Page images
PDF
EPUB

indicassem, nisi periculum esset ne semel iterumque admissus in plures deinceps editiones manaret. Sic v. 248. Ti sine accentu habent omnes editiones jam inde ab Hervagiana tertia. .

ν. 53. χρηστοισι δούλοις ξυμφορά τα δεσποτων | κακώς πιτνούντα, και φρενων ανθάπτεται.] Solus Matthie πιτνόντα. Idem tamen mitvoûvt' v. 1267. ubi omnes ante Brunckiuin excepto Lascari πιτνόντ' habent. Priore loco πίπτοντα Stobaeus, πίτνοντα Eumathius, mounente Ρorsono. Ηanc veram esse scripturam monui ad Heracl. 77. Corrigendi accentus vv. 1192. 1202. 1253. 1283. Recte omnes πιτνόντων v. 859.

V. 56. ώσθ' ίμερός μ' υπηλθε γη τε κουρανο | λέξει μολούσαν δεύρο, δεσποίνης τύχας.] Theognetus apud Αtheneum p. 104. C. πεφιλοσόφηκας γη τε κουρανω λαλών, ] οίς ουθέν έστιν επιμελές των σων λόγων.

v. 62. Τί δ' έστιν, ώ γεραιέ; μή φθάνει φράσαι.] Εschylus Τheb. 486. κόμπαζ' επ' άλλω, μηδέ μοι φθόνει λέγων. Αη λέγειν ?

v. 66. "Ήκουσά του λέγοντος, ου δοκών κλύειν.] Simulans me non audire. De hac potestate verbi cokeiv vide Valckenarium ad Hippol. 462. BRUNCK. Exemplis adde μαίνεσθαι δοκών, pretending to be mad, apud Aristophanem Ran. 564.

v. 67. πεσσούς προσελθών, ένθα δη παλαίτεροι | Θάσσουσι,] Παλαίτατοι, quod a Brunckio expulsum revocarunt Zimmermannus et Matthiæ, merus est librariorum

error, Hermannus ad Vigerum nn. 56. 57. Idem fortasse dicendum de ασφαλέστατα ν. 741. Αpud Tyrteum III. 5. χαριέστατος exhibet ed. Stobæi Trincavelliana, monente Gaisfordio.

v. 84. Τις δ' ουχί θνητων; άρτι γιγνώσκεις τόδε,] Γιγνώσκει [γινώσκει] contra MSS. plerosque in edd. quaedam irrepsit.

-Sed γινώσκει C. Non igitur error typographicus, ut putat Musgravius. PORSON. Lascaris, Aldus, Hervagius ed. prima, Brubachius, τίς δ' ουχί θνητων, (θνητών. L.) άρτι γινώσκεις τόδε, (τόδε. L. Β.) &c. Ηervagiana secunda ex emendatione,

de quo

1. Verbis omnes editiones similibusque brevitatis caussa passim

cum addere debeam, quarum usurpandarum mihi copia fuit. Inter alias, velim sciat lector, neque Lascaris neque Brubachii editionem a me inspectam esse. Si quid a Porsono aliisque prætermissum ex his editionibus affero, id mecum ab amico communicatum est, qui eas duobus tribusve locis meo rogatu inspexit. (tiv Lasc. Brub.)

τίς δε ουχί θνητων άρτι γινώσκει τόδε, &c. Ιtaque cetera omnes ante Musgravium. Fuisse apud veteres qui hanc scripturam amplexi essent, diserte testatur scholiastes, cujus testimonio uti debuit Musgravius. Cum apti in hac scriptura sensum minus commodum præberet, versum ita refinxerunt histriones : τίς δ' ουχί θνητών τουτο γινώσκει σαφως. Histrionum audaciam sæpe reprehendunt veteres grammatici in scholiis allegati. De qua re vide Valckenarium ad Phen. 1286.

