενοι καλῶς ἂν τίθεσθαι πρὸς ὀρθότητα πάσῃ πόλει. ΚΛ. Παντάπασι μὲν οὖν.

་ d

τη

τη

ΑΘ. Λέγωμεν δὴ πρῶτον τὸν ἁπλοῦν. ἔχοι δ ̓ ἄν πως ἴσως ὧδε. γαμεῖν δέ, ἐπειδὰν ἐτῶν ᾖ τις τριάκοντα, μέχρι' ἐτῶν πέντε καὶ τριάκοντα, εἰ δὲ μή, ζημιούσθαι χρήμασί τε καὶ ἀτιμίᾳ, χρήμασι μὲν τόσοις καὶ τόσοις, τῇ καὶ τῇ δὲ ἀτιμίᾳ. ὁ μὲν ἁπλοῦς ἔστω τις τοιοῦτος πε- τ. ii. 365. εὶ γάμων, ὁ δὲ διπλοῦς ὅδε. γαμεῖν δέ, ἐπειδὰν ἐτῶν ἦ τις τριάκοντα, μέχρι τῶν πέντε καὶ τριάκοντα, διανοηθέντα ὡς ἔστιν ᾗ τὸ ἀνθρώπινον γένος φύσει τινὶ μετείληφεν ἀθανασίας, οὗ καὶ πέφυκεν ἐπιθυμίαν ἴσχειν" πᾶς πᾶσαν· τὸ γὰς γενέσθαι κλεινὸν καὶ μὴ ἀνώνυμον κεῖσθαι" τετελεύτηκότα τοῦ τοιούτου ἐστὶν ἐπιθυμία. γένος οὖν ἀνθρώπων ἐστί τι ξυμφυὲς τοῦ παντὸς χρόνου, ὃ διὰ τέλους αὐτῷ

η

· διαφέρον ΑΩft, διαφέρων υ: διάφορον 5.- θοῖτ' f.-b ξ. υ.—c δὴ AΩrfft et corr Ξ : δὲ 5.—d ἴσως ὧδε om v.- – ᾖ τις ἐτῶν f.—f μέχρι ΞΩυτ : μέχρις 5. μέχρι ...τριάκοντα om b).—3 τῶν υ.—h δὴ Α.- τηῖ καὶ τηῖ δὲ ΞΩυffr: τῇδε καὶ τῇδε 5. ― ἐπειδὰν om v. μέχρι...τριάκοντα om Ξ.-m ἔχειν υf.-ἢ τὸν ᾖ.—ο ξ. fb.

etc. STEPH.

τὴν περὶ] Videndum annon potius δὲ τῇδε καὶ τῇδε. Vulgo δὲ abest. Fiscribendum sit τὴν παρὰ γενέσεως ἀρχὴν cin. vero: dedecore autem tali quodam vel tali. Ceterum tempus conjugium ineundi diverse a veteribus finitur, vid. Polit. v. 9. ubi vid. not. et Aristotel. Polit. vii. 16. (c. 14. §. 3. 6. Schneid.). Cf. infra vi. 23. fin. Asr.

περὶ] Sane offendit præpositio περὶ, quum simplex genitivus sufficiat, præsertim sequente πόλεων πέρι. Igitur nisi περὶ ante γενέσεως expungi velis, abundanter dixeris genitivo appositum esse, vid. ad iii. 1. Πόλεων πέρι est quod ad urtes attinet. Deinde post Γαμικοὶ pro δὲ e Cod. Voss. recepimus δή. Ficin. Quare, si nuptiales primum leges ponantur. Mox δὲ post γαμεῖν, ne forte δεῖ legendum esse suspiceris, recte habet; solemne est enim in rebus enumerandis, et h. 1. unam quasi ex legum serie proponi significat. Etiam infinitivus in le. gibus pronuntiandis pro imperativo frequentatur, vid. ad i. 11. Asr.

τῇδε δὲ καὶ τῇδε ἀτιμίᾳ] I. e. ἀτιμίᾳ

μέχρι τῶν πέντε καὶ τριάκοντα] Hæc verba, quæ in Ald. Lov. Bas. 1. et 2. desunt, recte Steph. e Ficini et Cornarii translationibus revocavit. Asr.

