Page images
PDF
EPUB

ΚΛ. Θωμεν.

ΑΘ. Ουκούν όργανά τε πάντα απόλλυσθαι, και εί τι τέχνης ήν εχόμενον σπουδαίως" εύρημένον ή πολιτικής ή και σοφίας τινός ετέρας, πάντα έρρειν ταύτα εν τω τότε χρόνω φήσομεν; ΚΛ. Πώς γαρ άν, ώ άριστε, εί γε έμενε τάδε ούτω 111. i. 280.

ii

διασεσωσμένα s.-0 άρα ήν Α.-' σπουδαίως ΑΩfbr : σπουδαίας “s.-" οτιούν ότι

[ocr errors]

σπουδαίας] Invenitur etiam scriptum jubentis δηλόν γε. Sane multo conveσπουδαίως. STEPH.

nientior seriei orationis videtur esse supTr@s gèp dar] Hæc ab Athen. hospite plementum tale : "Oti Mèy gàp uupiskis adduntur apud Fic. illa autem ότι μεν μύρια έτη διεληλύθη, εξ ου τα αυτά ήδη γαρ etc. dicuntur a Clinia. Ceterum ποτέ ανευρήκεσαν οι άνθρωποι, διελάνpost ότιoύν non extat vocula του in vet. θανεν άρα τους τότε, h. e. τους μετά τον STEPH. Εε ότφούν quidem est e preclara κατακλυσμόν γεγονότας. Μox τα μεν, conjectura Cornarii quam firmat Ficini rà Bè transferri non potest partim, parversio: quomodo novum quidquam alicui tim, ut fit: sed illis voculis significantur esset inrentum. Bip.

varia Dedali, Orphei, Palamedis inΚΛ. πώς γαρ αν, κ. τ. λ.). Dixerat venta, ut apparet ex seqq. τα δε περί Atticus : Νonne dilurii tempore instru- μουσικήν etc. Nec verba, αφ' ου γέγονε, menta omnia perdita esse, et si quid ad pertinent ad , ut vulgu opinantur; artem sive civilem sive aliam quamcun- debebat enim, ut aptus sensus exiret, ita φue scite inventum erat, perisse dice- scribi: χίλια δ' ή δις τοσαύτα έτη γέγοmus? Jam Clinias haec fere respondit: νεν, αφ' ου- Immo ad eas, quas dixi, Ita sune est ; neque enim, si per omne voces intelliges ευρήματα και τεχνήματα, erum mansissent omnia, ut nunc sunt, ut sententia sit hæc : Mille vel bis mille umquam a quoquam inventum esset quid- annis ante eadem jam ab hominibus inquam novi. At Dedalus, Orpheus, Pa- renta fuisse, sed obsolela posthac, totilamedes, Marsyas, Olympus, Amphion dem annis post inventionem illam (åp' multa nova invenerunt. Quippe dudum ol véyove euphuara) denuo reperta nota secundum ordinem naturæ legem- esse a priscis heroibus. Multum enim que depereunt eque hominum memoria temporis præteriit, donec deperditæ seeranescunt: insequenti deinceps ævo de- mel artes restaurarentur, ut docetur p. teguntur denuo et protrahuntur ad lu- 678. B. Katapara révove non inusitaCEM. Ad postrema conf. Plat. Tim. p. tum est de inventis et artibus. Phileb. 23. A. Aristot. Polit, vii. 10. p. 463. et p. 16. C. πάντα γάρ όσα τέχνης εχόμενα apud Ρrocl. in Euclid. ii. p. 18. Hec αν ευρεθή (1. ανευρέθη) πώποτε, διά ταύde universa sententia; utinam vero tam της φανερά γέγονεν. Ηec hactenus. De paucis defungi liceret in rimanda ge. Epimenidis ætate falsam Platonis opini. nuina lectione loci, in quo plures hærent onem, quam prodidit i. p. 642. D. condifficultates, quæ penitus removeri vix futarunt Benil. Resp. ad Boyl. p. 31. possint a nobis. Minutum est, quod Hemsterkt. ad Lucian. t. i. p. 347. Bip. pro corrupto STLOÛV Tov; 8,71 scribo: Hesiodi versus, qui respiciuntur, sunt οτιούν τη; ότι-ut legisse Fic. videtur Opp. et D. 40. Νήπιοι, ουδ' ίσασιν, όσο vertens, notum quidquam alicui esse in- πλέον ήμισυ παντός, Ουδ' όσον εν μαrentum ; quamquam aliter Cornar. ac λάχη τε και ασφοδέλφ μέγ όνειαρ. Ubi Steph. suffragante, ut videtur, Cod. vates parcum et simplicem victum lauLeid. Minutum etiam, quod Fic. verba dat, qualis est malva et asphodelus. Sed πώς γαρ αν usque ad οτιούν τ. tribuit postera atas non contenta tam vili sensu, Atheniensi, et quod in Leid. significa- profundam in his verbis sapientiam retom est alium ordiri post dTioûv. Hæc, quisivit : significari enim herbas diceut dixi, minuta sunt. Illud majus, quod bant, ex quibus parari possit medicamen ad protasin ότι μέν γάρ κ. τ. λ. nulla in- αλίμους efficiens και αδίψους ; quod ipfertor apodosis. Parum enim certa Cor- suni Hesiodum vaticinatum esse, Epimenarii interpolatio post toùs tóte inserinidem revera invenisse, Creteuses asse.

