Page images
PDF
EPUB
[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

Ν Ο Μ Ο Ι,

Γ.

[ocr errors]

Bek. 11ι. ii. 277.

9. 1. Ταύτα μεν ούν δή ταύτης πολιτείας δ' αρχήν Bers: τίνα ποτέ φωμεν γεγονέναι; μων ουκ ενθένδε τις αν αυτήν ραστά τε και κάλλιστα κατίδου;

ΚΛ. Πόθεν;

ΑΘ. "Οθεν περο και την των πόλεων επίδοσιν είς άρετην μεταβαίνουσαν άμα και κακίαν εκάστοτε θεατέον.

ΚΛ. Λέγεις δε πόθεν;

ΑΘ. Οίμαι μεν από χρόνου μήκους τε και απειρίας και των μεταβολών εν τω τοιούτω.

ΚΛ. Πώς λέγεις;

ΑΘ. Φέρε, αφ' ου πόλεις τ'° εισί και άνθρωποι πολιτευόμενοι, δοκείς αν ποτε κατανοήσαι χρόνου πλήθος όσον γέγονεν,

και ταύτα 5.-5 περ add ΑΩftr.- την οm o, post πόλεων ponit 5.- εις Α: επ'

5. 1. ταύτα] Legitur etiam ταύτη. σιν-. Ac nescio an ita legerit Procl. STEPH.

in Τim. ii. p. 88. πολιτείας γαρ αρχήν ταύτα μεν ουν δη ταύτα] Hec φuidem ζητήσας, αφ' ής εις αρετήν τε και κακίαν hactenus. Polit. ii. 4. ταύτα μεν δη ου- μεταβαίνουσιν αι πόλεις, επήγαγε λέτω. Αristoph. Ρlut. 8. και ταύτα μεν δή γεις δε πόθεν; κ. τ. λ. BoECKH. p. 155. ταύτα. Cod. Voss. oύν ταύτη. Αυτ. μεταβαινουσών] Sic cum Boeckhio

μεταβαίνουσαν] Malim μεταβαινουσών. scripsimus pro μεταβαίνουσαν. Ficinus Aristot. Polit. iv. 5. p. 241. ovußalvet simpliciter vertit : unde civitatum quo. δε τούτο μάλιστα μετά τας μεταβολές φue incrementum et ad virtutem et ad των πολιτειών, ου γαρ ευθύς μεταβαίνου. Όitium licet εnspicere. Ast. Plut. Vol. VIII.

A

111. ii. 278.

b

γε.

ΚΛ. Ούκουν ραδιόν γε ουδαμώς.
ΑΘ. Το δέ γε, ως άπλετόνε τι και αμήχανον αν είη.
ΚΛ. Πάνυ μεν ούν» τουτο

.
ΑΘ. Μώνούν ου μυρίαι μεν επί μυρίαις ημίν γεγό-
νασι πόλεις έν τούτω τω χρόνω, κατά τον αυτόν δε του
πλήθους λόγον ουκ ελάττους εφθαρμέναι και πεπολιτευμέναι
δ' αυ πάσας πολιτείας πολλάκις εκασταχού;* και τοτε!
μεν εξ ελαττόνων μείζoυς, τοτε δε εκ μειζόνων ελάττους,
και χείρους εκ βελτιόνων γεγόνασι και βελτίoυς έκτη

χείο ρόνων;

ΚΛ. 'Αναγκαίον.

ΑΘ. Ταύτης δή πέρι λάβωμεν, ει δυναίμεθα, της μεταβολής την αιτίαν· τάχα γαρ αν ίσως δείξειεν ημίν την πρώτης των πολιτειών γένεσιν και μετάβασιν.

[ocr errors]
[ocr errors]

*s.-τ' οιι .- ράιδιόν γε Ω, δαίδιον Α: μαόν γε *s.- άπλετόν Ωfbr, άπλειστόν ε: άπειρον s.-_h oύν η... post μών οιnisi γε cum Αf et mg Ω.-. έκασταχού πολλάκις r.-1 ποτέ...ποτέ f.-.πι και εκ τ.-n' πέρι λάβωμεν ΞΩfbr : περιλά

p. 329.

δέον] In vet. ράδιον. verum et alibi τω μόνη δή και διανοήματι λάβωμεν αυPqov invenitur apud hunc scriptorem, ubi Toll Trépi tó tolóvde. Aristot. Polit. i. 6. comparationis significatio locum nullum p. 29. λάβωμεν δε περί αυτής την αρχήν habet. STEPH.

