Page images
PDF
EPUB
[ocr errors]

wheat for each soldier, and one chænir for each servant. Now it appears from Herodotus (VI. 51.) that the Spartan kings, when they dined at home, had no more than two chænices for their allowance. The daily ration of the Athenian captives, confined in the Sicilian stone-quarries, was only two cotyle of four, i. e. half a chænir. Whence, if there were no express testimony to the point, we might conclude that one chænir was the usual daily allowance for one man. But we have surer grounds for this determination. Herodotus (VII. 187.) intimates, and Diogenes Laertius (VIII. 17.) expressly says, that one chænir was a man's daily allowance, and a pretty good one too, being equivalent to somewhat less than two pounds. Hesychius. Χοίνικες, αι βαθείαι (παχείαι Philemon Ler. Technol.) πέδαι. kai ai ép nuépas opopal. Hence Alexarchus, who affected a phraseology of his own, used to call a chanix vuepot popis, as we are told in Athenæus (III. p. 98. E.). Hence also soldiers of the same mess were called ouoxoivikes (Plutarch. Sympos. Prob. II. 10.)

Now a medimnus contained 48 chænices, and consequently 71 medimni would last a man 360 days or about an Attic year, and 533,333 medimni would suffice for 71,111 people ; but it is not probable that women, children and slaves, who amounted to at least two-thirds of the whole population, consumed the same daily proportion as the freemen; and we shall be justified in estimating their consumption at an average of of a chænir each per

diem. Put therefore x for the whole number of citizens, then

16

2x

will represent the freemen, and

the women, children and

3

7.0 slaves, the daily consumption of corn will be chænices, and

9

2520

the yearly consumption,

X x, and this = 533,333 X 48,

9

which is the number of chænices annually imported. This equa

18 tion, being solved, gives for the value of x, 91,428

35 This calculation is of course a very rough one, but I think triat it is likely to come within 10,000 of the real number of the inhabi

1

tants of Athens; and the result very nearly accords with that which had before been deduced from other considerations.

I might have taken notice that it seems probable from some passages of the Comedians, that I have considerably over-rated the average allowance of individuals in fixing it at a chænir per diem, but I was not willing to deal too largely in inferences.

X.

JOSEPHI JUSTI SCALIGERI

EPISTOLÆ QUÆDAM

SELECTÆ.

EPIST. X. (LIB. I. 84.)

Isacio CASAUBONO.

In limine ipso Epistolæ tuæ oceurtit quæstio de loco Chrysostomi in Acta, nepi tñs Movádos, quam ipse non exponit, sed ex loco Anastasii Sinaitæ a te producto licet colligere εξακισχιλιοστον αριθμόν Μονάδα apud calculones dictam fuisse: : quod satis mirari non possum. Του δε θαυμάζειν η άγνοιά μου airia. Nuspiam enim alibi legi : et absque Anastasio fuisset, quid esset illa Movas apud Chrysostomum, nulla conjectura assequi potuissem. Sed de sex millium numero, satis constat, veteres Theologos putavisse mundum duraturum tot millia, quot sunt dies Hebdomadis. 'Quia vero to ėčanuepov opera creationis sibi vindicat, septimus autem dies quietem, propterea aiunt confidenter, sex millia quidem annorum duraturum mundum : sed septimum millenarium alii alias interpretantur : quod longum esset referre. Et propterea in sex ætates mundum distinguunt, propter senarium numerum; et ultima tempora præter illas sex ætates ad aliud referunt. Itaque quod legimus apud Hesychium, plane ex Theologis illis est, ut alia multa apud illum eruditissimum Glossographum. Mονας, αριθμός, ή εξ μοίραι των επτάδων.