ἔστιν ᾗ ] Est quomodo, h. e. quodammodo. Sic viii. 1. p. 828. D. κοινωνία γὰρ ψυχῇ καὶ σώματι διαλύσεως οὐκ ἔστιν ᾗ (nullo modo) κρεῖττον. - ἀθανασίας, vid. vi. 17. p. 773. E. Sympos. 208. A. Rudolphi ad Ocell. Lucan. p. 293.-τὸ γὰρ γενέσθαι κλεινὸν v. Sympos. p. 33.

73. ed. nostr. AST.

~

~

αν

ξυνέπεται καὶ συνέψεται, τούτῳ τῷ τρόπῳ ἀθάνατον ὄν, τῷ παῖδας παίδων καταλειπόμενον ταὐτὸν καὶ ἓν ὂν ἀεὶ γενέσει τῆς ἀθανασίας μετειληφέναι. τούτου δὴ ἀποστερεῖν ἑκόντα ἑαυτὸν οὐδέποτε ὅσιον, ἐκ προνοίας δ ̓ ἀποστερεῖ ὃς ἂν παίδων καὶ γυναικὸς ἀμελῇ. πειθόμενος μὲν οὖν τῷ νόμῳ ἀζήμιος ἀπαλλάττοιτος· ἄν, μὴ πειθόμενος δὲ αὖ μηδὲ γαμῶν ἔτη τριάκοντα γεγονὼς καὶ πέντε ζημιούσθω μὲν κατ ̓ ἐνιαυτὸν τόσῳ καὶ τόσῳ, ἵνα μὴ δοκῇ τὴν μοναυλίαν οἱ κέρδος καὶ ῥαστώνην φέρειν," μὴ μετεχέτω δὲ τι μῶν ὧν ἂν οἱ νεώτεροι ἐν τῇ πόλει τοὺς πρεσβυτέρους αὖτῶν τιμῶσιν ἑκάστοτε. Τοῦτον δὴ πας ἐκεῖνον τὸν νόμον ἀκούσαντα ἔξεστι περὶ ἑνὸς ἑκάστου διανοηθῆναι, πότερον mir. ii. 366. αὐτοὺς διπλοῦς οὕτω δεῖ γίγνεσθαι" τῷ μήκει τὸ σμικρότατον, διὰ τὸ πείθειν τε ἅμα καὶ ἀπειλεῖν, ἢ τῷ ἀπειλεῖν μόνον χρωμένους ἁπλοῦς γίγνεσθαι τοῖς μήκεσιν.

v

>

2

τω

ΜΕ. Πρὸς μὲν τοῦ Λακωνικοῦ τρόπου, ὦ ξένε, τὸ τὰ

p καταλειπόμενον Arfft et Ω, qui in mg ὅλα τὰ ἀντίγραφα διὰ διφθόγγου: καταλιπόμενον *ς.—4 πείθομεν υ.--' μὲν add Afft et rc Ω, qui pr πείθομεν οὖν. ἀπαλλάττοιτ' υ.—' δ ̓ ff).—u omisi καὶ cum Α.—v ἂν om 5.-" γενέσθαι Έ5.—- κελεύει

πειθόμενος μὲν οὖν] Sic Stob. et Cod. Voss. Vulgo μὲν abest. Asr.

τὴν μοναυλίαν] Calibatum, ut contra συναυλία (Aristot. Polit. vii. 16. c. 14. §. 7. Schneid.) contubernium, i. e. conjugium. Mox Stob. μετέχοι δὲ et ὧν ἂν (sic et Cod. Voss. quod placet). Ceterum pronomen ὧν nominis vel pronominis, quo refertur, casum sequitur, ut infra c. 12. 723. D. ἀπ ̓ ἐκείνων—ὧν εἶπες. vii. 14. 809. C. Isocrat. Evag. p. 198. Coray : ἂν μή τις αὐτὰς διοικῇ τοιούτοις ἤθεσιν, οἵοις Εὐαγόρας μὲν εἶχεν. Panathen. p. 269. ταῖς δόξαις, αἷς ἔχουσιν. Demosthen. Olynth. i. p. 17. ὑπὲρ τῶν πολλῶν, ὧν καλῶς ποιοῦντες ἔχουσι. Orat. ii. p. 23. ποιητὰς αἰσχρῶν ᾆσμάτων, ὧν εἰς τοὺς συνόντας ποιοῦσιν ἕνεκα τοῦ γελασθῆναι. De Chersones. p. 93. ἐκ τῆς ἐπιστολῆς δεῖ σκοπεῖν, ἧς ἔπεμψε πρὸς ὑμᾶς. Vid. Fischer. ad Weller. t. iii. p. 337. De καὶ—δὲ vid. ad i. 9.

AST.