εντεύθεν. Ρlat. Phed. p. 246. D. την da dov] Sic Cod. Voss. et Ficin. ne- δ' αιτίας της των πτερών αποβολής, δι' ήν quα και id facile. Vulgo ράον, soleno- ψυχής απορρεί, λάβωμεν. Αc ne dubites Hi permutatione, vid. Heind. ad Ρlledon. dici αιτίαν περί τινος λαβείν, ειδέναι etc. p. 66. sq. In Cod. Voss. abest ye, quæ v. Pliadon. p. 96. Ε. περί τούτων την tamen particula in responsis poni solet, αιτίαν ειδέναι. p. 97. C. ει ούν τις βούaffirmandi vi prædita, ut i. 14. fin. λοιτο την αιτίαν ευρείν περί εκάστου. Ει Vid. Boissonad. ad Philostrat. p. 306. ib. D. άσμενος ευρηκέναι όμην διδάσκαAst.

λον της αιτίας περί των όντων. p. 98. D. ως άπειρον] Ωs est perquam, ut και αυ περί του διαλέγεσθαι υμιν ετέρας τii. 18. p. 816. Β. ως ορθώς άμα και τοιαύτας αιτίας λέγοι. Rep. 1. μουσικώς ώνόμασεν. Εpinom. 4. p. 979. D, αλλά και τούτων πέρι και των γε D. ώς είκότως είπες, ότι cet. Vid. προς τους οικείους μία τις αιτία εστιν. Eustath. ad liad. A. p. (50. et Heind. BOECK H. p. 155, 156. ad Cratyl. p. 41. et Phædon. $. 90, De ταύτης δή περί-της μεταβολής] Αld. το δε vid. ad i. 6. AsT.

Loν. Βas. 1. et 2. πέρι λάβωμεν, Steεκ χειρόνων] Αld. Loν. Βas. 1. χεί- plan. et Βip. περιλάβωμεν. Περί, a nopwv, vitiose. Asr.

mine suo divulsum (vid. i. 10.), geniti. ταύτης δή περιλάβωμεν –της μεταβο- vi circuunlocutio est, ut Pluedon. 96. Ε. λής την αιτίαν] Non prorsus sinile Polit. 1. 3. p. 329. D. Sic et legg. Soplist. p. 249. D. άρ' ουκ επιεικώς ήδη iv. 11. p. 720. Ε. την περί γενέσεως αρφαινόμενα περιειληφέναι τα λόγω το όν; χήν. x. 4. p. 889. Β. τα μετά ταύτα αν Send τηnino scribendum e Fas. 2. δή σώματα γής τε και ηλίου και σελήνης άσπερί (sive, ut vulgo scribitur, πέρι) λά- τρων τειπέρι διά τούτων γεγονέναι. xii. Bwjev, quod et ipse conjeceran, et nu. 6. 951. E. έτι δε και περί της παιδείας πά. perrime conjectum reperi ab Heind, ad σης επιμελητής. Sic x. 2. 886. D. Cf. Theætet. §. 83. Legg. x. p. 898. E. Heusinger. ad Plutarch. de lib. cducat.

ΚΛ. Ευ λέγεις, και προθυμείσθαι δεί σε μεν και διανοεί περί αυτών αποφαινόμενον, ήμάς δε ξυνεπομένους.

ΑΘ. Αρ' ούν υμίν» οι παλαιοί λόγοι αλήθειαν έχειν τι. 677. τινά δοκούσιν;

ΚΛ. Ποίοι δη;
ΑΘ. Το πολλές ανθρώπων φθοράς γεγονέναι κατα-

ασιν

βωμεν 5.-0 μεταβολήν Ωεft, μεταβολήν t.-ν ημϊν Ωιftr.-4 δε 5.-. ποτέ υπα

p. 99. Scripturam περί λάβωμεν jam νασιν ανθρώπων και έσονται, πυρί μεν και conuendavrant Heind. ad Τheatet. 5. ύδατι μέγισται, μυρίοις δε άλλοις έτεραι 83, et Boeckhius, Ast.

βραχύτεραι. Cf. Clemens Alexandr. μετάβασιν] γρ. μεταβολήν. STEPH. Stron. i. p. 519. D. (t. ii. 619. Pott.)

