Page images
PDF
EPUB

ovčauws. Adde Euripidein Cycl. 513. Ipsa poëtæ verba apposuissem, si locum corruptum emendare potuissem.

v. 910. υμών δε, παιδες, ούκ άφροντίστως πατήρ | πολλών έθηκε συν θεοίς προμηθίαν.] Υμίν edd. MSS. Υμων est emendatio Valckenarii ad Pheniss. 1475. Σωτηρίαν Αld. Προμηθίαν A. B. D. FI. P. Προμυθίαν Lasc. PORSON. An Grece dicitur Θείναι προμηθίαν μέριμναν, σπουδην, aut aliquid ejusmodi, eo sensu quem hic locus requirit? Saltem media forma in his locutionibus longe usitatior est. Ita Sophocles (Ed. T. 134. προ του θανόντος τήνδ' έθεσθ' επιστροφήν. Αj. 12. εννέπειν δ' ότου χάριν σπουδήν έθου τήνδ. Ιbid. 536. 'Έπήνεσέργον, και πρόνοιαν ήν έθου. Videor tamen mihi activam formam alicubi reperisse, sed locum in præsentia indicare nequeo.

v. 925. Τί δητα λίαν τοισδ' επιστένεις τέκνοις;] Τι δή τάλαινα Α. Β. D. Cott. FI. L. P. PORSON. Recepit hanc scripturam Matthiæ, quæ rejicienda esset, etiamsi in centum codicibus reperta esset. Quid enim usitatius adverbio Niav in hujusmodi Iocutionibus ! Homerus 11. Ε. 361. λίην άχθομαι έλκος, και με βροτος ούτασεν ανήρ &c. Similia sunt μη λίαν τάκου supra ν. 159. μέγα στένειν ν. 293.

v. 934. ημείς μεν εκ γης τήσδ' απαίρομεν φυγή.] Malim απαρούμεν, ut jam monui ad Ηeracl. 323. Vide Porsonum ad V. 848.

v. 937. ΙΑ. Ουκ οίδ' άρ' ει πείσαιμι. πειρασθαι δε χρή. ΜΗ. Συ δ' άλλα σην κέλευσιν αιτείσθαι πατρος | γυναίκα, παιδας τήνδε μη φεύγειν χθόνα.] [Vulgo] ουκ οίδ' αν εί πείσαιμι, ubi constructio esset, ει πείσαιμι αν, sed hoc durum. Mutavi igitur literam, sæpe cum altera confusam. Porson. Vulgatam revocarunt Zimmermannus et Matthiæ. Male fecisse Porsonum ostendit similis locus a multis ante me cum nostro comparatus. Euripides Alc. 49. Λαβών "θ'. ου γαρ οίδ' αν εί πείσαιμί σε.

Sic etiam Plato Timeo ΙΙΙ. p. 26. Β. εγω, α μεν χθες ήκουσα, ουκ αν οίδα ει δυναίμην άπαντα εν μνήμη πάλιν λαBeir. Quæ verba attulit Matthiæ Gramm. Gr. 9.598. c. Ordo est, ουκ οίδ' ει πείσαιμ' άν, ut recte monet Porsonus. In hac particulæ ei significatione, optativus locum non haberet, nisi adderetur av. Diverso ordine Aristophanes Av. 1017. ME. Υπάγοιμι ταρ' άν. ΠΕΙ. Νη, Δή, ως ουκ οίδα γ ει | φθαίης άν. επίκεινται γαρ εγγυς αυταιί. Ceterum ex Medee responso patet verba ουκ οίδ' αν ει πείσαιμι idem significare quod φόβος ei nelow v. 187. i. e, vereor ut persuadere possim ; non puto me persuasurum. Sic etiam in Alcestidis loco. Simili ratione verba ουκ αν οιδα ει δυναίμης &c. apud Ρlatonem significant cereor ut possim &c. verba ovk oida ei poains åv apud Aristophanem vereor ut evadere possis. Hoc moneo, ut ostendam verba Græca ouk oida ei non posse Latine reddi haud scio an. Hæc enim Latina verba apud probatos scriptores semper affirmandi sensum habere docent grammatici. Græca contra aut negant, aut saltem rem in medio relinquunt, ut nostra fabula v. 71. ο μέντοι μύθος, ει σαφής όδε ουκ οίδα. De locutione συ δ' άλλα vide ad Ηeracl. 565.