παρ ̓ ἐκεῖνον τὸν νόμον] Juxta illam legem, ita ut ambæ comparari inter se possint, vel ita ut legem cum lege comparare possis. Subjectum est persona indefinita. AST.

τῷ μήκει τὸ μακρότατον] Id quod longitudine s. ambitu maxime prolixum s. altero prolixius erit, h. e. quæ prolixior erit legum scribendarum ratio, propterea quod in ea persuasio et severa præscriptio conjunctæ erunt. Sic emendavimus id, quod vulgo, sensu contrario, legitur : τὸ σμικρότατον, et, quum sensus τὸ μακρότατον postulet, in orationis contextum emendationem recipere haud dubitavimus. Εx μακρότατον factum est μικρότατον, quod in Atticum σμικρότατον transiit. Interpretes omnes τὸ σμικρότατον reddiderunt. Agr.

πρὸς—τρόπου] Laconibus quidem convenit s. Laconum quidem proprium est, breviora semper praferre. De πρὸς τρόπου vid. ad ii. 3, et de Laconum breviloquentia vid. ad i. 11. Mox μὴν, prægresso μὲν, est tamen, ut c. 12. p. 723. A. ὄντως μὲν εἶναι πειστικὸν, προοιμίου μὴν τοῦ περὶ λόγους δύναμιν ἔχειν. ii. 8. p. 663. E. καλὸν μὲν ἡ ἀλήθεια—ἔοικε μὴν οὐ ῥᾴδιον εἶναι πείθειν. iii. 3. p. 630. C. ubi v. not. iv. 4. p. 709. B. vii. 18. p. 815. C. ix. 6. p. 862. A. x. 12. p. 903. C. Theæt. p. 142. B. Sophist. 253. E. AST.

βραχύτερα ἀεὶ προτιμᾷν· τούτων μὴν τῶν γραμμάτων εἴ τις κριτὴν ἐμὲ κελεύοι* γίγνεσθαι πότερα βουλοίμην ἂν ἐν τῇ πόλει μοι γεγραμμένα τεθῆναι, τὰ μακρότερ ̓ ἂν ἑλοίμην, καὶ δὴ καὶ περὶ παντὸς νόμου κατὰ τοῦτο τὸ παρά-1.722. δειγμα, εἰ γίγνοιτο ἑκάτερα, ταὐτὸν τοῦτ ̓ ἂν αἱροίμην. οὐ μὴν ἀλλά του καὶ Κλεινίᾳ τῷδ ̓ ἀρέσκειν δεῖ τὰ νῦν νομοθετούμενα· τούτου γὰρ ἡ πόλις ἡ νῦν τοῖς τοιούτοις νόμοις χρῆσθαι διανοουμένη.

9

ΚΛ. Καλῶς γ ̓, ὦ Μέγιλλε, εἶπες.

Ζ

12. ΑΘ. Τὸ μὲν οὖν περὶ πολλῶν ἢ ὀλίγων γραμ μάτων ποιήσασθαι τὸν λόγον λίαν εὔηθες· τὰ γάς, οἷ μαι, βέλτιστα ἀλλ ̓ οὐ τὰ βραχύτατα οὐδὲ τὰ μήκη τιμητέον· τὰ δ ̓ ἐν τοῖς νῦν δὴ νόμοις ῥηθεῖσιν οὐ διπλῷ θάτερα τῶν ἑτέρων διάφορα μόνον εἰς ἀρετὴν τῆς χρείας, ἀλλ ̓ πες ἐῤῥήθη νῦν δή, τὸ τῶν διττῶν ἰατρῶν γένος ὀρθότατα παρετέθη. πρὸς τούτῳ δὲ οὐδεὶς ἔοικε διανοηθῆναι πώποτε τῶν νομοθετῶν ὡς ἐξὸν δυοῖν χρῆσθαι πρὸς τὰς νομοθεσίας, πειθοῖ καὶ βίᾳ, καθ ̓ ὅσον οἷόν τε ἐπὶ τὸν ἄπει- III. i. 367. ρον παιδείας ὄχλον τῷ ἑτέρῳ χρῶνται μόνον· οὐ γὰρ πει

"

~

Εῇ.—5 ἐροίμην ΑΩrfft. γ' om Ξ et pr Ω.— ἐν om f.— τούτωι Aft et γρ Ω,

0

τούτω τ: τοῦτο *5.—c καὶ καθ' s.—ὰ τῶν ἀπείρων παιδείας ὄχλων Ωt.