Metáßaow] Sic editt. vett. Ald. Bas. Origen. adv. Cels. iv. 20. t. i. p. 514. D. 1. et 2. Utrumque bene. Illud tamen iv. 62. p. 551. D. Similiter Cicero in malim quia hoc statim præcedit. Bir. Somn. Scip. 16. c. 7. propter eluviones

και προθυμείσθαι] His verbis in Atkl. exustiouesque terrarum, quas accidere Atheniensis nomen præfixum est, et se

tempore certo necesse est.'

Jam vetusquentia 'Ap'où Cliniæ tribuuntur. Vera tissimi et populi (ut Indi, vid. Paulin. orationis dispositio jam in Lovan. deinde System. Brahman. p. 80.) et sapientes in Bas. ), et 2. extat. De participiis (ul Orphici, Heraclitus, deinde Stoici,) αποφαινόμενον et ξυνε πομένους, infinili. in liac sententia fuerunt, ut mundum vorum partes agcntibus, vid. ad i, 11. opinarentur alternis igni vel aqua destrui AsT.

atque restaurari.

Vid. Plutarch. de αρ' ούν κ. τ. λ.] Εxtat hic locus in Oracul. Defect. p. 415. Clemens AlexEuseb. Præp. Ev. xii. 15. p. 587. D. ubi andr. Strom, v. p. 549. Procl, in Tim. scribitur οι παλαιοί λόγοι υμίν αλήθειάν ii. p. 99. Lips. Physiolog. Stoic. iii. 21. τινα έχειν. Deinde Ποιοι δη ex Εuseb. sq. Thomas, de Stoic. undi exustione et Cod. Voss. recepimus pro Ποιοι δέ. p. 178. Notabilis in primis est Cen. AST.

sorini de die nat. c. 18. locus : cujus ποιοι δε] Scrib. ποιοι δή ex Εuseb. (magni) anni tiems sumina est καταPræp. Ev. xii. p. 587. cod. Leid. et Fic. Advouds, quam nostri diluvionem vocant, vertente quinam. Malim etiam, Bpaxúti æstas autem èKTÚpwois, quod est mundi τοτων ανθρώπων λείπεσθαι γένος. Politic. incendium; nam his altcruis temporibus p. 270. D, και δη και το των ανθρώπων γέ- nundus tum exignescere, tum exaquesνος ολίγον τι περιλείπεται. Paullo post cere videtur. Ubi ν. Lindenbrog. p. 89. pro illo, το ποιόν τι περί αυτής διανοηθέν - Cf. Elinenliorst. ad Arnob. adν. gent. i. τες, Euseb. habet το ποίον δή π. α. δ, p. 7.-De diluviis, vid. Τim. p. 25. C. Non necesse. Sophist. p. 217. A. Tí dě Critias 111. A. Aristotel. de mundo c. 4. μάλιστα, και το ποιόν τι περί αυτών δικα- de mir. suscult. c. 82. Strabo 1. p. 83. πορηθείς, έρεσθαι διενοήθης; p. 240. C. sq. ubi v. Casaubon. p. 94. Plin. Η. Ν. πη και το ποιόν τι φοβούμενος ούτω λέ- ii. 84. 86. Schwarz. ad Cellar. Geogr. γεις; Rep. x. p. 602. C. του ποίου τινός Αnt. 1. 1. p. 954. et interp. ad Ovid. Mekép! Aéyels; Phædon. p. 78. B. oủkoûv tam. xv. 262. In primis nobilitatum τoιόνδε τι, ή δ' ος ο Σωκράτης, δεί ημάς est Deucalionis diluvian (vid. Τim. 22. ανερέσθαι εαυτούς, τοπoίω τινι άρα προσ- Α.) de quo v. Sturz. ad Ηellanic. p. 68. ήκει τούτο το πάθος πάσχειν, το διασκε- Ceterum de φθοραίς illis similiter Politic. δάννυσθαι, και υπέρ του ποίου τινός δεδιέ- p. 270. C. φθοραι τοίνυν εξ ανάγκης τότε ναι, μή πάθη αυτό, και το ποίω τινί. μέγισται ξυμβαίνουσι των τε άλλων ζώων BoECKH.

και δη και το των ανθρώπων γένος ολίγον πολλάς ανθρώπων φθοράς] Celebra- τι περιλείπεται. Ηinc Aristotel, Polit. tissima est sententia, terras pristino ten- ii. 6. (c. 5. 5. 13. Schueid.): τους πρώpore Sepenuinero mutatas, et modo igni, τους, είτε γηγενείς ήσαν, είτ' εκ φθοράς modo aqua vastatas esse. Τimaeus 22. τινός έσώσθησαν. Et Joseph. contr. C. πολλαι και κατά πολλά φθυραι γεγό- Δομ. 1. p. 1034. Β. τον δε περί την

ν,

11. ii. 279.

