Page images
PDF
EPUB

Miongouat. Tr. 663. Ion 623.
Etuyńsopar. Soph. Ed. T. 672.
Andúcouar. Soph. d. C. 581.
Boultúroua. Esch. Theb. 204.
'Evé ouat. Orest. 509.
Apsouar. Æsch. Pers. 591.
Aicážouai. Helen. 1416. Soph. Ant. 726.
Επιτάξομαι. Supp. 521. (531.)
Kalovuar. Soph. El. 971.
'Ονειδιούμαι. Ed. Τ. 1500.

In Heracl. 335. uvnuovɛúgetal xápıç reposuit Elmsleius. Alia quædam hujusmodi in Tragicorum reliquiis deprehendet lector. Apud ceteros Atticos frequentissima sunt. Vid. Pierson. ad Mærin, pp. 13. 367.

Monk ad Hippol. v. 1458.

6. "Iva, ús, öppa cum indicativo conjuncta.

(Gr. Gr. 614.) Satis notum est particulas ίνα, ως, όπως, όφρα cum indicativi temporibus præteritis aliquando conjungi. Hujus vero constructionis rationem in gratiam tironum explicabo. Quum significare vellent Græci aliquid futurum fuisse, si alia quædam res contigisset, tum conjunctiones istas præfigebant indicativi temporibus, prout res postularet, imperfecto, aoristis, plusquam perfecto. Et hæc sane structura ab usibus particularum us, iva, &c. cum subjunctivo et optativo prorsus distinguenda est. Dixissent quidem, Xρή πρόσπολον ού περάν-ίν' έχωσι μήτε, κ. τ. λ.

--that they may be able neither, &c. Dixissent etiam, Ούκ είων πρόσπολον περαν-ίν' έχοιεν μήτε, κ. τ. λ.

--that they might be able neither, &c. Diversa autem ratio est sententiæ, Χρήν πρόσπολον ού περάν-ίν' είχον μήτε, κ. τ.

r.d. --in which case they would be able neither, &c.

Exempla quædam apponam, quibus hæc syntaxis, Atticorum fere propria, melius percipiatur.

'Αλλ' εί της άκουούσης έτ' ήν Πηγής δι' ώτων φραγμός, ουκ αν εσχόμην Το μη 'ποκλείσαι τουμόν άθλιον δέμας, “Ιν' ην τυφλός τε και κλύων μηδέν. Ed. Tyr. 1386. Ει γάρ μ' υπό γην, νέρθεν θ' Aίδου Του νεκροδέγμονος, εις απέραντον Τάρταρον ήκεν, δεσμούς αλύτοις 'Αγρίους πελάσας, ως μήτε θεός, Μήτε τις άλλος τοϊσδ' εγεγήθει. Esch. Prom. 158.

Monk ad Hippol. v. 613. “Ιν' ην τυφλός τε και κλύων μηδέν.Sensus est: Utinam aurium sensum occludere possem, ut etiam surdus essem. Qua significatione recte dicitur ίν' η τυφλός Quoties enim prior sententiæ pars non quid factum sit, sed quid fieri oportuerit, designat, particulæ iva, us, orwç indicativum post se adsciscunt, modo de re præsenti aut præterita sermo sit. Nam de re futura adhibetur subjunctivus aut optativus.

Elmsley in Edip. Tyr. v. 1389.

7. Ως, ίνα, όπως, όφρα, μη cum optativo et subjunctivo

conjuncta. Notissima quidem Dawesii regula est, Misc. Crit. p. 85, optativum cum particulis ως, ίνα, όπως, όφρα, μη verbis non nisi præterita significationis; subjunctivum verbis non nisi presentis vel future significationis subjungi. Observavit autem Porsonus ad Phæn. 68, hanc regulam non videri per omnia servasse Tragicos; conferens Hec. 1128-1133. Nonnunquam sane, licet præcedat verbum præteriti temporis, effectus tamen, qui petebatur, aut præsens est aut futurus ; ideoque verbum subjunctivum postulatur. Cum igitur nondum mortuus esset Hippoly

. tus, dixit Diana,

ως υπ' ευκλείας θάνη,

- that he may die with a good reputation. Alterum ως ... θάνοι vertendum esset, that he might die, &c.

Monk, Hippol. v. 1294.

8. un cum futuro prohibendi significatione.

Ου μη φλυαρήσεις έχων, ώ Ξανθία. Ran. 525. Ratio hujus constructionis talis esse videtur. Nemo nescit où μενείς cum interrogatione idem significare quod μένε vel μείνον. Nostra etiam lingua eo sensu dicitur, Will you not stay? Græce vero non solum où ueveīç dicitur, sed etiam où un Mevɛīç contrario sensu. Hoc enim uj uéve vel un usivys significat. Hunc quidem futuri usum nostra lingua nescit. Non enim dicere licet, Will you not not stay? Hoc exemplo tamen facile intelligitur, qua ratione Græci, qui particulas où et un sæpe ita conjungunt, ut altera alterius vim non tollat, où un uzveis eodem sensu dixerint, quo ουκ άπει, ηοη αbibis ? Μη μένειν enim valet απιέναι. Simili ratione Jasonis verba, Ου μη δυσμενής έσει φίλους και κ. τ.