•—edr.

καὶ δὴ καὶ] In Bas. 2. alterum καὶ excidit. Μox τούτου γὰρ ἡ πόλις ἡ-διανοουμένη est i. q. τούτου γὰρ ἡ πόλις ἐστὶν, ἢ νῦν-διανοεῖται: quæ talibus uti legibus cogitat (διανοεῖσθαι est enim Latinorum cogitare), h. e, quæ talibus s. his usura legibus est. Asr.

او

§. 12. ἐῤῥήθη νῦν δὴ] Sic Cod. Voss. et Cornar. at in nunc relatis legibus non duplo solum alteræ alteris ad usus virtutem præstant, sed, velut nunc dictum est, duplicium medicorum genus rectissime appositum est. Vulgo νῦν δὴ cum sequentibus connexum scribitur. Nur δὴ est ἀρτίως, paulo ante s. supra, ut c. 12. p. 723. Ε. τὰ νῦν δὴ λεχθέντα. ix. 6. init. x. 10. p. 900. C. Vid. Græv. ad Lucian. Solæcist. t. ii. p. 629. et Ruhnken. ad Tim. p. 186. Sensus est : quæ in legibus dicta sunt, ea non solum huc spectant, ut alteram leges scribendi rationem esse meliorem probent, verum

etiam exemplum duorum medicorum a
nobis propositum illustrant. Asr.

· καὶ καθ ̓ ὅσον] In quibusdam vet. non
est καὶ huc in loco: ac potius certe
abesse hinc debet. Verba autem ista,
καθ' ὅσον οἷόν τε cum sequentibus jungit
Fic. STEPH.

ὡς ἐξὸν] I. e. nam quum liceat utrisque, persuasione ac vi, uti, altera (vi) solummodo utuntur. Vulgo ante s comma comparet et ante καθ ̓ ὅσον interponitur kal, quod orationis cohærentiam turbat, quum verba ἐξόν—ὄχλον unum efficiant effatum. Quocirca recte jam Steph. καὶ, quod a libris vett. quoque abesse memorat, exterminandum esse censuit. Ficin. ad turbam disciplinæ expertem quoad possunt altero solum utuntur. Bene deinde in Ald. Lov. Bas. 1. et 2. quos secuti sumus, post ŏxλov interpungitur. In prægressis Cod. Voss. τούτῳ pro τοῦτο exhibet. Asr.

θοῖ κεραννύντες τὴν μάχην νομοθετοῦσιν, ἀλλ ̓ ἀκράτῳ μόνον τῇ βίᾳ. ἐγὼ δέ, ὦ μακάριοι, καὶ τρίτον ἔτι περὶ τοὺς νόμους ὁρῶ γίγνεσθαι δέον οὐδαμῇς τὰ νῦν γιγνόμενον. ΚΛ. Τὸ ποῖον δὴ λέγεις;

h

ΑΘ. Εξ αὐτῶν ὧν νῦν διειλέγμεθα ἡμεῖς κατὰ θεόν τινα γεγονός. σχεδὸν γὰρ ἐξ ὅσου περὶ τῶν νόμων ἤργμεθα λέγειν ἐξ ἑωθινοῦ μεσημβρία τε γέγονε καὶ ἐν ταύτῃ παγκάλῃκ ἀπαπαύλῃ τινὶ γεγόναμεν, οὐδὲν ἀλλ ̓ ἢ περὶ νόμων διαλεγόμενοι, νόμους δὲ ἄρτι μοι δοκοῦμεν λέγειν ἄρχεσθαι, τὰ δ ̓ ἔμπροσθεν ἦν πάντα ἡμῖν προοίμια νόμων. τί δὲ ταῦτ ̓ εἴρηκα; τόδ ̓ εἰπεῖν βουληθείς, ὅτι λόγων

Ir

1 μακάριοι AQvft: μακάριε 5.-8 οὐδαμηῖ AΩυfft: οὐ *ς.—h διειλέγμεθα ἡμεῖς ἀλλ ̓ cff).—m δὴ Ω, δὴ υὔ).—n δὲ ὄντων

νῦν t.—! τε om k.k παγκάλη om r.

