Page images
PDF
EPUB

με

pro τί

argumento, quamvis bene dicatur τί γάρ μ' έδει παίδων Suppl. 789. Heathio placet Buchanani interpretatio : liberis sane tibi Haud opus est aliis, mihi vero utile est Consulere natis per futura pignora. Quem sensum, absurdum quidem illum et a Medeæ placandæ proposito alienissimum, si esprimere voluisset Jason, σοί τε γαρ παίδων άλις potius dixisset. Confer v. 558. Alc. 335. An legendum, σοί τε γαρ παίδων μέλει ? Anglice, for both you have the interest of your children at heart. Méret pro me dei habent edd. pleræque Hel. 1440'. δει dei omnes Iph. A. 1144. Ceterum vulgata scriptura plus uno nomine in suspicionem venit. Quanquam enim bene Græca est Iocutio δει σοι τούδε, alteram δει σε τούδε tantum non semper usurpat Euripides. Vide Valckenarium ad Hippol. 23. Porsonum ad Or. 659.

573. χρήν άρ' άλλοθέν ποθεν βρoτους | παιδας τεκνουσθαι, θηλυδ' ούκ είναι γένος.] Γαρ mutavi in άρ, quod γνωμικώτερον. Porson. Zimmermannus et Matthiæ yap, ut vulgo. Noster Hipp. 253. χρήν γαρ μετρίας εις αλλήλους | φιλίας θνητούς ανακίρνασθαι. Phen. 162O. Ταρτάρου γαρ ώφελεν | ελθείν Κιθαιρών εις άβυσσα χάσματα. Vide ad ν. 129.

v. 579. Η πολλά πολλοίς είμι διάφορος βροτών.] Διάφοpos cum dativo alibi occurrat, hac significatione, necne, nequeo dicere. . Cum genitivo jungi docet Matthiæ Gramm. Gr. $. 344.

V. 593. Ευ νυν τόδ' ίσθι, μη γυναικός oύνεκα | γημαι με λέκτρα βασιλέως, ά νύν έχω.] Vereor ut dici possit λέκτρα βασιλέως eodem sensu quo dicitur παιδα βασιλέως v. 554. Si sensus esset γημαι γυναικα βασιλέως, νulgatam defenderent Menelai verba Ηel. 790. Η γαρ γαμεϊν τις τάμ' έβουλήθη λέχη; Sed ibi de Helena sermo est, non de Hermiona. Nostro loco,

1. Ιbid. 341. legendum, θέλουσαν ού με δις (vulgo ου μόλις) καλείς.

2. Præter nostrum locum, verba ev dei Móvov poi Suppl. 594. ex Euripide attulit Matthiæ Gramm. Gr. g. 385. 9. Sed non animadvertit vir eruditus, dei in hac locutione non esse verbum impersonale, quod si adhibuisset poëta, genitivum évos móvov posuisset. Tantum abest ut dativo offendar in locutione εν δει μόνον μοι, ut vix putem Graecum esse εν δει μόνον με. Ηoc omisso, citare poterat nostrum Eolo III. 3. αλλ' ων πόλει δει μεγάλα βουλεύοντες ευ. Νisi forte legendum πόλιν. Dativum habet Eschylus Agam. 857. ότω δε και δεί φαρμάκων παιωνίων. (Ηoc exemplum attulit Matthia.) Sophocles El. 612. Ποίας δέ μοι δει πρός γε τήνδε φροντίδος. Αristophanes Νub. 1034. Δεινων δέ σοι βουλευμάτων έoικε δείν προς αυτόν.

si per netrum liceret, libenter reponerem λέκτρα βασιλίδος aut λέκτρα βασιλείας. Ηorum utrumque cum in carminis legem peccet, scribendum censeo λέκτρα βασιλέων. Singulare βασιdevs regem semper significat, plurale Baoilñs interdum reginam. Noster Tro. 99. ουκέτι Τροία | τάδε, και βασιλης εσμεν Τροίας. Hecuba de sua fortuna loquitur. Simili ratione plurale deonórais here significat Μed. 819. ubi δεσποίνη metro, δεσποίναις metro simul et sententiæ adversaretur. Huc refer Porsoni annotationem ad Hec. 509. Med. 763. ceterosque quos laudat Hermannus ad Vigerum n. 50.

