Page images
PDF
EPUB

Thucydides I. 90. &c. Si quis autem oủv in ův mutare velit, non desunt loca, quæ hanc mutationem confirmare videantur. Sophocles Phaedra 111. 1. ου γάρ ποτ' αν γένοιτ' άν άσφαλής πόλις. Euripides Hipp. 960. ποιοι γαρ όρκοι κρείσσονες, τίνες λόγοι, | τήσδ' αν γένοιντ' άν, ώστε σ' αιτίαν φυγειν; Suppl. 447. πως ούν έτ' αν γένοιτ' αν ισχυρα πόλις. Εl. 534. Πώς δ' άν γένοιτ' αν εν κραταιλέω πέδω | γαίας ποδων έκμακτρον; Apud Sophoclem Phil. 116. vide an legendum, Onpati år γίγνοιτ' άν, είπερ ώδ' έχει. θηρατέν ούν pro θηρατέα edd. pleræque ex emendatione Triclinii. Aristophanes Thesm. 772. πόθεν ουν γένοιντ' άν άθλίω πλάται; πόθεν; Ηic etiam fortasse geminandum αν.

v. 1993. δει γάρ νυν ήτοι γης σφε κρυφθήναι κάτω, ή πτηνών αραι σωμ' ες αιθέρος βάθος,] Δει γάρ νιν νulgo. Mutavit Barnesius. Porson. Particulas uév vuv sæpe conjungunt tragici. Ιta noster Or. 1914. Ηipp. 20. 1338. Andr. 955. Heracl. 834. Ion. 1039. El. 664. 873. 1244. Qui autem yap yuv dixerit, neminem eorum reperio 1. Legendum videtur, dei nyáp ve štou γης γε κρυφθηναι κάτω. Que scriptura ne cui ex Heathii officina petita videatur, hunc usum particulæ ye exemplis nonnullis illustrabo. Euripides Ion. 431. ήτοι φιλούσα γ ής υπερμαντεύεται, | ή και τι σιγώσ' ών σιωπάσθαι χρεών. Incertus Rhes. 816. ευ νυν τόδ' ίσθι, (Ζευς ομώμoται πατήρ) | ήτοι μάραγνά γ, καρανιστής μόρος, | μένει σε δρώντα τοιάδ". Herodotus I. 11. άλλ' ήτοι κεινόν γε τον ταύτα βουλεύσαντα δει απόλλυσθαι, ή σε τον έμε γυμνήν θηησάμενον, και ποιήσαντα ου νομιζόμενα. Ρlato Apol. Socr. p. 27. C. τους δε δαίμονας ουχί ήτοι θεούς γε ηγούμεθα είναι, ή θεών παιδας ; Gorgia p. 460. Α. ανάγκη αυτον ειδέναι τα δίκαια και τα άδικα, ήτοι πρότερόν γε, ή ύστερον μαθόντα παρα σου. Ρlura exempla dare supersedeo. Sine ye Æschylus Agam. 671. 858. Sophocles Ant. 1182. Euripides Or. 1508. Hipp. 1193. Hel. 1191.

ν. 1900. έμων δε παίδων ήλθον εκσώσων βίον, μή μοι τι δράσωσ' οι προσήκοντες γένει, | μητρώον εκπράσσοντες ανόσιον

1. Euripides Bacch. 32. τοιγάρ νυν αυτας εκ δόμων οίστρησ' εγωι uaviais. Ita, vel vùv, edd. pleræque. Recte viv avras, eas ipsas, Aldus et codd. Parisienses. Vol. II. No. 5.

G

póvov.] Vertit Portus, Meorum vero liberorum veni ut servaren vitam, ne aliquid mihi faciant Creontis cognati, vindicantes injustam cædem matris. Paullo melius Barnesius et Musgravius, vindicantes injustam cædem a matre eorum perpetratam. Sed quam ineptum est illud, ne aliquid mihi faciant Creontis cognati. Scripsit proculdubio Euripides, μή νιν τι δράσωσ' οι προσήκονTes yével. Hanc scripturam sententia flagitante in Italica versione expressit Carmelius, in Anglica Wodhullus, in Teutonica Bothius, ut alias versiones taceam, quarum in præsentia copiam non habeo. Cum supra ν. 285. dixerit noster, μή μοι τι δράσης παιδο ανήκεστον κακόν, erunt fortasse qui vulgatam nostri Ioci scripturam servari posse putent, modo subaudiatur aútous. Sed hoc durum videtur, et altera ratio lenissima est.

Vocabula viv, μιν, μεν, μοι, facile permutantur. Δραν τι accusativum postulare nemo nescit. Vide vv. 94. 285. 290.