[ocr errors]

κλυσμούς τε και νόσοις και άλλους πολλούς, εν οίς βραχύ τι των ανθρώπων λείπεσθαι γένος.

ΚΛ. Πάνυ μεν ούν πιθανόν το τοιούτον παν παντί.

ΑΘ. Φέρε δή, νοήσωμεν μίαν των πολλών ταύτην την τα κατακλυσμώ ποτέ γενομένην.

ΚΛ. Το ποϊόν τι περί αυτής διανοηθέντες;

ΑΘ. Ως οι τότε περιφυγόντες την φθοραν σχεδόν όρειοι τινες αν είεν νομής, έν κορυφαίς που σμικρά ζώπυρα του των ανθρώπων διασεσωσμένα γένους.

ΚΛ. Δηλον.

ΑΘ. Και δη τους τοιούτους γε ανάγκη που των άλλων απείρους είναι τεχνών και των εν τοις άστεσι προς αλλήλους μηχανών είς τε πλεονεξίας και φιλονεικίας, και οπόσ' άλλα κακουργήματα προς αλλήλους επινοούσιν.

ΚΛ. Εικος γουν.

ΑΘ. Θωμεν δή τας εν τοις πεδίοις πόλεις και προς θαλάττη κατοικούσας άρδην. εν τω τότε χρόνω διαφθείρεσθαι;

ει 5.- νομής pr Α, νομης Ω: νομείς “s.-1 διασεσωσμένα γενους Αλυfbr : γένους

ται. AST,

Ελλάδα τόπον μυρίαι μεν φθοραι κατέσ- phil. ad Autolyc. iii. 18. p. 332. ed. χον, εξαλείφουσαι την μνήμην των γεγο- Wolf. Ceterum αν cum optativo conνότων. AST.

junctum rem tantummodo probabilem βραχύ τι το-γένος] Vulgo articulus indicat. Sic c. 2. ήφανισμέναι αν ελεν το abest, guem Boeckh. bene monuit in. εν τω τότε. Vid. Matthia Gr. Gr. p. terponendum esse, ut Politic. 1. 1. το 721. AST, των ανθρώπων γένος ολίγον τι περιλείπε- ζώπυρα] Igniculi et semina (at Ci.

cero de finib. v.7. Tusc. disput. iii. 1. κατακλυσμώ ποτέ] In Euseb. deest de legib. 1. 12. ubi v. Gorenz. p. 49.) ποτέ. Mox idem legit to holovon, Ex Homerico (Odyss. E. 490.) Auxit : sed ποίος solet pronomen τις comitem σπέρμα πυρός σώζων. Vid. F. Gronoν. habere, uti patet e locis, quæ Boeckh. Observatt. iv. 1. p. 42. et T. Hemstercitavit; quibus adde Legg. x. 12. p. 904. hus. ad Lucian. Tim. p. 336. t. i. Bip. Β. Χenoph. Hist. Grec. iv. 13. λέξoν Locos eorum, qui Platonem imitati sunt, μοι, έφη, ποίου τινός γένους εστίν ; Μe- collegit Ruhnken. ad Τim. p. 129. sq. mor. Socr. iv. 6. 2. ποιόν τι νομίζεις εύ- - Ceterum comma, quod vulgo post νοσέβειαν είναι. In his pronomini τις τes- μης extat, post που posuimus, sensu juondet particula vostra wohl. Ast. bente.-Deinde επινοούσιν pro επινοούσι

όρειοί τινες-νομής] Vulgo νομείς. cum Eusebio scripsimus. Ast. De sententia, similiter Tim. p. 22. D. άρδην] Codd. Voss. et Paris. άρα ήν. όταν δ' αυ οι θεοί την γην ύδασι καθαίρον- Μο σπουδαίως, ut Euseb. ; sed rectius τες κατακλύζωσιν, οι μεν εν τοις όρεσι liabet σπουδαίας jarm propter τέχνας illas διασώζονται βουκόλοι νομής τε, οι δ' εν et μηχανάς, de φuibus paulo ante expoταις παρ' υμίν πόλεσιν εις την θάλασσαν suit. De έχόμενον τέχνης νίde ad vii. υπό των ποταμών φέρονται. Cf. Theo. 20. AST.

[ocr errors]
« PreviousContinue »