v. 60ο. Οισθ' ως μετεύξει και σοφωτέρα φανεί ; | τα χρηστα μή σοι λυπρα φαινέσθω ποτε, | μηδ ευτυχούσα δυστυχής είναι δόκει.] Φαίνεσθαι et δοκείν Reiskius, ut pendeant a μετεύξη PoRSON. Oισθ' ως μέτευξαι legendum monui ad Sophoclis Ed. T. 543. ubi omnia hujus structuræ exempla quæ apud Atticos poëtas repereram indicavi. Quorum nullum est quin post priorem imperativum, qui nostro loco est μέτευξαι, aut statim, aut aliquibus vocibus dia' uécou interjectis, alterum imperativum, vel etiam plures, ut hic φαινέσθω et δόκει, exhibeat. Reiskii igitur conjectura non solum inutilis est, sed etiam perniciosa. Δια μέσου sunt verba και σοφωτέρα φανεί, ut in Tro. 721. αλλ' ως γενέσθω, και σοφωτέρα φανεί, | μήτ' αντέχουν τους, ευγενως δ' άλγει κακοίς, μήτε, σθένουσα μηδεν, ισχύειν δόκει. Præter scriptores a me allegatos, videantur Hermannus ad VigeMatthiæ Gramm. Gr. §. 511. 4.

Ceterum non solum dicebatur oισθ' ως ποίησον, sed et oισθ' ως μη ποιήσης. Sophocles Ed. C. 75. Οισθ', ώ ξέν, ώς νυν μη σφαλής, (επείπερ ει γενναίος, ως ιδόντι, πλην του δαίμονος) ή αυτου μέν, ούπερ καφάνης, έως έγω &c.

ν. 630. Κύπρις, ούκ άλλα θεος εύχαρις ούτω.] Ηic versus male vulgo in duos divisus est. Similes sunt 973.974. Sophocles Ant. 589. οίς γαρ αν σεισθη θεόθεν δόμος, άτας. Τrach. 502. ου Ποσειδάωνα τινάκτορα γαίας. Euripides Ηec. 893. Συ μεν, ώ πατρίς Ιλιάς, | των απορθήτων πόλις ουκέτι λέξει. | τoιoν Ελλάνων νέφος αμφί σε κρύπτει, | δορί δή, δορί πέρσαν. Ita recte, quod ad versuum distributionem attinet, edd. ante Canterum et quas nuper dederunt Hermannus et Matthiæ.

v. 639. μήποτ', ώ δέσποιν, επ' εμοί χρυσέων | τόξων έφείης, | ιμέρω χρίσασ', άφυκτον οίστόν.] Ita distribuendi videntur hi tres versiculi, quorum primus proxime superiori similis est,

run) n. 143.

nisi quod ille syllaba longior est. Utrumque metrum eodem ordine sistit Eschylus Prom. 595. Μηδάμ και πάντα νέμων | θείτ' εμα γνώμα κράτος αντίπαλον Ζεύς. | μηδ' έλινύσαιμι θεούς οσίαις | θοίναις ποτινισσομένα | βουφόνοις, παρ' Ωκεανοίο πατρος άσβεστον πόρον. Verbis βουφόνοις-πόρον respondet in antistropho versus ejus metri de quo nunc agitur, μυρίοις μόχθοις διακναιόμενον. Similes sunt in nostra fabula ν. 413. και δίκα και πάντα πάλιν στρέφεται. ν. 416. ταν δ' έμαν εύκλειαν έχειν βιοτάν. ν. 821. και θεών παιδες μακάρων, ιεράς. Adde Alc. 592. 593, &c. Si quis autem objiciat, vocabula otpépetai, βιοτάν, ιεράς, anapestos esse, χρυσέων autem aut creticum aut spondeum, sciat xpuoéw anapæstum esse hic et infra v. 974. δέξεται νύμφα χρυσέων αναδεσμών. Priori versui respondet in antistroplio, προσβάλοι δεινά Κύπρις, απτολέμους δ'', alteri, νερτέροις δ' ήδη πάρα νυμφοκομήσει. Conferat etiam Sophoclem Ed. Τ. 158. 188. Αnt. 103. Euripidem. Ιph. Α. 1051. Iph. T. 1253. Tro. 520. 856. (ubi xpvoeos in kpókeos metri caussa mutavit Barnesius) Bacch. 373. (ubi legendum videtur, χρύσεα σκήπτρα φέρεις) Heracl. 916. Herc. 351. 396. ΕΙ. 192.