τον πάντα χρόνον ως νυν διακεκοσμηται, καινόν ανευρίσκετο ποτε και οτιούν; ότι" μεν γαρ μυριάκις μύρια έτη διε

W

και cum γρ ΑΩ, οτιούν τούτο ότι Α: οτιούν του ότι “s.-8 γαρ οm ΞΩfbr.- μυρία

τι

verabant, nimis per se proni ad mendacia. dosa uncis includere, quam sine librorum Conf. Meursii Cret. iv. 12. imprimis au- scriptorum auctoritate quidquani mutare. tein Schol. Hesiod. 1. c. Ίσως δε και αφ' Cornar. legendum esse censet ότφουν ιστορίας τούτο λέγει. Έρμιππος γαρ εν pro οτιούν του, ut Ficin. quoque Steτω των επτά σοφών περί της αλίμου λέ- phano videbatur legisse vertens: norum γει, μέμνηται δε της αλίμου και Ηρόδοτος φuidquam alicui esset inventum ; sed εν τω πέμπτη του καθ' Ηρακλέα λόγου, voce quidquam expressit οτιούν, et του και Πλάτων εν γ Νόμων φησί μικρόν τι accipere potuit pro από s. υπό τινός. In εδεσμάτιoν προσφερόμενον ώδε τελεϊν την Cod. Voss. omissum est του. Boeckhius ημέραν. ήν δ' εξ ασφοδέλου και μαλάκης: mutari jubebat in τω; quod si scriptor όπερ αυτόν άλιμον και άδιψον επoίει. voluisset, Inaud dubie posuisset και όταScholion est corruptissimum. 'Leg. "Ep- oùv. Possis pro toù scribere toù, aliμιππος εν τω περί των ε. σ. Ante v. cubi, sed omnino, si sensum spectes, onoiv, pro quo leg. paolv, excidit tale nullo ejusmodi additamento oratio indiquiddam: kal 'Etievidnv. Postremo get. Accedit, quod etiam sequentia corpro 'Hpodoro reponendus 'Hpódwpos, qui rupta sunt; nain quid faciamus particulis cum illo confunditur passim. V. Heyn. Ő 11 mèo gàp, difficile est dictu. Ficinus ad Apollodor. iii. 5. 6. i. 9. 19. De videtur 8ti legisse; vertit enim : namque Herodoro v. Voss. H, Gr. iii. p. 374. quia innumerabilis quædam multitudo ed, alt. Ions. S. H. p. iv. p. 334. utrum- annorum ignorabatur ab illis; sed hujus que tamen hic locus fugit. Verus libri viri in hoc loco nulla esse potest auctotitulus fuit τα καθ' Ηρακλέα, ut preter ritas, propterea quod verba non intelSchol. Hesiod. citat Steph. Byz. De lexit, et nonnisi opinione ductus en red. Epimenide præterea adscribam locum didit. In eo jam in errorem se induci Plutarchi Conviv. vii. Sapp. p. 157. E. passus est, quod verla Πώς γαρ αν ad ο δε Σόλων έφη θαυμάζειν τον 'Αρδαλoν, και τι μέν γάρ Atheniensi tribuit, que εί τον νόμον ουκ ανέγνωκε της διαίτης Clinic esse primo adspectu videre debeτου ανδρός εν τοις έπεσι του Ησιόδου bat. Cornar. ut legatur suadet: ότι μεν γεγραμμένον. εκείνος γάρ έστιν ο πρώτος γάρ μυριάκις μύρια έτη διελάνθανεν άρα 'Επιμενίδη σπέρματα της τροφής ταύτης τους τότε, δηλόν γε (quod enim innumera παρασχών, και ζητείν και διδάξας, "Οσον έν millia annorum illos, qui tunc fuerunt, μαλάχη τε και ασφοδέλο μέγ' ύνειαρ. latuere, manifestum est); additamentum BoECKH. p. 156--160.