τ. λ. accipienda sunt quasi dixerit ουκ ευμενής έσει φίλους. A particula negativa μη non pendent nisi tria verba δυσμενής έσει pídoç: ab où vero tota sententia, quam interrogationis nota primus terminavi. Caveant autem tirones ne Dawesium, Brunckium, aliosque secuti, un uevɛīç cum uni ueivņs confundant. Illud μη μένε vel μη μείνης significat, ut modo dixi, hoc ου μενείς.

Elmsley in Medeam, v. 1120—4. Exigit sermonis ratio ut voculæ un vel cum futuro indicativo, vel cum aoristo altero forme subjunctive construantur. Dawesius, Mis. Crit. p. 222.

, Hæc ille. Mirarer equidem, si bene Græcum esset où uni μάθης, solecum vero ου μη διδάξης. Miror etiam Dawesium

uni . non vidisse, exemplum quod dedit primum longe diversum esse a secundo. In verbis,

Ου μη σ' εγώ περιόψομαπελθόντ', Ran. 509. particula un omnino neovábel. In illis vero apud Medeam

1151,

Ου μη δυσμενής έσει φίλοις, sensus non est ουκ έσει, sed μη ίσθι. Meam de hac questione

čoel, sententiam sæpius exposui. Vide in primis Censuræ Trim. t. vii. p. 454. Où un cum futuro vetantis est, cum subjunctivo vero negantis. Ου μη γράψεις igitur valet μη γράφε aut μη γράψης, ου μη γράψης vero oυ γράψεις. Εlmsley in Εd. Col. v. 177.

9. Ου μη ποτε επεύξονται. Oů , quod sæpe observavimus, cum futuro indicativo formæ activæ vel mediæ construitur. Ib. 1024.

.

10. Ει μη-εαν μή.
"Έπειτ' εμοί τα δείν' επηπείλησ’ έπη,

Ει μη φανείην παν το συντυχόν πάθος. Mr. Porson (ad Hec. 842) says of this passage: Facillimam emendationem pavein pro paveinv prætervidere viri docti, quam tamen adsumere potuerat e MS. Brunck. Paveinv contra linguam et metrum est, pavoinv contra linguam. Brunck, who first admitted pavoinu into the text, believed it to be the optative of the second aorist έφανον. In this acceptation, φανοίην is certainly contra linguam. The second aorist épavov does not exist; and if it existed, its optative would be pávou. But if we agree with Buttmann, as quoted by Erfurdt, in considering φανοίην as the optative of the contracted future φανώ, it may safely be pronounced a legitimate Greek word. We prefer pavoinv to pavein, for the following reason—the difference between ει μη φανοίη» and ει μη φανείη is the same as the difference between ει μη φανώ and έαν μη φαν). Ει μη φανοίην has the same relation to ει μη φανώ as ει μη φανείη has to εαν μη φανη. Now it appears to us that the active future is rather more proper in this place than the passive subjunctive. We would rather say,

I will burn your house if you do not put ten pounds in a certain place, than

I will burn your house unless ten pounds are put in a certain place. Elmsley ad Sophocl. Aj. v. 312. Mus. Crit. No. III.

11. "Οπως vel όπως μή. Plerumque quidem otwc vel WC ur cum secunda persona, aliquando cum tertia construitur, rarius cum prima.

Porson ad Hec. 398.

12. Imperativus aoristi post un non solet adhiberi.

Μηδε τοίς σαυτού κακοίς Το θήλυ συνθείς ώδε παν μέμψη γένος. Recte dicitur μη μέμφου, μη μέμψη, non recte dicitur μη μέμφη. Jam μέμψαι, non est illud quidem prorsus solecum, sed adeo rarum, ut similia ex paucis tantum locis, eaque ut singularia, enotarint Grammatici. Porson in Hec. v. 1165.

. ν.

[ocr errors]

13. Πρίν cum subjunctivo omisso άν. (Gr. Gr. 583, β.)

Δίκη γαρ ουκ ένεστιν οφθαλμοίς βροτών,
Οστις, πριν ανδρός σπλάγχνον εκμαθείν σαφώς,

Στυγεί δεδορκώςSæpe enim mpìv cum subjunctivo jungunt Tragici, omisso åv, quod in sermone familiari semper requiritur. Porson ad Med. 222.--Subjunctivum non usurpant Tragici, nisi in priori membro, quod hic est όστις στυγεί δεδορκώς, adsit negandi aut prohibendi significatio. Ita noster, v. 277.

Κουκ άπειμι προς δόμους πάλιν, Πρίν άν σε γαίας τερμόνων έξω βάλω. Idem de optativo statuendum est.

*Εδοξέ μοι μη σίγα, πριν φράσαιμί σοι,

Τον πλούν ποιείσθαι, προστυχόντι των ίσων. Phil. 551. Interdum abest particula negativa, sed ita tamen ut maneat sensus negativus.

'Αμήχανον δε παντός άνδρός εκμαθείν
Ψυχήν τε και φρόνημα και γνώμην, πριν αν

'Αρχαίς τε και νόμοισιν εντριβής φανή. Αnt. 175. Ιdem ac si dixisset ούκ άν εκμάθοις. Negativam particulam in adjectivo aunxavov includi vix opus est ut moneam.

-Minime autem prætermittendum est, pro subjunctivo haud raro usurpari infinitivum, licet subjunctivus pro infinitivo nunquam, quod sciam, usurpetur. Noster, v. 92.

Ουδε παύσεται Χόλου, σάφ' οίδα, πριν κατασκήψαι τινα. Elmsley in Euripidis Medeam, v. 221. Mus. Crit. No. V. p. 11.

« PreviousContinue »