v. 85. ως πας τις αυτόν του πέλας μάλλον φιλεί,] Scripsit Euripides Tv télas, ut legisse videtur scholiastes. Ita Æschylus Prom. 335. Suppl. 388. Εum. 416. 507. Sophocles Ed. C. 803. Ant. 479. Αj. 1151. Phil. 340. ΕΙ. 551. Aloadis VIII. 3. Euripides Hipp. 441. Heracl. 2. Ηel. 739. 921. Ιon. 1948. Herc. 192. 591. 730. Alcmena XII. 1. Bellerophonte XXIII. 1. Dictye XIV. 3. Rhadamantho II. 6. Incert. CCXIV. Eodem sensu reperitur των πλησίον apud nostrum Ηec. 982. Σώσόν νυν αυτον, μηδ' έρα των πλησίον'. Ubi varietas a Porsono memorata του πλησίον meam emendationem confirmare videtur. . Bis apud Τheognidem legitur τον πλησίον, νν. 201. 611. Qui τον πέλας dixerit veterem et probatum scriptorem nullum reperio, preter Herodotum III. 142. εγω δε τα το πέλας επιπλήσσω, αυτός κατά δύναμιν ου ποιήσω. Ubi Atticus scriptor, ni fallor, dixisset τοις πέλας.

ν. 86. οι μεν δικαίως, οι δε και κέρδους χάριν, Noster Herc. 633. πάντα τανθρώπων ίσα. | φιλουσι παιδας οι τ' αμείνονες βροτών, | οί τ' ουδέν όντες. Ρro φιλουσι παιδας finge poetam dixisse φιλούσ' εαυτούς, et hujus loci sententiam habebis, qui Musgravio Brunckioque ita obscurus visus est, ut ille versum excidisse, hic hunc ipsum spurium esse crediderit. Probos etiam homines sue rei studere auctor est Sophocles Ed. C. 309. τίς γαρ εσθλός ουχ αυτω φίλος ; Passim autem sistuntur δίκη et κέρδος tanquam sibi contraria. . Vide Heracl. 2. Hypsip. VI. Κακοις το κέρδος της δίκης υπέρτερον. V. 87.

εί τούσδε γ εύνης oύνεκ' ου στέργει πατήρ;] Ει hic érei, quandoquidem, significare monent Reiskius et Brunckius. Alii aliter interpretantur.

Nemo autem animadvertit, saltem

1. Νοtanda ellipsis articuli haud ubivis obvia, των πλησίον pro των των πλησίον.

nemo monuit, Euripidem, si ei dixisset, scripturum fuisse, ei τούσδε γ' εύνης ένεκα μη στέργει πατήρ. Querenda igitur alia particula, quæ et meliorem sensum reddat, et negativam oú sine solæcismo sibi subjici patiatur. Scribendum kal constat ex simili errore in Hipp. 1007. και δη το σωφρον τουμόν ου πείθει σ' ίσως. Ubi εί δή omnes edd. ante Musgravium, κει μη pessime Valckenarius et Brunckius. Kai nostro loco est even so. ν. 122.

το δ' άρ' είθίσθαι ζήν επ' ίσοισιν | κρείσσον.] Το yap edd. et MSS. Mutavit Brunckius. Porson. Schol. To γαρ είθίσθαι. ο γαρ αντί του δέ. Matthiæ tó yàp, ut vulgo. Idque satis defendunt Marklandi verba ad Suppl. 8. Infra v.573. γαρ defendi potest e Phen. 1620.

v. 127. τα δ' υπερβάλλοντ' | ουδένα καιρόν δύναται θνατους.] Εxplicant plerique quasi sensus sit, ο μέγας όλβος ου μόνιμος εν βροτοίς, tritissima sententia. Hos reprehendit Brunckius, ipse reprehensus ab Hermamo Dissert. de Ellipsi et Pleonasmo p. 131. qui interpretatur, ουδέν καίριον δύναται, yereor ut recte. Ουδένα καιρον est ουκ εις καιρόν, άκαίρως. Noster Ηel. 486, καιρον γαρ ουδέν ήλθες, i. e. intempestive enim accessisti. Nostro loco non est intempestire, sed immoderate, supra modum. De qua significatione si quis dubitat, consulat lexicographos, praecipue H. Stephanum ν. Καιρός'. Δύναται est ισχύει, σθένει, ut alibi passim. Verba igitur ουδένα καιρόν dúvata. Ovatois significant plus æquo valent mortalibus, i. e. potentiores quam expedit reddunt homines, ad tempus scilicet. Pergit enim poeta, μείζoυς δ' άτας, όταν οργισθη | δαίμων, οίκοις απέδωκεν.