1

Vides tuam hanc μονάδα esse, eamque εξ εκ των επτά. Νam ita potius legendum, non én tádw: nisi dicamus This entádos omnes movádas vocatas fuisse étádas : quod concedi potest. *Hoc unum certum est, Hesychium in animo habuisse, sex de septem millibus dici Mováda; cujus caussam quis reddere potest? Jam Chrysostomus Homilia viii. in c. u. Epist. 11. ad Timotheum, qui est locus quem indicasti in tuis literis, ároπώτατα dixit: υπό τον εξακισχιλίων αριθμόν άπαντα άγεσθαι, και έν τούτου κανόνι πάντα μερίζειν, και πολυπλασιάζειν: denique hunc numerum esse, in quo πάντα, ώσπερ in cardine quodam otpépetat. Quæ verba si proposueris Logistæ cuidam vel mediocriter vel exquisite docto, vix est, quin te cum tuo auctore risu excipiat. Vere dicam. Ego multum faveo Chrysostomo, propter illud Aumen eloquentiæ, quod nunquam lutulentum fuit, sed semper sibi simile est. Hoc tamen non possum dissimulare, quod in eo scriptore deprehendi, quum ab illis discessit, quæ ad sacram paginam pertinent, nihil puerilius, ne dicam inscitius esse illo. Quale est hoc, quum dicit sex millium numerum omnia comprehendere et omnes partitiones recipere, quum certe multæ sint, quas non recipiat, quales septem, et novem, ut alias taceam, Jocularia sunt. Longe absurdior, ineptior, et stolidior Anastasii sententia, qui et eadem dicit, et preter ista νult eum numerum πάσης αριθμητικής επιστήμης σημαντικόν esse.

. Ulteriusne potuit progredi, ut ludibrium deberet Logistis de trivio? Caussa tantæ imperitiæ est hallucinatio, quæ senarium numerum, cum sex millibus annorum confundit. Vetustissimi Patres, qui tepi ėčanué pou scripserunt, aiunt merito in sex diebus não av tiv ktiou absolutam, quia senarius numerus est perfectus, quod ex partibus suis, quas aliquotas vocant, componatur, 1. 11. 111. et propterea mysticum aliquid esse in sex millibus annorum, quos duraturo mundo attribuunt. Vide Augustin. de Trinit. lib. 4. eundem lib. 4. de Genesi ad literam : et alios. Ergo numerus sex est perfectus, et ex suis partibus constat: ο δε αντιστοιχων αυτω αναγωγικώς e čaklox.dioo Tòs ápomos, nihil tale potest habere, quum ab unitate ad decem, unus sit tantum perfectus numerus vi, a x ad c numerus xxvii. à centum ad mille, ccccxcvi. ut est in propos. ultima Elementi ix. Quare vides et Chrysostomum, et, qui illum sequitur, Sivaitam Anastasium attribuisse sex millibus, quod senario simplici debebant, id est, Tô s', quod competit

[ocr errors]