illud Saaóv ye abesse posset; sæpius οτιούν του] Afertur alia lectio, ότφ- enim post orationem particula ότι incioûv absque toù: ego vero libenter reti- pientem apodosis (ut: lioc per se patet ηuerim οτιούν, sed itidern absque τo, ut s. intelligitur, vel simile quid) suppriniin quodam vet. legitur. Agnoscit tamen tur. Paulo longius supplementum comet Fic. ότφούν. Μox post τότε inveni- mentus est Boeckhius, ita scribi jubens : tur scriptum δηλόν γε: qua verba nisi ότι μέν γάρ μυριάκις μύρια έτη διεληλύθη, addantur, suspepsa post ori manet ora- εξ ου τα αυτά ήδη ποτέ ανευρήκεσαν οι fio. Ceterum apud Fic. Itec dicuntur άνθρωποι, διελάνθανεν άρα τους τότε, h. a Clinia, ότι μέν γάρ etc. qui (legens e. τους μετά τον κατακλυσμόν γεγονότας. etiam ότφουν) totum hunc locum ita Existimabat videlicet vir doctus, Platoreddit, Quomodo enim, o vir optime, si nem loqui de artibus pristino ævo inven. hæc in sempiternum ita se ut modo ha- tis, quæ, quum earuin memoria evanuiskentia periransissent, novum quicquam set, insequenti ævo denuo protractæ fuealicui esset inrentum? CL. Nempe quia rint. Ipsius verba sunt: mille vel bis innumerabilis quædam multitudo anno- mille annis ante eadem jam ab hominirum ignorabatur ab illis: mille autem bus inventa fuisse, sed obsoleta posthac unni vel duo millia intercessere ex quo totidem annis post inventionem illam etc. STEPH.

(αφ' ου γέγονε τα ευρήματα) denuo reκαι οτιούν] Vulgo: οτιούν τους και τι perta esse a priscis teroibus. Sed priμεν γάρ μυριάκις cet. In hoc loco mire nium nulla illius sententiæ vestigia in depravato satius duxi verla aperte men- orativne Graca reperiuntur; imo hoc

λάνθανεν άρα τους τότε χίλια δ' άφ' ού γέγονεν ή δις

ή τοσαύτα έτη, τα μεν Δαιδάλω καταφανή γέγονε, τα δε " Ορφεί, τα δε Παλαμήδει, τα δε περί μουσικήν Μαρσύα και 'Ολύμπω, περί λύραν δε 'Αμφίoνι, τα δ' άλλα αλλοις πάμπολλα, ως έπος είπεϊν χθες και πρώην γεγονότα.

a

[ocr errors]