κεραννύντες τὴν μάχην] Quid μάχην hic sibi velit, assequi nequeo. Ficin. et Cornar. verbo minas reddiderunt, quod quomodo μάχη significare potest? Exspectabas τὴν ἀνάγκην, necessitatem (quam nos dicimus Zwang), πειθοῖ oppositam, τῇ βίᾳ vero respondentem. Et facile ex ἀνάγκην, a vel κ oblitterato (ut scriberetur ΝΑΓΚΗΝ vel ΑΝΑΓΚΗΝ) nasci potuit μάχην. Mox ad ἀκράτῳ— βίᾳ int. χρώμενοι νομοθετοῦσι; participium enim χρώμενοι e prægresso κεραννύντες petendum est. AST.

ὦ μακάριε] Legitur etiam ὦ μακάριοι, quod malo. Item, οὐδαμῆ τανῦν γιγνόμενον. Agnoscit autem et Fic. ambas

hasce lect. non illas. STEPH.

ὦ μακάριοι] Sic Cod. Voss. et Ficin. ο viri beati. Vulgo ὦ μακάριε; in prægressis autem Megillus et Clinias verba fecerunt. Deinde pro οὐ e Cod. Voss. et Ficino (quod fieri nusquam videmus) reposuimus ovdaun. Asт.

προοίμια] Cicero de Legib. ii. 7. §. 16. “ habes legis proæmium: sic enim appellat Plato." Mox de interrogatione τί δὲ ταῦτ ̓ εἴρηκα ; vid. ad i. 5. Deinde post λόγων e Cod. Voss. interseruimus μὲν, cui respondet δὲ in verbis τῶν δὲ ὄντως νόμων ὄντων, ubi leges, carminibus oppositæ, itidem νόμοις dictis, veri s. proprii dicuntur νόμοι, vid. iii. 14. p. 700. B. ibique adnotata. Pro πάντων καὶ ὅσων vero videndum, annon καὶ πάντων, ὅσων scribi oporteat, ut sit : ora

tionis et omnium, quorum vox particeps est (h. e. quæ vocis ope geruntur), proamia sunt. Ceterum προοίμιον proprie est præcentio, quod præludium vocant (pauca illa, quæ citharadi, antequam legitimum carmen inchoarent, canebant,emerendi favoris gratia, ut Quintiliani verbis utar, Instit. Orat. iv. 1. 2. Cf. Aristot. Rhetor. iii. 14. Wesseling. ad Diodor. Sic. t. ii. p. 531. Vox enim derivatur ab οἴμη, cantus); deinde hymnus ipse hoc nomen invenit (vid. Menag. ad Diog. L. viii. 57. et Spanhem. ad Callimach. Hymn. in Jov. v. 1. Villoison. ad Apollonii Lex. Homer. p. 592.). Ad orationem vero translatum significabat principium s. exordium ac præfationem, specialiter quoque insinuationem (vid. Auct. ad Herenn. i. 4. 6. Cicer. Invent. i. 17. Quintil. iv. 1. med.); ita denique factum est, ut, quidquid exspectationem, spem, movet, id proæmium diceretur, vid. Hemsterhus. ad Lucian. Somn. §. 3. et Dorvill. ad Charit. v. 2. Egregie illustratur τοῦ προοιμίου notio verbis appositis οἷόν τινες ἀνακινήσεις ; ἀνακινεῖν enim athleta dicitur, qui manus et brachia concutiendo ad certamen se præparat s. pugnam præludit (ut apud Rutil. i. 257.). Sic Anstotel. Rhetor. iii. 14. fin. οὐδὲν γὰρ προεξαγκωνίσας οὐδὲ προανακινήσας εὐθὺς ἄρχεται. Vid. P. Victor. ad h. 1. p. 709.-Ceterum cf. cum his Seneca Epistol. 94. t. iii. p. 202. Ruhk. Asr.

