Page images
PDF
EPUB

Ignota tauris illigaturum iuga
Perunxit hoc Iasonem:

Hoc delibutis ulta donis pellicem,
Serpente fugit alite.

Nec tantus umquam siderum insedit vapor
Siticulosae Apuliae;

Nec munus humeris efficacis Herculis

Inarsit aestuosius.

At, si quid umquam tale concupiveris,
Iocose Maecenas, precor,

Manum puella savio opponat tuo,

Extrema et in sponda cubet.

Hor., Ep., iii.

40. A Contest between two Buffoons.

Nunc mihi paucis

Sarmenti scurrae pugnam Messique Cicirri,
Musa velim memores, et quo patre natus uterque
Contulerit lites. Messi clarum genus Osci;
Sarmenti domina exstat: ab his maioribus orti
Ad pugnam venere. Prior Sarmentus: "
Equi te
Esse feri similem dico." Ridemus, et ipse
Messius: "Accipio;" caput et movet. "O, tua cornu
Ni foret exsecto frons," inquit, "quid faceres, quum
Sic mutilus miniteris ?" At illi foeda cicatrix
Setosam laevi frontem turpaverat oris.

Campanum in morbum, in faciem permulta iocatus,
Pastorem saltaret uti Cyclopa, rogabat:

Nil illi larva aut tragicis opus esse cothurnis.
Multa Cicirrus ad haec: donasset iamne catenam
Ex voto Laribus, quaerebat; scriba quod esset,
Deterius nihilo dominae ius esse. Rogabat
Denique, cur umquam fugisset, cui satis una
Farris libra foret, gracili sic tamque pusillo?
Prorsus iucunde cenam produximus illam.

Hor., Sat., I. v. 51-70.

41. A Quarrel is sometimes entertaining.

Proscripti Regis Rupili pus atque venenum
Hybrida quo pacto sit Persius ultus, opinor

Omnibus et lippis notum et tonsoribus esse.
Persius hic permagna negotia dives habebat
Clazomenis, etiam lites cum rege molestas;
Durus homo atque odio qui posset vincere Regem,
Confidens tumidusque, adeo sermonis amari,
Sisennas, Barros ut equis praecurreret albis.
Ad Regem redeo. Postquam nihil inter utrumque
Convenit;-hoc etenim sunt omnes iure molesti,
Quo fortes, quibus adversum bellum incidit: inter
Hectora Priamiden animosum atque inter Achillem
Ira fuit capitalis, ut ultima divideret mors,
Non alium ob causam, nisi quod virtus in utroque
Summa fuit; duo si discordia vexet inertes,
Aut si disparibus bellum incidat, ut Diomedi
Cum Lycio Glauco, discedat pigrior, ultro
Muneribus missis-Bruto praetore tenente
Ditem Asiam, Rupili et Persi par pugnat, uti non
Compositum melius cum Bitho Bacchius. In ius
Acres procurrunt, magnum spectaculum uterque.
Persius exponit causam, ridetur ab omni
Conventu, laudat Brutum laudatque cohortem :
Solem Asiae Brutum appellat, stellasque salubres
Appellat comites, excepto Rege; canem illum,
Invisum agricolis sidus, venisse; ruebat
Flumen ut hibernum, fertur quo rara securis.
Tum Praenestinus salso multoque fluenti
Expressa arbusto regerit convicia, durus
Vindemiator et invictus, cui saepe viator
Cessisset, magna compellans voce cuculum.
At Graecus, postquam est Italo perfusus aceto,
Persius exclamat: "Per magnos, Brute, deos te
Oro, qui reges consueris tollere, cur non

Hunc Regem iugulas? Operum hoc, mihi crede, tuorum est."

Hor., Sat., I. vii.

42. A Roman Bore.

Ibam forte Via sacra, sicut meus est mos,
Nescio quid meditans nugarum, totus in illis;
Accurrit quidam notus mihi nomine tantum,

Arreptaque manu: Quid agis, dulcissime rerum?"

"Suaviter, ut nunc est," inquam, "et cupio omnia, quae vis." Quum adsectaretur: "Num quid vis?" occupo. At ille:

"Noris nos," inquit; "docti sumus." Hic ego: "Pluris
Hoc" inquam "mihi eris." Misere discedere quaerens,
Ire modo ocius, interdum consistere, in aurem
Dicere nescio quid puero, quum sudor ad imos
Manaret talos. "O te, Bolane, cerebri
Felicem!" aiebam tacitus, quum quidlibet ille
Garriret, vicos, urbem laudaret. Ut illi

Nil respondebam, "Misere cupis," inquit, "abire:
Iamdudum video; sed nil agis; usque tenebo;
Prosequar hinc quo nunc iter est tibi."

