Page images
PDF

ρον ούθ' ύστερον ουδ' άπαξ οι Σελγείς επ' άλλοις εγένοντο, αλλά την μεν άλλην χώραν αδεώς έκαρπούντο, υπέρ δε της κάτω της τε εν τη Παμφυλία και της εντός του Ταύρου διεμά

χοντο προς τους βασιλέας αεί· προς δε τους Ρωμαίους επί 5 τακτοϊς τισι κατείχαν την χώραν προς Αλέξανδρον δε πρεσ

βευσάμενοι δέχεσθαι τα προστάγματα είπον κατά φιλίαν· νυν δε υπήκοοι τελέως γεγόνασι, καί εισιν εν τη υπό Αμύντα τεταγμένη πρότερον.

[ocr errors][ocr errors]

λαιοί καλούσιν, άδηλον, είτε της μεγάλης, είτε της μικράς μέ-
ρος ούσαν, ή και τον Τάνταλον Φρύγα και τον Πέλοπα και
την Νιόβην οπoτέρως δ' αν έχη, ή γε επάλλαξις φανερά. η
γάρ Περγαμηνή και η Έλαϊτις, καθ' ην ο Κάικος εκπίπτει,
και η μεταξύ τούτων Τευθρανία, εν ή Τεύθρας και η του 5
Τηλέφου εκτροφή, ανά μέσον εστι του τε Ελλησπόντου και και
της περί Σίπυλον και Μαγνησίαν την υπ' αυτώ χώρας ώσθ',

όπερ έφην, έργον διορίσαι
C. 572 χωρίς τα Μυσών και Φρυγών ορίσματα.

3. Και οι Λυδοι και οι Μαίονες, ους "Όμηρος καλεί Μήο- 10 νας, εν συγχύσει πώς είσι και προς τούτους και προς αλλήλους· [πρός μεν αλλήλους, ότι οι μεν τους αυτούς, οι δ' ετέρους φασί, πρός δε τούτους, ότι τους Μυσούς οι μεν Θράκας, οι δε Λυδούς ειρήκασι, κατ' αιτίαν παλαιάν ιστορούντες, ήν Ξάνθος ο Λυδός γράφει και Μενεκράτης ο Έλαΐτης, ετυμο- 15 λογούντες και το όνομα το τών Μυσών, ότι την οξύην ούτως ονομάζουσιν οι Λυδοί· πολλή δ' ή οξύη κατά τον Όλυμπον, όπου εκτεθήναι φασι τους δεκατευθέντας, εκείνων δε απογόνους είναι τους ύστερον Μυσούς, από της οξύης ούτω προσαγορευθέντας: μαρτυρείν δε και την διάλεκτον μιξολύδιον γάρ 20 πως είναι και μιξοφρύγιον τέως μεν γαρ οικείν αυτούς περί τον Όλυμπος, των δε Φρυγών εκ της Θράκης περαιωθέντων [άν]ελόντων τε της Τροίας άρχοντα και της πλησίον γης, εκεί

[merged small][ocr errors]

νους μεν ενταύθα οικήσαι, τους δε Μυσούς υπέρ τάς του Καΐκου πηγάς πλησίον Λυδών.

4. Συνεργεί δε προς τας τοιαύτας μυθοποιίας ή τε σύγχυσις των ενταύθα εθνών και η ευδαιμονία της χώρας της 5 εντός Αλυος, μάλιστα δε της παραλίας, δι' ήν επιθέσεις εγέ

νοντο αυτή πολλαχόθεν και δια παντός εκ της περαίας, ή και επ' αλλήλους ιόντων των εγγύς. μάλιστα μεν ούν κατά τα Τρωικά και μετά ταύτα τας εφόδους γενέσθαι και τας με

ταναστάσεις συνέβη, τών τε βαρβάρων άμα και των Ελλήνων 10 ορμή τινι χρησαμένων προς την της αλλοτρίας κατάκτησιν

αλλά και προ των Τρωικών ήν ταύτα. τό τε γαρ των Πελασγών ήν φύλον και το τών Καυκώνων και Λελέγων· είρη- Α. 858 ται δ', ότι πολλαχού της Ευρώπης το παλαιόν ετύγχανε πλα