v. 648. θανάτω, θανάτω πάρος δαμείην, | αμέραν τάνε εξανύσασα. μόχθων δ' ουκ άλλος υπερθεν, ή γας πατρίας στέρεσθαι.) Ιdem versuum numerus in vulgatis libris, seil aliter distributi. . Vide antistrophum. Particulam δ' post μόχθων omittit liber cujus collatio a Porsono C. appellatur, consentiente sclioliasta. Sed metro convenientius esset μόχθων τίς άλλος υπερθεν, cui scripture speciem addit similis locus Εl. 1314. Και τίνες άλλαι στoναχαι μείζoυς | ή γης πατρίας όρον εκλείπεις; Sæpe interrogatiram expulit negativa, inquit Porsonus ad Hec. 296.

654. σε γαρ ου πόλις, ου φίλων τις 1 ώκτισεν παθούσαν δεινότατα παθέων.] Δεινότατα pro δεινότατον e membranis primus dedit Brunckius, idque a metro requiri monuit. Idem

1. Frustra αλλ' απολέμους pro άπτολέμους δ' Ρorsonus in annotatione.

2. Euripides Edipo VIII. νουν χρη θεάσθ'. ουδέν τι της εύμορφίας | όφελος, όταν τις μη φρένας καλας έχη. Erfurdtius ad Sophoclis Αj. 150. p. 518. τον νούν θεασθ' (i. e. θεασθε) reponit. Malim, νουν χρη θεάσθαι, νουν. τί της ευμορφίας, &c. Ita Antiopa XIX. ei νους ένεστιν. ει δε μή, τί δει καλης ή γυναικος, ει μη τας φρένας χρηστος έχει.

in strophico versu 647. tacite dedit oiktpótatov pro vulgato oiktpotátwy. Vetus scriptura utrobique revocanda, Porsono non invito. Noster El. 1226. decvótatov Tadéwv épeças.

v. 687. Τί γάρ σον όμμα χρώς τε συντέτης όδε ;] "Όδε, si bene, est ex antiqua scriptura, quæ w non habebat, sed pro eo o exarabat. Reiske. Qui vidit õde hic pro otws usurpari. Sic etiam τήνδε ν. 90ι. όψιν τέρειναν τήνδ' έπλησα δακρύων. Quam pronominis õde significationem non attigit Matthiæ Gramm. Gr. §. 470. neque quisquam alius eorum qui de hac re scrip

serunt.

v. 744. "Όμνυ πέδον γης, πατέρα θ' ήλιον πατρός] "Όμνυε Lasc. quod metrum quidem non corrumpit, quanquam alterum vel in hac parte præstat. Sed in tironum gratiam observandum est, hac forma, ea nempe, ubi vw pro vue in tine verbi ponitur, nunquam uti Tragicos; rarissime veteres Comicos; sæpius mediæ, sæpissime novæ Comædiæ poëtas. Porson. Unum quod in integris fabulis reperit Porsonus exemplum, est ouumapaucynów apud Aristophanern Plut. 719. Alterum óvón, quod in ejus Avibus occurrere monet, non afferendum erat. Verba enim in vui nullam aliam subjunctivi aut optativi formam apud Atticos habent, præter eam quæ a præsenti in uw derivatur. Nec dubitandum est, quin unusquisque tragicorum aut veterum comicorum libenter ouvón dicturus fuerit, si subjunctivum imperfectum hujus verbi alicubi postulasset sententia. Quod ad ouvve attinet, ne Menandrum quidem aut Philemonem ea forma usuros fuisse arbitror, licet ομνύει, ομνύοντες, ομνύοντι, ομνύουσι, Ιegantur in conicorum fragmentis apud Stobæum pp. 121. 123. ed. Grot. Hanc enim formam nunquam usurpasse videntur scenici poëtæ in iis terminationibus quæ brevem syllabam babent post v, ut ομνύομεν, ομνύετε, ώμνυον, ώμνυες, &c. Απώλλυον νulgo legitur in Menandri loco quo utitur Athenæus p. 502. E. Sed årollówv sensu postulante reposuit Bentleius n. 153.