ν. 131. "Εκλυον φωνάν, έκλυον δε βοάν | τας δυστάνον Κολχίδος. | ουδέ πω ήπιος. αλλ' ώ γεραιά,] Post Κολχίδος fortasse excidit οικτράν. Οίκτρον ιάλεμον dixit noster Suppl. 281. οικτράν αυδάν Sophocles Εl. 193. όπα ibid. 1067. Homerus Od. Λ. 420. οικτροτάτην δ' ήκουσα όπα Πριάμοιο θυγατρός.

1. Euripides Iph. Τ. 414. φίλα γαρ ελπίς εγένετ' επί πήμασι βροτών, άπληστον ανθρώπους | όλβον βάρος, οι φέρονται | πλάνητες εποίδμα, πόλεις τε βαρβάρους περώντες, | κεινα δόξα. γνώμα | τοις μεν άκαιρος όλβου, | τοϊς δ' εις μέσον ήκει. (Ita, aut non multo secus, legendum videtur. In stropha legendum ν. 403. έβασαν, έβασαν, άμικτον αιαν, ένθα κουρα | Δία τέγγει βωμούς | και περικίονας ναούς αίμα βρότειον.) Significat γνώμα άκαιρος όλβου, ni fallor, cupido immodica divitiarum.

haud raro.

v. 134. λέξoν. επ' αμφιπύλου γαρ έσω | μελάθρου βοαν έκλυον. | ουδε συνήδομαι, γύναι, | άλγεσι δώματος.] Si metrum dactylicum est, quod affirmare nolim, legendum yóov έκλυον et ω γύναι. Βοάν e v. 131. facile irrepere potuit. Tóov in re simili habet noster Alc. 88. Suppl. 87. (ubi legendum yóov ^') El. 1211. Quod ad wyúval attinet, sæpius, fateor, w male addunt quam omittunt librarii. Omittunt tamen

Vide nostrum Ion. 415. 925. ν. 138. επει μή φίλια κέκρανται.] Dixisset Euripides, ut mihi videtur, επεί ου φίλια κέκρανται. Reponendum igitur, Porsono non invito, επεί μοι φιλία κέκραται, et quo amicitia mihi cum hac domo intercessit. Saltem legendum επεί μοι, in quo consentiunt quatuor codices, liber Puteani, et ed. Lascaris.

v. 139. Ουκ εισί δόμοι. φρουδα γαρ ήδη | τάδ'. ο μεν γαρ έχει λέκτρα τυράννων. | ή δ' έν θαλάμους τάχει βιοταν δέσποινα,] Φρούδα γαρ ήδη τάδ' pro φρούδα τάδ' ήδη solus Porsonus, idque ex conjectura, appositis scholiastæ verbis: ano δε αρσενικού εις ουδέτερον μετέστη. φρούδα γαρ τάδε. τα οικήματα λέγει. Distinguendum, φρούδα γαρ τάδε, τα οικήματα λέγει. Γαρ ipsius est grammatici, ut alibi passim. Ita v. 56. ουρανόν γαρ λέγει νυν τον αέρα. ν. 67. πεσσούς γαρ νυν τους τόπους των κυβευτων. V. 190. το γαρ πολλά αντί του επί πολύ. V.

127. το γαρ λιστα, αντί του λαστον. V. 176. ομφήν γαρ νυν την φωνήν λέγει. ν. 764. εις οδόν γαρ, αντί του, εις τήν της νίκης αρχήν εληλύθαμεν. ν. 906. το γάρ παρεμπολάν αντί του κερδαίνειν τίθεται. Νon igitur scholiaste auctoritate nititur φρούδα γαρ ήδη τάδ'. Οmnes preter Porsonum φρουδα τάδ' ήδη, ut jam dixi, cum plena distinctione.