br.-ι παλαμήδη. Ω, παλαμήδη υf.-1 αμφίωνι pr Ω.-5 άρ' ίστ' ΑΩft, άριστώ

Clinias dicere vult, post diluviuin illud, διελάνθανεν] Int. τάδε, veteres ille quod ponit, artes per innumerabilem an- artes et instrumenta, τους τότε, homines norum seriem deperditas fuisse, dunec diluvii tempore et post diluvium viventes, ante naille vel duo millia annorum (int. ut supra : οι τότε περιφυγόντες την φθοsui ævi) varia a variis heroibus iterum páv. Mos ad' où significat tempus, ex inventa fuerint. Falso τα μυριάκις μύρια quo varie artes variis a viris denuo inve. έτη eaderm esse censet Boeckhius τοις niebantur. Verbum γέγονε autem nilil χιλίοις ή δις τοσαύτοις, φuum tamen illa habet, quo referri possit, nisi τα μεν-καinnumerabilem annorum seriem signifi- ταφανή; quocirca alterum γέγονε, haud cent inde a diluvio usque ad xiria , dis dubie e repetitione ortum, ut spurium τοσαύτα έτη, quibus Daedalus, Orpheus inclusimus. Verba ή δις τοσαύτα έτη a aliique artium inventores extiterint. Sic pregressis χίλια cet. remota apud nohæc verba, quæ aliter explicari ne- strum scriptorem offendere non debent, queunt, etiam Theophil. ad Autolyc. ij. qui ejusmodi verborum trajectiones amat, 17. p. 330. cepit: και ταύτα είπών γεγε- vid. ad i. 4. Καταφανή γέγονε, ut pasνησθαι, τα μεν μυριάκις μύρια έτη από sivum (protracta 3. intenta sunt), cum κατακλυσμού έως Δαιδάλου δηλοί.-Par. dativo conjunctum est. Cod. B. Theoticulas μέν γάρ cum sequentibus non phil. ad Autol. legit από Δαιδάλου- από conjungendas esse, ex eo patet, quod Ορφέως- από Παλαμήδους.-De Dedalo ápa (conclusionis index, ergo) sequitur; statuario vid. ad Polit. vii. 11. Orpheus quocirca in verbis ότι μέν γάρ affirmandi et Olympus nobilissimi illi poetz et muformulam latere puto, ut ti unu, i. e. sici sunt; Marsyas, Olympi filius, plura τί γάρ άλλο. Scilicet γάρ in Cod. Β. in arte musica dicitur invenisse (vid. Theophili ad Autol. l. I. ubi hæc verba Spanhem. ad Calliin. H. in Dian. 245. exseripta leguntur, deest. Conjicere Fabula de Marsya nota ex Herodoto vii. quoque possis corrigendum esse ούτι μεν 26. Diodor, Sic. iii. p. 335. ubi v. gép: nullo enim modo, int. hoc fieri po- Wesseling.); denique Palamedes plutuisset, ut quid novi inveniretur, si ve- rium perhibetur artium inventor, vid. ad teres illæ artes omnia secula permansis- Polit. vii. 6. Ast. sent. In Cod. Par. scriptum extat ‘Oti- χθες και πρώην] Haud ita pridem. ούν τούτο. γρ. ότι ούν χωρίς τούτο. Ηinc Sie jam Ηomer. 1. Β. 303. χθιζά τε και emendari possit : τούτο μεν γαρ, int. πρώϊς. Ηinc Alcibiad. i. p. 141. D. εστι το πράγμα, hoc est negotium (i. e. oίμαι δε σε ουκ ανήκοον είναι ένιά γε causa), φuamobrem artes et instrumenta χθιζά τε και πρωϊζά γεγενημένα. Gorg. deperdita fuisse statuere debemus ; nam 470. D. τα γάρ εχθές και πρώην γεγοnisi deperditæ fuissent artes, fieri non νότα. Isocrat. Arclidam. 5. 9. p. 118. potuisset, ut denuo invenirentur. Ita Coray : και Πλάταιαν μέν και Θεσπιάς videmus, sine librorumn bonorum auxilio εχθές και πρώην πεποιήκασιν αναστάτους. nihil certi de scriptura lujus loci statui Demosthen, pro Coron. p. 270. Xoès udr posse. Asr.

ούν και πρώην άμ' 'Αθηναίος και ρήτωρ τότε] Cornar. 1. 1. post τότε inseren. γέγονε. Joseph. contr. Apiσn. p. 9ι. dum censet, δηλόν γε explicatque : Quod νέα και χθες και πρώην γεγονότα. Luenim innumera millia annorum illos, qui cian. Hermotim. §. 30. t. i. p. 358. tunc fuerunt, latuere, manifestum est. Schmied. xods kal mpány yevouévous. Hinc videre licet, qua fide agat Stepha- Vid. Gatacker. ad M. Antonin. X. $. 7. nus, notando: Post Tóte invenitur scrip- Simile est illud Sophoclis Antig. 452. tum δηλόν γε: que verba nisi addantur, Ου γάρ τι νυν γε καχθες, αλλ' αεί ποτε suspensa post 871 mauet oratio.' Bip. ταύτα. AsT.