πάντων καὶ ὅσων φωνὴ κεκοινώνηκε προοίμιά τ ̓ ἔστι καὶ σχεδὸν οἷόν τινες ἀνακινήσεις, ἔχουσαί τινα ἔντεχνον ἐπιχείρησιν χρήσιμον πρὸς τὸ μέλλον περαίνεσθαι. καὶ δή που κιθαρῳδικῆς ᾠδῆς λεγομένων νόμων καὶ πάσης Μούσης προοίμια θαυμαστῶς ἐσπουδασμένα πρόκειται. τῶν δὲ ὄντως" νόμων ὄντων, οὓς δὴ πολιτικοὺς εἶναί φαμεν, οὐδεὶς τώποτε οὔτ ̓ εἶπέ τι προοίμιον οὔτε ξυνθέτης γενόμενος ἐξήνεγκεν εἰς τὸ φῶς, ὡς οὐκ ὄντος φύσει. ἡμῖν δὲ ἡ νῦν δια- a. ii. 368. τριβὴ γεγονυῖα, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, σημαίνει ὡς ὄντος, οἵ τέ γε δὴ διπλοῖ ἔδοξαν νῦν δή μοι λεχθέντες νόμοι, οὐκ εἶναι ἁπλῶς οὕτω πως διπλοῖ, ἀλλὰ δύο μέν τινε, νόμος τε καὶ προοίμιον τοῦ νόμου· ὃ δὴ τυραννικὸν ἐπίταγμα ἀπεικασθὲν ἐῤῥήθη τοῖς ἐπιτάγμασι τοῖς τῶν ἰατρῶν οὓς εἴπομεν ἀνελευθέρους, τοῦτ ̓ εἶναι νόμος ἄκρατος, τὸ δὲ πρὸ τούτου ῥηθέν, πειστικὸν λεχθεντ ̓ ὑπὸ τοῦδε, ὄντως μὲν εἶναι πειστικόν,ο προοιμίου μὴν τοῦ περὶ λόγους δύναμιν ἔχειν. ἵνα γὰρ εὐμενῶς καὶ διὰ τὴν εὐμένειαν εὐμαθέστερον τὴν ἐπίταξιν, ὃ δή ἐστιν ὁ νόμος, δέξηται ᾧ τὸν νόμον ὁ νομοθέτης λέγει, τούτου χάριν εἰρῆσθαί μοι κατεφάνη πᾶς ὁ λόγος οὗτος, ὃν πείθων εἶπεν ὁ λέγων. διὸ δὴ κατά γε τὸν ἐμὸν λόγον τοῦτ ̓ αὐτό, προοίμιον, ἀλλ ̓ οὐ λόγος ἂν ὀρθῶς

pt Ω, δεόντων Ξ.-ο πιστικόν pr Ω-Ρ λεχθὲν.ῥηθὲν t.-9 ὁ om b).—r δὴ νῦν .

ἐξήνεγκεν εἰς τὸ φῶς] Sic Polit. v. 9. μὴ εἰς φῶς ἐκφέρειν κύημα μηδέν. ubi v. not. Legg. vii. i. 788. C. ix. 9. p. 869. C. τοὺς εἰς φῶς τὴν ἐκείνου φύσιν ἀγαγόντας. (Sic et Phædr. p. 261. D. Tim. 91. D.) Infra 724. A. πρὸς τὸ φῶς ἐπανάγειν. Similiter Latini in lucem proferre, h. e. in medium afferre, conferre s. proferre. Etiam simpliciter ἐκφέρειν usurpatur vi. 5. ubi vid. not. ut ἄγειν vi. 21. p. 781. A. C. vii. 1. Mox Cod. Vces. ὡς οὐκ ὄν. Ast.

ὡς ὄντος] Int. φύσει, et hoc pro εἶναι φύσει, revera esse (int. legis quoque proæmnium). De ὡς cum genitivo participii vid. ad i. 1. AST.

εἶναι –διπλοῖ] E prægresso σημαίνει (ἡ νῦν διατριβὴ) petendum est κατεφάνησαν, ut infra sequitur κατεφάνη. Sic Plat.

etiam in sequentibus: δ δὴ (scilicet)
τυραννικὸν ἐῤῥήθη —τοῦτ ̓ εἶναι νόμος
(int. ἐφάνη 9. κατεφάνη) ἄκρατος. Μox
ὑπὸ τοῦδε est propterea (ὑπὸ est enim
gæpenumero i. q. διὰ c. accusativo, v.
Fischer. ad WVeller. t. iii. p. ii. p. 276.).
Respiciuntur autem inprimis verba c. 10.
οὐ πρότερον ἐπέταξε (ὁ ἐλεύθερος ἰατρὸς),
πρὶν ἄν τη ξυμπείσῃ. De particula μὴν
vid. ad c. 11. Verba deinde τοῦ περὶ
λόγους apposita sunt, ut procmium legis
a reliquis, v. c. in musica, discernatur.
Ceterum conferenda cum his sunt illa
Ciceronis in Legib. ii. c. f. 14. Asr.

εἰρῆσθαί μοι κατεφάνη] Miki apparuit,
h. e. ex iis, quæ exposui, elucet. Verba
εἰρῆσθαι et εἶπεν sunt ἀόριστα, h. e. non
solum quod factum est indicant, sed
etiam quod fit et futurum est. Asr.

R

VoL. VIII.

II. 723.

« PreviousContinue »