v.966. πατρός νέαν γυναίκα, δεσπότιν τ' εμην,] Legendum δεσπότιν δ' έμήν, levi quiderm mutatione, sed magni momenti, ut infra manifestum fiet. Eschylus Pers. 150. άλλ' ήδε θεών ίσον οφθαλμοίς | φάος ορμάται μήτηρ βασιλέως, | βασίλεια δ' έμή, προσπίτνωμεν. Sophocles Ed. C. 1975. ώ σπέρματ' ανδρος τουδ', έμαι δ' ομαίμονες. Τrach. 741. τον άνδρα τον σον ίσθι, τον δ' εμον λέγω | πατέρα, κατακτείνασα τηδ' εν ημέρα. Euripides Ηec. 539. ο δ' είπεν, Ώ παι Πηλέως, πατήρ δ' εμός. Herc. 97. έλθοι τ' έτ' άν παις ουμός, ευνήτωρ δε σος. Εl. 1943. σφαγάς αδελφής (sub. ημετέρας) τήσδε, μητέρος δε σης. In his omnibus reticetur pèr in priore membro, quod tamen interdum exprimitur. Noster Eneo Ι. 3. Τυδεύς, τόκος μεν Οινέως, πατηρ δ' εμός. Ιnterdum etiam in utroque membro est τε. Assentior Marklando legenti in Iph. Α. 1153. και τω Διός τε (vulgo γε) παιδ', εμώ τε συγγόνω. Sophocles Trach. 405. Προς την κρατούσαν Δηάνειραν, Οινέας | κόρην, δαμαρτά θ' Ηρακλέους (είμή κυρω | λεύσσων μάταια) δεσπότιν τε την εμήν. Verte, Dejaniram Enei filiam, qua et uxor Herculis est, et mea domina. Si vero te non est in priore membro, non potest esse in posteriore, nisi hujus subjectum, ut vocant, diversum sit a subjecto prioris. Optime se habet δεσπότιν τ' εμήν supra v. 17. προδους

. γαρ αυτου τέκνα, δεσπότιν τ' έμήν, γάμους Ιάσων βασιλικοις ευνάζεται. Diversi enim sunt Jasonis liberi ab uxore, que verbis δεσπότιντ' εμήν significatur. Quod si λέκτρα (i.e. γυναικα) pro τέκνα scripsisset poeta, jam non δεσπότιν τ' εμήν, sed δεσπότιν δ' εμήν scribendum esset, quod recte, ni fallor, reposiuimus nostro loco, ubi eandem mulierem et novam Jasonis uxorem et suam dominam appellat Medea. Simile mendum est in An

drom. 25. πλαθείσ' '

Αχιλλέως παιδί, δεσπότη τ' εμώ. Cum de solo Neoptolemo sermo sit, repone deo tórn séu. Minus recte Brunckius δεσπότη γ εμφ. Hec tamen scriptura adhibenda videtur in Iph. Α. 1455. Πατέρα τον αμόν μη στύγει, πόσιν τε σόν. Lego πόσιν γε σόν, maritum scilicet tuum, quem odisse non debes. Confer Androm. 247. Ελένη νιν ώλεσ', ουκ εγώ, μήτηρ γε σή. Βacch. 993. Τι φαίνομαι δήτ'; ουχί την Ινούς στάσιν, 1 ή την Αγαύης αστάναι, μητρός γ έμής ; In his γε valet scilicet.

ν. 972. Νυν ελπίδες ουκέτι μοι παίδων ζόας,] Omnes preter Porsonum (was. Quod hæc forma in Atticoruin scriptis hodie apparet, librariorum culpa factum arbitror. In Iph. T. 150. neutra forma cum metro conciliari potest. In Here. 664. primo adspectu præstare videtur (was, sed alterum metro satisfacere videbit, qui versus 663. et 665. cum strophicis comparabit.