[ocr errors]
[ocr errors]

ΑΘ. Αρ' ολίσθ', ώ Κλεινία, τον φίλον ότι παρέλιπες, τον άτεχνώς χθες γενόμενον;

ΚΛ. Μών φράζεις Επιμενίδης;
ΑΘ. Ναι τούτον

» πολύ γαρ υμίν υπερεπήδησε το μηχανήματι τους ξύμπαντας, ώ φίλε, ο λόγω μεν Ησίοδος

ώ ο εμαντεύετο πάλαι, το δ' έργο εκείνος απετέλεσεν, ως υμείς φατέ.

ΚΛ. Φαμεν γαρ ούν.

5. 2. ΑΘ. Ουκούν ούτω δή λέγωμεν έχειν τότε, ότε εγένετο η φθορά, τα περί τους ανθρώπους πράγματα, μυμίαν μέν τινα φοβεραν ερημίαν, γής δ'4 άφθόνου πλήθος πάμπολυ, ζώων δε των άλλων ερρόντων βουκόλιάττα, και

εϊ τί που αιγών περιλειφθεν ετύγχανε γένος, σπάνια και 11. 678. ταύτα νέμουσιν είναι ζήν τότε κατ' αρχάς.

ΚΛ. Τί μήν;

ΑΘ. Πόλεως δε και πολιτείας πέρι και νομοθεσίας, ών νύν ο λόγος ημίν παρέστηκεν, άρ' ώς έπος ειπείν οιόμεθα

μνήμην είναι το παράπαν;

Πι. ii. 281.

[ocr errors]

και, άρ' έστω ώ η.- ημίν f.-- τ'Ω, τ' fbr.-€ μνήμη Ξ.- οιόμεθα ΑΞΩrfbr : οιώ

[ocr errors]

αρ' οίσθ] Cod. Voss. 'Αριστ', ώ. Ce- 5. 2. λέγωμεν] Legitur etiam λέγοterum in Ald. male ante hæc verba mev: de qua lectione dicetur et in proxAtheniensis nomen omissum est. De ime sequente annotatione. Steph. Epimenide vid. ad i. 11. p. 642. D. ουκούν ούτω δή] Cf. Euseb. 1. 1. p. Ast.

588. Α. Ρτο λέγομεν (sic Cod. Voss. υπερεπήδησε] υπερπηδάν, quod alias et Ficin. arbitramur) νulgo λέγωμεν; est migrare (ut apud Demosthen. adv. vid. ad i. 10. Mox Sov, e ondvia penAristocrat. p. 644. Æschin. adv. Cte. dens, est i. q. apds od Sriv, ad vitam siph. p. 397. t. ii. υπερπηδήσας τον νο- sustentandam S. ad victum. Σπάνια και μον. Ρ. 589. 590.) h. 1. est superare, ταύτα, (eague panca) ad pregressa perexcellere, ut Latin. Supergredi. Similiter tinet βουκόλι’ άττα et αιγών γένος. Senυπερθείν i. 15. AST.

sus est: et quum reliqua periissent ani. 'Holodos] Hesiodus videlicet, ut Boeck- malia, boum armenta aliqua et si quid hius bene observat, l. I. parcum et sim- caprarum relictum fuerit, eaque pauca plicem victum commendat, qualis malva ad vitam sustentandam initio pascenti. est et asphodelus, quo herbas significari bus fuisse id temporis. In prægressis veteres credebant, ex quibus nutrimen- ούτω δή refertur ad έχειν τα περί τους turn parari posset famen et sitim obre- ανθρώπους πράγματα. Αετ. pere prohibens (άλιμον et άδιψον); id αρ', ώς έπος είπεν] Verba ώς έπος ipsum Hesiodum quidem divinasse, Epi- eineîv in Cod. Voss. desunt, sed recte menidem vero invenisse Cretenses con- habent, etsi transposita sunt; pertinent tendebant, vid. Meurs. Cret. iv. 12. Cf. cnim ad μνήμην είναι. In pregressis pro Procl. in Hesiod. "Έργ. 41. p. 19. sq. ed. ών Αld. Loν. Βas. 1.et 2. των. Αυτ. Heins. et Schweighauser. ad Athen. ii. οιόμεθα] Vel oιώμεθα, ut paulo post : 52. p. 393. Αst.

atque ut paulo ante λέγωμεν. Νisi po

[ocr errors]

Ag'

ΚΛ. Ουδαμώς.