Deinde ο μεν γαρ έχει δώμα τυράννων omnes ante Brunckium, preter Lascarin et Musgravium, qui λέκτρα τυράννων dederunt. Musgravii conjecturam, τον μεν γαρ έχει λέκτρα τυράννων, adoptarunt Brunckius et Zimmermannus. Rectius Beckius, imo omnino recte, mea quidem sententia, τον μεν γαρ έχει δωμα Tupávvwv. Sed rectius, opinor, inquit Porsonus, serrabitur nominativus, ut ó mèv et n accuratius opponantur. Mutatio casus, si opus esset, sexcentis exemplis defendi posset, e quibus unum tantum afferam. Noster Or. 1999. τω μεν ο στρατηλάτας πατηρ εκλήζετο. | ο δε παις Στροφίου, κακόμη τις ανήρ. Quod addit Porsonus, Jasonem rectius dici έχειν quam έχεσθαι, verissimum est, si legatur λέκτρα. Sin autem legatur δωμα, νοι, 11, No. 5.

C

Creontis regia rectius Jasonem habere dicitur, quam ab eo haberi, Utrum exhibeant scripti codices, incertum est. Tacent enim de hac varietate Musgravius et Βrunckius. Sed fac omnes λέκτρα exhibere, quis nescit quoties contra omnes fere codices et Lascarin veram scripturam dederit Aldus ? Vide vv. 217. 425. 480. 491. 509. 543. 656. 741. 812. 906. 925. 1050. Ceterum Matthiæ, nescio quo auctore, χω μεν γαρ έχει λέκτρα τυράννων scripsit. Malim, και ο μεν γαρ έχει. Vide Hippol. 246. Ιph. Α. 5. 15. ΕΙ. 1317. Sed particulas kai pèv yap ita conjunctas in tragicorum scriptis non inveni.

v. 148. "Αίες, ώ Ζεύ, και γα, και φως, | ιαχάν, οίαν α δύστανος | μέλπει νύμφα;] His verbis respondent v. 174. Πως αν ές όψιν ταν αμετέραν έλθοι, μύθων τ' αυδαθέντων ! détait' oupáv; Si certum esset iaxav mediam apud Atticos semper producere, facile reponi posset αχάν, ut monui ad Heracl. 752. Sed ιαχαν defendit Electre ν. 707. κάρυξ ιαχει βάθροις, cui respondet v. 721. πείσας άλοχον φίλαν. Ubi gratum mihi fecisset Euripides, si άκοιτιν scripsisset. Verum in hac voce, ut in pápos aliisque quibusdam, nonnibil licentiæ poetis Αtticis concedendum videtur. Participium διαλακήσασα tertiam producit apud Aristophanem Nub. 410. Subjunctivus λακήσης primam corripit Ρac. 382.

ν. 151. τί σοι (τί τοι edd. Lips.) ποτέ τας απλάστου κοίτας έρος, ω ματαία, | σπεύσει θανάτου τελευτάν; | μηδέν τόδε λίσσου.] Ιdem ordo versiculorum infra vv. 435---438. Recte Matthiae τίς σοι, ut vulgo. Scholiastes legisse videtur, τίς σοι ποτε τασο απλήστου κοίτας έρως. Fluctuant libri inter απλήστου et απλάστου, quorum hoc fortasse nimis Doricum est. Sed nescio an scripserit poeta τας απλάτου κοίτας, eoden sensu quo τας ανάνδρου κοίτας ν. 435. "Απλατον proprie est id cui nemo πελάζει, πλάθει, sive πλησιάζει. Soph. Trach. 17. πρίν τήσδε κοίτης έμπελασθήναι ποτε. Idem Phil. 677. Ixionem appellat τον πελάταν λέκτρων ποτέ των Διός. "Απλατον pro άπλαστον tragico Riies. 310. reddidit Piersonus ad Mærin p. 25. Solennis est hæc varietas.

ν. 157. κείνω τόδε μή χαράσσου. | Ζεύς σοι τόδε συνδικά

.] Táde [v. 158.] Ald. Tóde ex A. L. Brunckius. Porson. Male, cum tantillo intervallo præcedat alterum tóde. Scribendum etiam συνδικήσει, nomente Musgravio. Scholiastes mendose συν δίκη, ita tamen ut συνδικήσει potius quam συνδικάσει legisse

σει.

« PreviousContinue »