v. 979. Πείσει χάρις, αμβρόσιος τ' αυγα πέπλων, 1 χρυσεότευκτον στέφανον περιθέσθαι.] Versus 980. non omnino cum strophico congruit. Scio quam periculosum sit nova verba confingere, sed analogiæ conveniret XpvoeóTEKTOV. Porson. Præter metricas rationes, nonnihil vitii subesse ostendit ipsa verborum sententia, puellæ scilicet persuasuram esse venustatem divinumque splendorem pepli, ut coronam capiti imponat. Reiskii conjecturam, πέπλους χρυσεότευκτόν τε στέφανον, a tot editoribus neglectam esse miror. Sed nusquam verius est quam in re critica id quod dicitur, λόγος γαρ έκ τ' άδοξούντων των | κακ των δακούντων αυτός, ου ταυτον σθένει. Cum autem auctuent libri inter πέπλου et πέπλων, πέπλον potius quam πέπλους legendum arbitror. Deinde χρυσότευκτον, quod metro convenientius est quam χρυσεότευκτον, in interpretatione scholiastae legitur, eamque formam exhibet Eschylus Τheb. 666. et Περραιβίσιν apud Athenæum p. 499. A. Apud Euripidem Phæn. 227. libri partim XPUTEOTEÚKTOLS partim XPUOOTEVKTOIS, sed hoc postulare videtur metrum. In Ιon. 1085. metri caussa legendum χρυσοστέφανον pro χρυσεοστέφανον. In EΙ. 470. χρυσοτύπω pro χρυσεοτύπω nuper reposuit Seidlerus, etiam recte facturus, meo quidem judicio, si v. 725. χρυσόμαλλον pro χρυσεόμαλλον scripsisset. Ceterum intellige nostro Ioco την χάριν του πέπλου, και την αυγήν του στεφάνου.

v. 986. Συ δ', ώ τάλαν, ώ κακόνυμφε | κηδεμων τυράννων, ! παισιν ου κατειδώς ή ολέθριον βιοταν προσάγεις, η αλόχω τε σα VOI.. I. NO. 5.

F

[merged small][merged small][ocr errors]

στυγερόν θάνατον.] Primus hujus carninis versus est, Νυν έλπίδες ουκέτι μοι παίδων ζόας. Ιtaque non miror ολέθριον βιοταν pro certa morte dictum Reiskio displicuisse. Quod ille conjecit, όλεθρον ού βιοταν, nminime malum est, - sed meliora prebet scholiastes, cujus verba apponam : συ δε, φησίν, ώ επ' ολέθρω γινόμενε νυμφίε της Γλαύκης, και επιγαμβρίαν ουκ ευτυχή ταύτην προς τους βασιλείς εσχηκώς, όλεθρον τους αυτού παιδί και τη νύμφη κατασκευάζεις, ου συνείς το επ' ολέθρο μηχάνημα. βιοτά (νulgo βιοταν) δε παισιν, αντί του, τη βιοτή των παίδων. Legendum igitur όλεθρον βιοτα, et in antistrophico versu 995. delendum τα vel σα, quorum neutrum habet Lascaris. Geminatum dativum παισιν et βιοτα sequentia exempla satis illustrabunt. Noster Tro. 690. "Ακουσον, ώς σοι τέρψιν εμβάλω φρενί. Heracl. 63. Bούλει πόνον μοι τήδε προσθείναι χερί ; Ηel. 81. ξύγγνωθι δ' ημίν τοις λελεγμένοις, γύναι. (Confer ΕΙ. 348.) El. 380. που παίς Ορέστης και άρα σοι τύμβω καλώς παρών αμύνει ;

ν. 1055. μα τους παρ' Αίδην νερτέρους άλάστορας,] Παρ' Aion legendum monui ad Sophoclis Aj. 634. Mus. Crit. I. p. 365. Contrarium errorem, dativum scilicet pro accusativo, exhibent codices Parisienses in Heracl. 949. ubi recte edd. ός και παρ Αίδην ζωντά νιν κατήγαγες.

v. 1067. ώ φιλτάτη χειρ, φίλτατον δέ μοι κάρα, | και σχημα, και πρόσωπον ευγενές τέκνων, και ευδαιμονοίτον.] Repone ευδαιμονοίτην. Vide ad Aristophanis Ach. 738. legendurn etiain oρώτην Alc. 273. ήρκεσάτην Εl. 1300.