Nil opus est te

Circumagi: quendam volo visere non tibi notum;

Trans Tiberim longe cubat is, prope Caesaris hortos."
"Nil habeo quod agam, et non sum piger, usque sequar te.”
Demitto auriculas, ut iniquae mentis asellus,
Quum gravius dorso subiit onus. Incipit ille:
"Si bene me novi, non Viscum pluris amicum,
Non Varium facies: nam quis me scribere plures
Aut citius possit versus ? quis membra movere
Mollius? invideat quod et Hermogenes, ego canto."
Interpellandi locus hic erat: "Est tibi mater,

Cognati, quis te salvo est opus ?" Haud mihi quisquam :
Omnes composui." "Felices! Nunc ego resto.
Confice namque instat fatum mihi triste, Sabella
Quod puero cecinit divina mota anus urna :
'Hunc neque dira venena, nec hosticus auferet ensis,
Nec leterum dolor aut tussis, nec tarda podagra;
Garrulus hunc quando consumet cumque : loquaces,
Si sapiat vitet, simul atque adoleverit aetas.'

Hor., Sat., I. ix. 1–34.

43. A Miser to the last.

"Pauper Opimius argenti positi intus et auri,
Qui Veientanum festis potare diebus
Campana solitus trulla vappamque profestis,
Quondam lethargo grandi est oppressus, ut heres
Iam circum loculos et claves laetus ovansque
Curreret. Hunc medicus multum celer atque fidelis
Excitat hoc pacto: mensam poni iubet atque
Effundi saccos nummorum, accedere plures

Ad numerandum: hominem sic erigit; addit et illud:
"Ni tua custodis, avidus iam haec auferet heres.

Men' vivo? Ut vivas igitur, vigila: hoc age! Quid vis?

Deficient inopem venae te, ni cibus atque
Ingens accedit stomacho fultura ruenti.

Tu cessas? Agedum, sume hoc ptisanarium oryzae! Quanti emtae? Parvo. Quanti ergo? Octussibus. Heu, heu, Quid refert, morbo an furtis pereamve rapinis?'"

Hor. Sat., II. iii. 122–157.

44. Precepts of Gastronomy.

Nec sibi cenarum quivis temere arroget artem,
Non prius exacta tenui ratione saporum.
Nec satis est cara pisces averrere mensa
Ignarum, quibus est ius aptius et quibus assis
Languidus in cubitum iam se conviva responet.
Umber et iligna nutritus glande rotundas
Curvet aper lances carnem vitantis inertem:
Nam Laurens malus est, ulvis et arundine pinguis.
Vinea submittit capreas non semper edules.
Fecundae leporis sapiens sectabitur armos.
Piscibus atque avibus quae natura et foret aetas,
Ante meum nulli patuit quaesita palatum.
Sunt, quorum ingenium nova tantum crustula promit.
Nequaquam satis in re una consumere curam,
Ut si quis solum hoc, mala ne sint vina, laboret,
Quali perfundat pisces securus olivo.

Massica si caelo suppones vina sereno,
Nocturna, si quid crassi est, tenuabitur aura,
Et decedet odor nervis inimicus; at illa
Integrum perdunt lino vitiata saporem.
Surrentina vafer qui miscet faece Falerna
Vina, columbino limum bene colligit ovo,
Quatenus ima petit volvens aliena vitellus.
Tostis marcentem squillis recreabis et Afra
Potorem cochlea: nam lactuca innatat acri
Post vinum stomacho; perna magis ac magis hillis
Flagitat immorsus refici, quin omnia malit,
Quaecumque immundis fervent allata popinis.
Hor., Sat., II. iv. 35-62.

45. The Plagues of Life in Town.

Matutine pater, seu Iane libentius audis,
Unde homines operum primos vitaeque labores
Instituunt―sic dis placitum-tu carminis esto
Principium. Romae sponsorem me rapis: "Eia
Ne prior officio quisquam respondeat, urge!"
Sive Aquilo radit terras seu bruma nivalem
Interiore diem gyro trahit, ire necesse est.
Postmodo, quod mi obsit, clare certumque loquuto
Luctandum in turba et facienda iniuria tardis.
"Quid vis, insane, et quas res agis?" improbus urget
Iratis precibus: "tu pulses omne, quod obstat,
Ad Maecenatem memori si mente recurras?"
Hoc iuvat et melli est, non mentiar; at simul atras
Ventum est Exquilias, aliena negotia centum
Per caput et circa saliunt latus. "Ante secundam
Roscius orabat sibi adesses ad Puteal cras."
"De re communi scribae magna atque nova te
Orabant hodie meminisses, Quincte, reverti."
"Imprimat his, cura, Maecenas signa tabellis."
Dixeris: "Experiar;"-"Si vis, potes" addit et instat.
Hor., Sat., II. vi. 20-39.

46. Circumstances alter Cases.

Luculli miles collecta viatica multis

Aerumnis, lassus dum noctu stertit, ad assem
Perdiderat; post hoc vehemens lupus et sibi et hosti
Iratus pariter, ieiunis dentibus acer,

Praesidium regale loco deiecit, ut aiunt,
Summe munito et multarum divite rerum.
Clarus ob id factum, donis ornatur honestis,
Accipit et bis dena super sestertia nummum.
Forte sub hoc tempus castellum evertere praetor
Nescio quod cupiens, hortari coepit eumdem
Verbis, quae timido quoque possent addere mentem
I, bone, quo virtus tua te vocat, i pede fausto,
Grandia laturus meritorum praemia !—Quid stas?
Post haec ille catus, quantumvis rusticus: Ibit,
Ibi eo, quo vis, qui zonam perdidit, inquit.

Hor., Epp., II. ii. 26-40.

« PreviousContinue »