ν. 1350. οιεξ εμού πέπονθας, οιά τ' ειργάσω.] Malim οία δ' είργασαι. De particula vide ad Ηeracl. 874. ubi e nostra fabula attuli κινεί δε χόλον ν. 98, έκλυον δε βοάν ν. 131. πικρον δε κηδος ν. 401. δοκείς δε χρυσου ν. 957. άλλως δ' εμόχθουν ν. 1026. φίλτατον δέ μοι κάρα ν. 1067. Ειργάσω an είργασαι legatur parum interest. Utrumque a tragicis passim usurpatum, sed post πέπονθας paullo melius videtur είργασαι. Hoc etiam fortasse restituendum Sophocli Phil. 928. οία μ' ειργάσω, | οι” ηπάτηκας.

v. 1351. συ δ' ουκ έμελλες, τάμ' ατιμάσας λέχη, | τερπνούν διάξειν βίοτον, εγγελων εμοί, | ούθ' η τύραννος, ούθ' ο σοι προσθείς γάμους | Κρέων ανατεί τησδε μ' έκβαλείν χθονός.] Legendum, ουδ' η τύραννος, ουδ' ο σοι προσθείς γάμους | Κρέων ανατί &c. Ούτε enim post ου vel ουδε solecum est. Citat Matthia Gramm. Gr. . 602. Thucydidem ΙΙΙ. 48. και μηδε οίκτω πλέον νειμαντες, μήτ' επιεικεία. Ubi μήτε οίκτο habent omnes fere codices, et quatuor antiquissimæ editiones. Sed hujusmodi errores etiam contra librorum consensum tollendi sunt.

v. 1364. Λέχους σφέ γ ήξίωσας oύνεκα κτανειν;] Σφε κήξίωσας Αld. Σφέ γ ήξίωσας Α. D. L. Po RSON. Omnes edd. notam interrogationis, addunt quæ, ni fallor, particulam ye adesse vix patitur. Si compositum επαξιω apud Εuripidem

Verum ibi par

1. Non sum oblitus annotationis meæ ad v. 500.

ticula

exstaret, indubitanter reponerem σφ' επηξίωσας. Επαξιω legitur apud Sophoclem Εl. 658. επαξιοί Εd. C. 1497. έπηξίωσα Phil. 803. έπαξιώσας EI. 1974. Αpud nostrum Οr. 607. έπαξία pro έστ' αξία, Βacch. 246. επάξια pro έστ' άξια legendum alibi monui.

v. 1975. Ου δήτ', επεί σφας τηδ' εγω θάψω χερι,] Recte Zimmermannus επεί σφας. Ορθοτονείσθαι pronomina σφών, σφίσι, σφας, docent veteres grammatici. Aldus in hac re parum sibi constat, qui opas dederit apud Sophoclem Cd. T. 1470. 1508. (ubi σφας) apud Εuripidem Οr. 1125. Βacch. 231. 955. 958. σφας apud Eschylum Prom. 442. σφας apud Sophoclem (Ed. C. 486. Ant. 128. Aj. 839. Idem opiow dedit apud Æschylum Prom. 480. apud Sophoclem Ed. C. 59. . El. 1070. (ubi recte Schæferus opuv). Comici ab horum pronominum usu consulto se abstinuisse videntur.

v. 1393. ΜΗ. Ούπω θρηνείς, μένε και γήρασκ'. | ΙΑ. Ω τέκνα φίλτατα.. ΜΗ. Mητρί γε, σοι δ' ού.] Ita pro μένε και γηρας metri caussa Porsonus. . Si quid mutandum est, εφuidem malim Φευ τέκνα φίλτατα. Ιta paullo ante ν. 1390. Φευ φευ μυσαρα και παιδολέτoρ. Sophocles Ant. 1299. φευ φεύ ματερ αθλία, φευ τέκνον. Αpud Eschylum Prom. 98. ai ai pro peù peù omnes edd. ante Porsonum. Sed vulgatam scripturam defendere videtur simile violatæ ouvapeias exemplum in EΙ. 1933. ΟΡ. Τάδε λοίσθιά μοι προσφθέγματά σου. | ΗΛ. Ω χαιρε πόλις. χαίρετε δ' υμείς | πολλά, πολίτιδες. De formula w xaipe dixit Porsonus ad Or. 470. Quinquies in una fabula ouvá pelav propter mutatam personam violavit Sophocles. Vide Ed. C. 199. 143. 170. 173. 1757. Hoc si Sophocli licuit, quidni Euripidi licuerit? Multa de hac quæstione habet Seidlerus de Verss. Dochm. p. 80. Cujus diligentiam quidem laudo, licet nostrum locum prætermiserit; judicium non item.

ν. 1410. ούς μήποτ' έγω φύσας ώφελος | εκ σου φθιμένους επιδέσθαι.] Ita primus Musgravius ex propria conjectura. Vulgatam após ooù recte, ut mihi quidem videtur, revocavit Matthiæ : non quo creticos in hoc metro admittendos censeam, sed pericu

ticula ye non est otiosa, sed magnam vim addit pronomini oou, q. d. such a wretch as you.