Hoc ego

Didicimus ergo Μονάδα esse εξακισχίλια, quod magis magisque admirationem auget: quæ major erit, si ad verba Chrysostomi mentem advertamus ; τάχα αν εκατόν μονάδες λιτρων χρυσίου συνήχθεσαν. Omnium nec Monarcharum Christianorum, etiam ne Turcarum quidem annui reditus cum illis compositi hanc summam colligere possint. Nam centies sexies mille pondo auri sunt coronatorum Solatorum Francicorum 86400000'. hoc est, ut Calculones (quos ypaupatiotas vocat Chrysostomus ipse) milliones LXXXVI, et præterea quadringenta millia coronatorum. Quid dignum tanto feret hic promissor hiatu ? Vides absurditatem : cetera mando tibi. tamen hodie me didicisse fateor, veteribus Calculonibus sex millia Mováda esse : quod ne mirer, nemo unquam a me impetrare poterit. Addebas de quibusdam in Petri Galathini disputationibus. Scito illos libros esse compendium duorum ingentium voluminum, quibus titulum Pugionem fidei fecit auctor Raimundus Sebon ? Monachus Dominicanus, eximius Philosophus, sed nimis allegoriis, et anagogis indulgens, ut non solum ille Pugio fidei ostendit, sed et liber De Theologia naturali. Ii igitur libri adhuc exstant in Collegio Fuxensi Tolosano ; ex quibus omnia hausit Petrus Galathinus Franciscanus, qui nomen auctoris tacuit, vel ut sibi opus vindicaret, vel quia acerrimum semper intercessit inter Dominicanam familiam et Franciscanam odium, ut ne hodie quidem ta (wrópa desint pristinæ simultatis. Multa sunt in illis disputationibus, quæ sine delectu legere periculosissimum est : non pauca etiam conficta, vel a Christianis, qui Hebraismum didicerunt, quædam quoque a Judæis, qui ad Christianos, non ex pietate, sed ex injuria gentis suæ, defecerunt. Denique ut pauci sunt, qui in Hebraismo videant, quod videre eos oportebat, ut Hebraice docti dici possent, pauciores vero qui fructum solidum ex scriptis Judæorum colligere potuerint hactenus, ita paucissimi sunt, qui eo judicio Galathini librum legere possint, quo possint aliquid in lucem promere,

1. Scaligerum recte computasse demonstravit J. F. Gronovius in Libr. iv. de Pecunia Vetere p. 364. Cur povada pro 6000 posuerit Chrysostomus, rationem reddere conatus est Salmasius ad 'Histor. Aug. quoniam solidus sex millibus denariorum æreorum illius temporis censebatur.

2. Imo Raimundus Martini, ut docet Colomesius in clave harum Epistolarum. VOL. II NO. 6.

FF

quod literas sacras illustrare possit. Itaque nimii sunt in utramque homines in libris Judæorum aut rejiciendis, aut amplectendis : quod longius disquirere, ut rei dignitas postulat, non sinit modus epistolæ, quem excessisse videor.

Itaque de eo alias

Ex EPISTOLA (LIB. II. 104.) AD CASAUBONUM.

PROLOGUS PERSII.

Nec fonte labra prolui Caballino,
Nec in bicipiti somniasse Parnasso
Memini, ut repente sic poëta prodirem.
Heliconiadasque, pallidamque Pyrenen
Illis remitto, quorum imagines lambunt
Hederæ sequaces: ipse semipaganus
Ad sacra vatum carmen affero nostrum.
Quis expedivit psittaco suum Χαίρε,
Picasque docuit verba nostra conari ?
Magister artis ingenique largitor
Venter, negatas artifer sequi voces.
Quod si dolosi spes refulserit nummi,
Corvos poëtas, et poëtrias picas
Cantare credas Pegaseïum melos.

Οθ' ιπποκρήνης λιβάδι χειλος έβρεξα,
Ούτ' εν λόφοισι δικρόοισι Παρνασσού
"Όναρ ίδoν, ώστ' αοιδός ευθύς εκβαίνειν.
Ελικωνίδων μέτ' ωχριωσα Πειρήνη
Κείνοις εάσθω, κισσος ών καθερπύζει
Εικόνας3. εγω δε τους ανακτόρους Μουσών
Ημιστράτευτος τούμoν ασμ' έσήνεγκα.
Τίς, ψιττακ', έτράνωσέ σοι το σον Χαίρε ;
Κίτταις βρoτείου τίς λόγου καθηγείται;
Η νου χορηγός, και διδάσκαλος τέχνης,
'Ανέφικτα ρήματευτυχής κιχείν γαστήρ.

1. Similem fere sententiam de usu ex Talmudistis percipiendo tulit Ern. F. C. Rosenmüller in Præf. ad tertiam partem Scholiorum in Jesaiam

p.

vii. . 2. Scriptum oportuit ciòov. 3. εικόνας. Μelius foret είκους. 4. Scaligerum scripsisse opinor ευτυκος. .

« PreviousContinue »