In Alc. 664. recte ήλλαξάτην edd. fere omnes.

v. 1080. αλλά γαρ έστιν | μούσα και ημίν, ή προσομιλεί σοφίας ένεκεν" πάσαισι μεν ού | παύρον γαρ δή γένος εν πολλαις | εύροις αν ίσως | ούκ απόμουσον το γυναικών.] Ita Porsoņus ex conjectura. Edd. pleræque, maūpov dri yévos év πολλαισιν. Lascaris et codd. plerique, παρον δε δή γένος εν πολλαίς, unde παυρον τόδε δή γένος εν πολλαις Musgravius in annotatione, quod receperunt Brunckius, Beckius, Zimmermannus, Matthiae. . Omnes etiam præter Reiskium et Porsonum KOÚK απόμουσον. Ε Reiskii sententia Iocus ita constituendus est : παύρον δε γένος εν πολλαίσιν | εύρους αν ίσως | ούκ άπόμουσον το γυναικών. Cui hactenus assentior, ut δε ob precedens μεν repræsentandum, et oúk pro koúk legendum opiner. Sophocles Ant. 255. ο μεν γαρ ηφάνιστο, τυμβήρης μεν ού | λεπτή δ',

άγος φεύγοντος ώς, επην κόνις. Phil. 545. επείπερ αντέχυρσα, δοξάζων μεν ού, | τύχη δε πως είς ταυτόν ορμισθείς πέδον. ΕΙ. 905. και χερσί βαστάσασα, δυσφημώ μεν ου, χαρά δε πίμπλημευθύς όμμα δακρύων. Αdde Euripiderm Heracl. 195. Ηel. 42. 1020. Ion: 1534. &c. Ita si semper locuti sunt tragici, quis non videt, neque παύρον τόδε δή γένος cum Musgravio, neque naūpov gap di révos cum Porsono scribendum esse? Si codex ápxétutos hujus fabulæ hodie superesset, non is quidem quem histrionibus ediscendum dedit poëta, sed is qui annis octigentis aut nongentis post Christum natum in alicujus monasterii angulo repertus est, parum dubito quin in eo legeretur, παύρον δε γένος εν πολλαίς. Quam scripturam alii aliter majori studio quam successu emendare conati sunt. Quid multa ? Scripsit Euripides, παυρον δε γένος (μίαν εν πολλαις | εύροις αν ίσως) | ουκ απόμουσον το γυναικών. Μίαν inserendum patet ex Heracl. 328. ένα γαρ εν πολλοίς ίσως | εύροις άν, όστις εστί μη χείρων πατρός. Εx scholiaste verbis, ου πάσαις, άλλ' ολίγοις, ών ουσα μία και αυτή τυγχάνω, eum μίαν in exemplari suo habuisse erit fortasse qui suspicetur.

ν. 105. σώματά θ' ήβην εισήλθε τέκνων,] Longe melius membrane, σωμά τ' ες ήβην ήλυθε τέκνων, ut ediderunt Brunckius, Beckius, Zimmermannus, Matthie. Σώμα pro σώματα noster Suppl. 62. (σώμα ταλαίνας άταφον) Herc. 703. Sic etiam déuas Suppl. 273.

v. 1113. Φίλαι, πάλαι του προσμένουσα την τύχην,] Legendum πάλαι δη, si quid in his rebus video. Sophocles Ed. C. 1627. Ω ούτος, ούτος Οιδίπους, τι μέλλομεν | χωρείν ; πάλαι δή τάπό σου βραδύνεται. Phil. 806. 'Αλγώ πάλαι δη ταπί σοι στένων κακά. Euripides Palamede VIII. Αίας, πάλαι δή σ' έξερωτήσαι θέλων, | σχολή μ' απείργε. Αristophanes Αν. 921. Πάλαι, πάλαι δη τήνδ' εγώ κλήζω πόλιν. Αdde oυ -νεωστι δη Heracl. 485. Passim autem invicem permutari δη et TOL sæpe monuit Porsonus cum aliis. Altero abhinc versu inter και δη et καίτοι Huctuant libri. Vide ad Sophoclis Aj. 1368. Μus. Crit. Ι. p. 487.

v. 126. Τι φής και φρονείς μέν ορθά, κου μαίνει, γύναι,] Non est sollicitandum hoc mèv, licet vis ejus paullo obscurior sit. Noster Ion. 520. Ευ φρονείς μεν, ή σ' έμενε θεου τις, ώ ξένε, βλάβη; Sic etiam υγιαίνεις μεν, sanane es, Aristophanes Αν. 1214.

« PreviousContinue »