losum est receptam scripturam quamvis mendosam mutare, nisi magnam veritatis speciem habeat quæ in ejus locum substituatur. Quis autem sibi persuaderi sinat προς σου pro εκ σου librariorum errorem esse, quibus apos hoc sensu usurpatum fraudi fuisse ostendit Porsonus ad Hec. 762. Alterum argumentum contra Musgravii emendationem a metro duci potest. Rarissime dactylum spondeo aut anapæsto in eadem carminis anapæstici dipodia subjicit Euripides. In omnibus ejus tragediis quæ ad nostram ætatem pervenerunt, vix plura exempla reperias, quæ quidem non sint manifesto corrupta, quam λευκών αιθέρα Andr. 1999. θνητών δ' όλβιος Ιph. Α. 161. πυρί τωδαιθέρος Ιon. 84. καθαρας θήσομεν ibid. 105. φυγάδας θήσομεν ibid. 109. θάρσει. Παλλάδος EI. 1319. μόχθων σώζομεν ibid. 1353". Multa hujusmodi olim apud Euripidem lecta ex edd. recentibus sublata sunt. Talia fuerunt in hac fabula taūpov δή γένος ν. 1083. πημαίνουσά σε ν. 1895. Brunckius celato lectore μείζoυς ήλυθον dedit v. 1079. ubi recte νulgo legitur ήλθον μείζoυς. Quid nostro Ioco faciendum sit, equidem nescio. Bentleii emendationi o pelov favet ejusdem licentiæ alterum exemplum in Cretensium fragmento Π. αγνόν δε βίον τείνομεν, εξ ου | Διός Ιδαίου μύστης γενόμαν. Que verba in legitimo systemate anapæstico leguntur. Nonnihil de hac quæstione dixi ad Iph. A. 46. Censuræ Trim. t. VII. p. 456. Si

neque ώφελον neque προς corruptum est, fieri nequit quin aliquid exciderit. Non indignum esset Εuripide, oύς μήποτεγω φύσας και τάλας | ώφελος όσσοις | προς σου φθιμένους επιδέσθαι. Sed quo facilius est quid scribere potuerit poëta, eo difficilius est quid re vera scripserit conjicere.

Ρ. Ε.

1. Horum nonnulla, imo pleraque, nullo fere negotio, si opus esset, emendari possent. Quid enim facilius e. g. quam levkov åv aidépa πορθμενόμενος pro λευκών αιθέρα π. reponere? Sed nullum locum ob hanc solam caussam sollicitandum censeo, quæ tamen in locis alioqui suspiciosis suspicionem haud parum auget. In El. 1319. vide an legendum, θάρσει

. ζαθέαν Παλλάδος ήξεις ή πόλιν. αλλ' ανεχου. Longe τηelius ζαθέαν πόλιν quam οσίαν πόλιν. Vide Tro. 219. Ιon. 184. Longe melius (αθέαν Παλλάδος quam Παλλάδος οσίαν, ubi quatuor sunt breves syllabæ deinceps.

EPISTOLÆ QUÆDAM

SELECTÆ.

EPIST. V. (Lib. I. 20.)

FRANCISCO VERTUNIANO!.

Ternas a te uno die accepi, sed omnes eodem argumento, addo etiam eadem indole avimi tui, hoc est, illa amoris in te mei significatione. Qui erit unus character tuarum literarum, ut, cum eo obsignatas ad me mittes, semper possim agnoscere esse tuas. Gratum etiam officium tuum, quo me erga puellam Catharinam Rupæam et matrem ejus prosecutus es.

Omnes literæ tuæ, ut jam dixi, idem continebant. In quo præcipuis duobus respondebo: de Critico et de verbo Macte. Ac primum de eo, quod prius ordine est, de Critico. Non est quod vos Asclepiadæ gloriemini de vetustate Medicinæ vestræ, qui nobis objicitis Machaona et Podalyrium. Habet et ista doctrina quam Grammaticam vulgus vocat, neque tamen intelligit, habet, inquam, et vetustissimos suos vindices, Linum et Palamedem, et Cadmum et alios. Sed hoc nihil ad Criticum. Ita sane.

Volebam tamen nescius ne esses, eam a maximis viris non solum cultam, sed etiam excultam fuisse. Qui enim de ea libros reliquerunt, maximi viri, etiam in aliis studiis, fuerunt, Crates, Aristophanes, Nicander, Callimachus, Apollonius ille Rhodius, Chrysippus, alii heroes magni. Illi igitur in monumentis suis reliquerunt nobis, Grammatices tres partes' esse: quarum primanı Texnıkriv vocarunt, secundam iotopukniv, tertiam ιδιαιτέραν. Τεχνικής πραγματείαν νοcant eam, que in elementorum et syntaxeos disciplina tota est : 'IoTopkriv, eam quæ in mythologiis poetarum, in Oratorum et Historiarum descriptionibus,

1. Franciscus Vertunianus, medicus, cliens Ludovici Castanæi Rupiposæi, de quo vide Museum Crit. T. I. p. 349.

2. De hac artis Grammaticæ divisione vide Museum Crit. T.I. p. 124. De ipsa Critica, et de iis qui eam exercuerunt, omnino consulendus est Henricus Valesius in Libello de Critica a Petro Burmanno evulgato Amstelod. 1740. Ob materiæ affinitatem huic Epistolæ proxime subjiciendam putavimus aliam quam ad Scriverium scripsit.

« PreviousContinue »