Page images
PDF

πρός θαλάττη: τούτο δ' έστι το δεύτερον πλευρών είον της Αττικής. το δε λοιπόν ήδη το προσάρκτιόν εστι πλευρόν, από της Ωρωπίας επί δύσιν παρατείνον μέχρι της Μεγαρίδος, η Αττική ορεινή, πολυώνυμός τις, διείργουσα της Βοιωτίαν από της Αττικής: ώσθ', όπερ είπον εν τούς πρόσθεν, ισθμόν γί- 5 νεσθαι την Βοιωτίαν, αμφιθάλαττον ούσαν, της τρίτης χερρονήσου της λεχθείσης, απολαμβάνοντα εντός τα προς τη Πελοποννήσω, τήν τε Μεγαρίδα και την Αττικήν. διά δε τούτο και Ακτήν φασι λεχθήναι το παλαιόν και Ακτικήν την νύν

Αττικής παρονομασθείσαν, ότι τοϊς όρεσιν υποπέπτωκε το πλεϊ- 10 A. 600 στον μέρος αυτής αλιτενές και στενόν, μήκει δ' αξιολόγω κε

χρημένον, προπεπτωκός μέχρι Σουνίου. ταύτας ούν διέξιμεν
αναλαβόντες ............ παραλίας, αφ' ώσπερ απελίπομεν.

4. Μετά δή Κρομμυώνα υπέρκεινται της Αττικής αι Σκειρωνίδες πέτραι, πάροδον ουκ απολείπουσαι πρός θαλάττη: 15 υπέρ αυτών δ' έστιν η οδός η επι Μεγάρων και της Αττικής από του Ισθμού ούτω δε σφόδρα πλησιάζει ταϊς πέτραις η οδός, ώστε πολλαχού και παράκρημνός έστι, διά το υπερκείμενον όρος δύσβατόν τε και υψηλόν ενταύθα δε μυθεύεται τα περί του Σκείρωνος και του Πιτυοκάμπτου, των ληιζομέ- 20 νων την λεχθείσαν ορεινήν, ούς καθείλε Θησεύς. από δε των

[merged small][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][merged small]

άκρων τούτων καταιγίζοντα σκαιόν τον Αργέστην Σκείρωνα προσηγορεύκασιν Αθηναίοι. μετά δε τας Σκειρωνίδας πέτρας άκρα πρόκειται Μινώα, ποιούσα τον έν τη Νισαία λιμένα. η

δε Νισαία επίνειόν εστιν των Μεγάρων, δεκαοκτώ σταδίους 5 της πόλεως διέχον, σκέλεσιν εκατέρωθεν συναπτόμενον προς C. 392 αυτήν· εκαλείτο δε και τούτο Μινώα.

5. Το παλαιόν μεν ούν "Ιωνες είχαν την χώραν ταύτην, οίπερ και την Αττικής, ούπω των Μεγάρων έκτισμένων· διό

περ ουδ' ο ποιητής μέμνηται των τόπων τούτων ιδίως, αλλ' 10 Αθηναίους καλών τους εν τη Αττική πάντας συμπεριείληφε

και τούτους τα κοινά ονόματι, Αθηναίους νομίζων" ως όταν φή εν τώ Καταλόγω

οι δ' άρ' Αθήνας είχον, ευκτίμενον πτολίεθρον, δέχεσθαι δεί και τους νυν Μεγαρέας, ως και τούτους μετα15 σχόντας της στρατείας. σημείον δέ ή γαρ Αττική το παλαιών Ιωνία και Ιας εκαλείτο, και ο ποιητής όταν φή: ένθα δε Βοιωτοί και Ιάονες,

A. 601 τους Αθηναίους λέγει· ταύτης δ' ήν μερίς και η Μεγαρίς.

6. Και δη και των ορίων αμφισβητούντες πολλάκις οι τε 20 Πελοποννήσιοι και "Ίωνες, εν οις ήν και η Κρομμυωνία, συνέ

βησαν και στήλην έστησαν επί του συνομολογηθέντος τόπου περί αυτόν τον Ισθμόν, επιγραφήν έχουσαν επί μεν του προς την Πελοπόννησον μέρους:

τάδ' έστι Πελοπόννησος, ουκ Ιωνία: 25 επί δε του προς Μέγαρα

[ocr errors]

τάδ' ουχί Πελοπόννησος, αλλ' Ιωνία.
οι τε δη την Ατθίδα συγγράψαντες, πολλά διαφωνούντες,
τούτό γε ομολογούσιν, οί γε λόγου άξιοι, διότι τών Πανδιονι-
δών τεσσάρων όντων, Αιγέως τε και Λύκου και Πάλλαντος
και τετάρτου Νίσου, και της Αττικής εις τέτταρα μέρη διαι- 5
ρεθείσης, ο Νίσος της Μεγαρίδα λάχοι και κτίσαι την Νι-
σαίαν. Φιλόχορος μεν ούν από Ισθμού μέχρι του Πυθίου διή-
κειν αυτού φησι την αρχήν, Άνδρων δε μέχρι Ελευσίνος και
του Θριασίου πεδίου. τήν δ' εις τέτταρα μέρη διανομήν άλ-
λων άλλως είρηκότων, αρκεί ταύτα παρά Σοφοκλέους λαβείν: 10
φησί δ' ο Αιγεύς, ότι ο πατήρ ώρισεν εμοί μέν απελθείν εις
ακτάς, τηςδε γής πρεσβεία νείμας: ......α Λύκω

τον αντίπλευρον κήπον Ευβοίας νέμων,
Νίσω δε την όμαυλον εξαιρεί χθόνα
Σκείρωνος ακτής, της δε γης το προς νότον
και σκληρός ούτος και γίγαντας εκτρέφων

είληχε Πάλλας. A. 602 ότι μεν ούν η Μεγαρίς της Αττικής μέρος ήν, τούτοις χρών

ται τεκμηρίοις.

7. Μετά δε την τών Ηρακλειδών κάθοδος και τον της 20

χώρας μερισμόν υπ' αυτών και των συγκατελθόντων αυτούς C. 393 Δωριέων εκπεσείν της οικείας συνέβη πολλούς εις την Αττι

κήν, ών ήν και και της Μεσσήνης βασιλεύς Μέλανθος: ούτος δε και των Αθηναίων εβασίλευσεν εκόντων, νικήσας εκ μονομα

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]
« PreviousContinue »