v. 750. "Όμνυμι γαιαν, ηλίου θ' αγνον σέβας, | θεούς τε πάντας, εμμένειν ά σου κλύω.] Νoster Phen. 1955. επί τοισδε

1. Subjunctivum imperfectum appello ouvún, perfectum ouool, plusquam perfectum Ouwpokws . Si mea auctoritas apud grammaticos valeret, Græcorum dópiotov præteritum perfectum, eorum Trapaceipevov præsens plusquam perfectum appellaremus. Sed de hac re alio loco.

δ' έσπείσαντο, κάν μεταιχμίοις | όρκους ξυνήψαν εμμένειν στρατηλάται. Leve vitium, εμμένειν pro έμμενειν, ab omnibus editoribus utrobique relictum est.

v. 760. επει γενναίος ανήρ, | Αίγεύ, παρ' εμοί δεδόκησαι.] Nihil de hac locutione interpretes. Similis est δόξας ανήρ άριστος Tro. 395. Utrobique subauditur είναι. Sic etiam Hipp. 400. τρίτον δ', επειδή τοισίδ' ουκ εξήνυτον | Κύπριν κρατήσαι, κατθανείν έδοξέ μοι | κράτιστον. ουδείς αντερεί βουλεύμασιν.

ν. 777. παιδας δε μείναι τους έμούς αιτήσομαι | ουχ ως λιπούσα πολεμίας επί χθονός | εχθροισι παίδας τους έμούς καθυβρίσαι, | αλλ' ως δόλoισι παιδα βασιλέως κτάνω.] Εxspectasses ούχ ως λείψουσα. Νoster Tro. 740. ώ λέκτρα τάμα δυστυχή τε και γάμοι, ] οίς ήλθον εις μέλαθρον Έκτορός ποτε, ουχ ως σφάγιον Δαναΐδαις τέξουσ' εμον, αλλ' ως τύραννον Ασιάδος πολυσπόρου. Ιta Aldus. Qui σφαγείον reponunt, vocabula diversæ significationis Musgravio, Burgesio, mihique confundere videntur. Si recte se haberet λιπουσα in Medea, facile in Troasi reponi posset, ουχ ως τεκούσα σφάγια Δαναΐδαις εμόν (sub. naida). Sed neuter locus sanus videtur. Parco conjecturis, quæ ne mihi quidem ipsi magnopere placent. Nostro loco Burgesius ούχ ως λίπω σφε.

ν. 781. πέμψω γαρ αυτούς δωρ έχοντας εν χερούν, | λεπτόν τε πέπλον και πλόκον χρυσήλατον.] Delevi, Valckenaerio monente [ad Phen. 1286.], versum qui hunc [781.] sequebatur in editis, sed qui versum 789. sequitur in A. νύμφη φέροντας, τήνδε μη φεύγειν χθόνα. PoRSON. Schol. Τήνδε μη φυγείν χθόνα. γράφεται δηθεν δή, ίν' η αντί του ως δη. Scribendum, γράφεται, δηθεν και δηθεν δε, ίν

η

αντί του ws 8ý. Utinam variam lectionem indicare contentus, particulam åndev explicare supersedisset grammaticus. Hæc enim explicalio in caussa fuit, ut scriba alterum Snoev cum verbis interjacentibus omitteret. Scripsit Euripides, ni fallor, πέμψω γαρ

Σ

1. Similem errorem a Bentleio, Tyrwhitto, Porsono, ceterisque omnibus qui hanc artem exercuerunt, silentio præteritum, hac arrepta occasione corrigam. In libro Anglico cui titulus The Historical Register for the Year 1737. legitur p. 9. Diarii, quod dicitur, Chronologici: At Chiswick, Mr. Samuel Righlon, wholesale Pewterer on Fish-street-hill, to Miss Juliana Revell, Esq. Citizen and Merchant of

London, VOL. . Ν Ο, 5.

E

« PreviousContinue »