ΑΘ. Ουκούν εξ εκείνων των διακειμένων ούτω τα νύν γέγονεν ημίν ξύμπαντα, πόλεις τε και πολιτείαι και τέχναι και νόμοι και πολλή μεν πονηρία, πολλή δε και αρετή;

ΚΛ. Πώς λέγεις;

ΑΘ. “Ας οιόμεθα, και θαυμάσιε, τους τότε απείρους όντας πολλών μεν καλών των κατά τα άστη, πολλών δε και των εναντίων τελέους προς αρετήν ή και προς κακίαν γεγονέναι;

ΚΛ. Καλώς είπες, και μανθάνομεν και λέγεις.

ΑΘ. Ουκούν προϊόντος μεν του χρόνου, πληθύοντος δ' ημών του γένους εις πάντα τα νυν καθεστηκότα προελήλυθε πάντα;

ΚΛ. 'Ορθότατα.

ΑΘ. Ουκ εξαίφνης γε, ως εικός, κατά σμικρον δε εν παμπόλλω τινί χρόνω.

. ΚΛ. Και μάλα πρέπει τούθ' ούτως.

ΑΘ. Εκ γαρ των υψηλών εις τα πεδίαση καταβαίνειν, oίμαι, πάσι φόβος έναυλος εγεγόνει.

ΚΛ. Πώς δ' ού;

ΑΘ. “Ας ουκ άσμενοι μεν εαυτούς εώρων δι ολιγότητα εν τοις περί εκείνον τον χρόνον, πορεία δε, ώστ' επ' αλλή

[ocr errors]

μεθα “σ.-και τα om br.-και post η οm και et γρ Ω.πληθύοντος Ab et γρ Ω: πληθύνοντος *s.-και πάντα Aet γρ Ω: άπαντα *s.-1 ορθ. λέγεις 5.-Πο παιδία 5.

[ocr errors]

tius et ibi λέγομεν, et οιόμεθα utrobique mosth. Leptin. 5. 39. ΑΕschin. adν. (cum Fic.) legamus. Steph. qui sic in Ctesiph. t. iii. p. 388. et ouipà v. 7. p. Not. Ηic οιόμεθα, at decimo hujus pa- 735. A. Vid. Dorvill. ad Charit. p. ginæ versu oiáueda præcedente åpa : in 109.) est puullatim, pedetentim. Ast. quarto autem versu, rursus oíóueda in φόβος έναυλος] έναυλον proprie dici. modo indicativo, præcedente tamen iti- tur id, quod ex audito sonore vel cantu dem åpa. Ego ubique eodem esse lc- in auribus restat, quo tanquam tibiæ gendum modo existinio, nimirum vel oiá- sono (ab aŭads, tibia) aures adhuc perueba, vel vibueba: quamvis subjunctivum sonant (v. P. Victor. Var. Lectt. i. 20.); τη διαπορήσει juncle interrogationi con- tunc transfertur ad omnia, quorum revenire non ignorem. Sic autem in fine cens adhuc memoria est. Vid. Ruhnken. pag. præcedentis duplex est lectio, et ad Tim. p. 100. Þóbos igitur žvavaos λέγωμεν et λέγομεν.

est metus hominibus illis adhuc insilus άρ' οιόμεθα] Sic Cod. Voss. et Fici. et recens quasi, ne videlicet iterum in nus: numquid arbitramur. Vulgo oiá- diluvii periculum venirent, Ast. μεθα; vid, supra. Μox κατά σμικρόν, πόρεια] Rectius πορεία : qua in sigat κατά σμικρά iii. 14. fin. Polit. iv. 4. nif. et πορία apud Ρolluc. STEPH. (Sophist. 21i. C. Theot. 180. E. De- πόρεια) Stepίi. malit πορεία, ut est Plat. VOL. VIII,

B

« PreviousContinue »