νόμενα, άπερ ποιεί τοϊς Τρωσι συμμαχούντα και ποιητής, ουκ 15 εκ της περαίας. τά τε περί των Φρυγών και των Μυσών

λεγόμενα πρεσβύτερα των Τρωικών εστιν οι δε διττοί Λύκιοι του αυτού γένους υπόνοιαν παρέχουσιν, ή των Τρωικών ή των προς Καρία τους ετέρους αποικισάντων. τάχα δε και επί των

Κιλίκων το αυτό συνέβη· διττοί γάρ και ουτοι· ου μην έχομεν 20 γε τοιαύτην λαβείν μαρτυρίαν, ότι και προ των Τρωικών ήσαν

ήδη οι νύν Κίλικες· ό τε Τήλεφος εκ της Αρκαδίας αφίχθαι νομίζοιτ' άν μετά της μητρός, γάμω δε τω ταύτης εξοικειωσάμενος τον υποδεξάμενον αυτόν Tεύθραντα ένομίσθη τε εκεί

νου και παρέλαβε την Μυσών αρχών. 25 5. Και οι Κάρες δε νησιώται πρότερον όντες και Λέλεγες,

ως φασιν, ήπειρώται γεγόνασι, προσλαβόντων Κρητών, οί και C. 573 την Μίλητον έκτισαν, εκ της Κρητικής Μιλήτου Σαρπηδόνα λαβόντες κτίστης και τους Τερμίλας κατώκισαν εν τη νύν

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][subsumed][ocr errors]

ην ιστoρoύσι μίαν είναι των Αμαζόνων, εκ του επιθέτου τεκμαιρόμενοι: εύσχάρθμους γαρ ίππους λέγεσθαι δια το τάχος: κακείνην ούν πολύσκαρθμον διά το από της ηνιοχείας τάχος:

και η Μύρινα ούν επώνυμος ταύτης λέγεται. και αι εγγύς δε 5 νήσοι ταύτ' έπαθον διά την αρετήν, ών Ρόδος και Κώς ότι

πρό των Τρωικών ήδη υφ' Ελλήνων ωκούντο, και υφ' Ομήρου σαφώς εκμαρτυρείται.

7. Μετά δε τα Τρωικά αί τε των Ελλήνων αποικίαι και αι Τρηρών και αι Κιμμερίων έφοδοι και Λυδών και μετά 10 ταύτα Περσών και Μακεδόνων, το τελευταίον Γαλατών, ετά

ραξαν πάντα και συνέχεαν. γέγονε δε η ασάφεια ού δια τας μεταβολάς μόνον, αλλά και διά τας των συγγραφέων ανομο- Α. 860 λογίας, περί των αυτών ού τα αυτα λεγόντων, τους μεν Τρώας

καλούντων Φρύγας, καθάπερ οι τραγικοί, τους δε Λυκίους 15 Κάρας, και άλλους τούτως. οι δε Τρώες ούτως εκ μικρών

αυξηθέντες, ώστε και βασιλείς βασιλέων είναι, παρέσχον και C. 574 το ποιητή λόγον, τίνα χρή καλεϊν Τροίαν, και τοίς εξηγουμένοις εκείνον. λέγει μεν γαρ και κοινώς άπαντας Τρώας τους

συμπολεμήσαντας αυτούς, ώσπερ και Δαναούς και Αχαιούς 20 τους εναντίους· αλλ' ου δήπου Τροίαν και την Παφλαγονίαν

έρούμεν, νή Δία, ουδε την Καρίαν ή την όμορον αυτή Λυκίαν. λέγω δ', όταν ούτω φη,

Τρώες μεν κλαγγή [τ] ενοπή τ' ίσαν: εκ δε των εναντίων, 25 οι δ' άρ' ίσαν σιγή μένεα πνείοντες Αχαιοί.

και άλλως δε λέγει πολλαχώς, όμως δε, καίπερ τοιούτων όντων, πειρατέον διαιτάν έκαστα εις δύναμιν· ό, τι δ' άν διαφύγη της παλαιάς ιστορίας, τούτο μεν εατέον (ου γαρ ενταύθα το της γεωγραφίας έργον), τα δε νύν όντα λεκτέον.

[ocr errors]
« PreviousContinue »